I SA/Wr 1788/06

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 1 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi E. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie oddalenia jako bezzasadnych zarzutów na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących należności z tytułu nieuiszczonych składek za okres I-V. 2002 r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych uzasadniając, że osiągany przez nią dochód nie pozwala na uiszczenie wpisu, który stanowi 1/6 uzyskiwanego dochodu. Wskazała, że jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym – wymaga leczenia i rehabilitacji. Na jej utrzymaniu pozostaje mąż, który jest bezrobotny bez prawa do zasiłku. Strona ponadto posiada zadłużenie w ZUS. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawczyni wskazała, iż prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem, nie posiada żadnych nieruchomości, zasobów pieniężnych, ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3000 euro. W prowadzonym gospodarstwie domowym dochody osiąga tylko skarżąca z tytułu renty w kwocie 650 zł brutto. Z przedłożonego odcinka z renty wynika, że wynosi ona 384,36 zł netto. Strona dodała, że w styczniu 2007 r. zakończyła działalność gospodarczą. Przedłożone na wezwanie Sądu dokumenty potwierdzają status męża skarżącej jako bezrobotnego, wysokość uzyskiwanej przez nią renty oraz stopień niepełnosprawności. Ponadto wynika z nich, że małżonkowie, rozliczający się oddzielnie, w 2006 r. uzyskali łączny przychód w wysokości 56.353,09 zł, ponieśli koszty uzyskania przychodów w kwocie 27.645,18 zł i osiągnęli dochód – 28.707,91 zł. strona przedłożyła również zestawienie dochodów i rozchodów, w którym wskazała jako dochód kwotę renty oraz dochód z działalności gospodarczej w wysokości 1.000 zł. Jako wydatki wyliczyła ratę kredytu w kwocie 1.000 zł i podała, że 384 zł pozostaje na konieczne utrzymanie. Z wyciągów posiadanego rachunku bankowego, związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą wynika, że skarżąca na ten rachunek uzyskała dwa przelewy od innych firm, a saldo na dzień 31 sierpnia wynosiło (-) 12,55 zł. Przedłożony został również akt notarialny, który dokumentuje dokonanie darowizny 1/10 części użytkowania wieczystego działki i nieruchomości położonej pod adresem zamieszkania strony skarżącej. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, a więc w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie Sądu wnioskodawczyni nie wykazała powyższej okoliczności w sposób wiarygodny. Należy zauważyć, że na urzędowym formularzu wniosku podała, że jej jedynym źródłem dochodu jest renta, której utrzymuje siebie i męża. Dodała, że prowadzoną dotychczas działalność gospodarczą zakończyła w styczniu 2007 r. Natomiast w odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżąca wskazała jako jedno ze źródeł dochodów, z których pokrywa wydatki, działalność gospodarczą, z której uzyskuje dochód w kwocie 1.000 zł. Pomimo wezwania do przedstawienia szczegółowego zestawienia miesięcznie wydatków wraz z dowodami opłat, strona ograniczyła się jedynie do wskazania wydatku, jakim jest rata kredytowa. Fakt spłaty kredytu nie wynika jednak z przedstawionych wyciągów z rachunku bankowego, związanego z działalnością gospodarczą (która miała być zakończona w styczniu 2007 r.), nie przedłożono też żadnego dowodu ponoszenia takiego wydatku. Dodatkowo strona oświadczyła, że wraz z mężem nie posiadają żadnych nieruchomości. Tymczasem z aktu notarialnego wynika, że posiadają udział w prawie użytkowania wieczystego działki i położonego na niej pawilonu. Tak rozbieżne informacje nie pozwalają zatem na dokonanie realnej oceny możliwości finansowych i majątkowych, co uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie. Dlatego też Sąd, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.