I SA/Wr 1786/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 12 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku r. pr. W. K. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi I. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. postanawia: przyznać pełnomocnikowi, r. pr. W. K., wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej na zasadzie prawa pomocy przed sądem pierwszej instancji, w kwocie 2.952 (słownie: dwa tysiące dziewięćset pięćdziesiąt dwa) złote, w tym 23% VAT. Postanowieniem z dnia 2 lutego 2016 r., przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Izby Radców Prawnych we W., na pełnomocnika I. W. został wyznaczony r. pr. W. K. Pełnomocnik, popierając skargę na rozprawie przed tutejszym Sądem, wniósł do protokołu o przyznanie kosztów pomocy prawnej oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. Wobec powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że na podstawie § 23 Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 507 ze zm.), rozporządzenie to weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., przy czym zgodnie z § 22, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W niniejszej sprawie, która wszczęta została przed datą wejścia w życie ww. rozporządzenia, zastosowanie znajdują zatem przepisy dotychczasowe. Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji wynoszą: w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawka minimalna obliczona na podstawie § 6 (lit. a), za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego – 600 zł (lit. b), a w innych sprawach – 240 zł (lit. c). W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia była decyzja organu podatkowego w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych, a wartość przedmiotu zaskarżenia wynosiła 11.676 zł. Wobec tego stawkę minimalną określa w sprawie § 6 pkt 5 rozporządzenia i wynosi ona 2.400 zł. Tym samym wnioskującemu pełnomocnikowi z urzędu przyznać należało wynagrodzenie w powyższej kwocie, która podlega podwyższeniu o kwotę 552 zł, stanowiącą wartość podatku od towarów i usług według stawki 23% - na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia. Wobec tego postanowiono jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów rozporządzenia oraz art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej.