I SA/Wr 1786/11

Wrocław dnia 20 sierpnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2011 r., [...] w przedmiocie podatku od gier za kwiecień 2010 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia 02 grudnia 2011 r. A (dalej: wnioskodawca) zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2011 r., [...]. W uzasadnieniu podała, że nie posiada obecnie środków finansowych wystarczających dla zaspokojenia określonego w zaskarżonej decyzji zobowiązania podatkowego. Podkreśliła, że przeciwko niej są prowadzone liczne postępowania egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych, wymienionych w załączonym do skargi postanowieniu Naczelnika Urzędu Celnego w O. z dnia [...] lutego 2011, nr [...], o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji tego organu, nr [...], z dnia [...] lutego 2011 r. Następnie wnioskodawczyni podniosła, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oznaczać będzie konieczność wszczęcia egzekucji z innych niż pieniądze składników majątkowych, co spowoduje nieodwracalne skutki dla prowadzonej przez nią działalności gospodarczej: utratę płynności finansowej a następnie konieczność ograniczenia zakresu prowadzenia działalności gospodarczej. Ostatecznie może to oznaczać konieczność ogłoszenia upadłości. Postanowieniem z dnia 19 czerwca 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt II FZ 442/12) odmówił wnioskodawczyni przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazał, że posiada ona znaczne obroty, w kwocie 10-13 mln zł miesięcznie, oraz dużą wartość majątku trwałego i posiadanych funduszy kapitałowych. Stwierdził wobec tego, że niedopuszczalne byłoby przyjęcie, że spełnia ona przesłanki przyznania prawa pomocy. Zwłaszcza, że wykazywane przez nią straty w roku podatkowym nie muszą oznaczać utraty płynności finansowej. Groźby, której w istocie nie wykazała. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity z 2012 r., Dz. U. poz. 270, dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie jednak z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może wstrzymać wykonanie takiej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez sformułowanie "znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do jej stanu pierwotnego. W szczególności trudnym do odwrócenia skutkiem będzie utrata rzeczy, która ze względu na swoje właściwości nie może być zastąpiona, bądź konieczność ogłoszenia upadłości przedsiębiorstwa połączonej z likwidacją jego majątku. W postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracji, ciężar dowodu spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Niezałączenie do wniosku tych dokumentów nie stanowi jednak braków formalnych pisma lecz przesądza o braku podstaw do jego uwzględnienia, wobec jednoznacznej treści art. 61 § 3 w zw. z § 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie wnioskodawczyni nie wykazała, aby groziło jej niebezpieczeństwo utraty płynności finansowej, a w efekcie konieczność ogłoszenia upadłości. Jak wynika bowiem z akt sprawy, prowadzi ona działalność gospodarczą na dużą skalę, osiągając znaczne przychody. Zgodnie z dokumentami przedstawionymi na potrzeby postępowania w przedmiocie przyznania prawa pomocy wnioskodawczyni osiąga w każdym miesiącu przychód, średnio, w kwocie 10-13 mln zł, posiada także znaczne środki trwałe, przekraczające wartość 22 mln zł. Odnotowywana natomiast przez nią strata podatkowa, nie jest jednoznaczna ze stratą ekonomiczną i może nie mieć źródeł w złej sytuacji finansowej. Zwłaszcza, że wnioskodawczyni nie przedstawiła dowodów wskazujących, że boryka się z problemami finansowymi. Brak tu bowiem jakichkolwiek dokumentów świadczących o tym, że nie jest ona wstanie ponosić bieżących wydatków. Za taki dokument nie może być uznane, przedłożone do akt sprawy, postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w O.. Nie kwestionując bowiem faktu, że wykazana w tym postanowieniu kwota zaległości podatkowych jest znaczna (5.054.538 zł), podkreślenia wymaga dysponowanie przez wnioskodawczynię znacznymi przychodami, majątkiem trwałym oraz rezerwami kapitałowymi wielokrotnie przewyższającymi tę kwotę. Ponadto groźba wyegzekwowania ciążących na niej zobowiązań podatkowych nie stanowi samodzielnej przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, zwłaszcza, gdy brak jest dowodów na to, że stronie grozi utrata płynności finansowej. Zgodnie bowiem z ugruntowanym w orzecznictwie i doktrynie prawa podatkowego poglądem, samo wykonanie decyzji, dotyczącej należności pieniężnych, nie jest jednoznaczne z powstaniem znacznej szkody. Zwłaszcza, że w razie korzystnego dla strony rozstrzygnięcia przed sądami administracyjnymi, może ona liczyć na zwrot niezasadnie wyegzekwowanych kwot. Końcowo należy odnieść się do przedłożonych przez wnioskodawczynię, wraz z sprzeciwem z dnia 05 marca 2012 r., decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2011 r., o nr [...] i [...], w przedmiocie cofnięcia wnioskodawczyni zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa mazowieckiego. Stwierdzić należy, że wnioskodawczyni do chwili obecnej nie poinformowała Sądu o realnych skutkach tych rozstrzygnięć dla osiąganych przez nią przychodów i prowadzonej działalności gospodarczej. Niewystarczające są tu bowiem ogólne stwierdzenia o obniżeniu przychodu. W związku z powyższym, Sąd w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak na wstępie.