I SA/Wr 179/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz–Rajchman (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Dagmara Dominik – Ogińska Asesor WSA Iwona Solatycka po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 sierpnia 2024 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi: G.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 1 grudnia 2022 r. nr SKO 4011/616/22 w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości w podatku rolnym: oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi G. S. (dalej jako: Strona, Skarżący) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu (dalej jako: SKO, Organ odwoławczy) z dnia 1 grudnia 2022 r. nr SKO 4011/616/22 utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza S. (dalej jako: Burmistrz, Organ I instancji) z dnia 22 września 2022 r. nr WP.3111.1116.2022.EK o zaliczeniu wpłaty w kwocie 112,00 zł dokonanej przez Skarżącego w dniu 20 września 2022 r. na poczet zaległości w podatku rolnym. Wymieniona kwota została zaliczona na należność główną w wysokości 84,40 zł oraz koszty - 27,60 zł. W uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji przedstawił szczegółowe wyliczenie i podział dokonanej wpłaty na poszczególne raty zaległego podatku rolnego. Ponadto poinformowano Stronę, że nadal zalega z zapłatą 57,21 zł za pozostałą część raty podatku za 2022 rok. Na powyższe postanowienie Skarżący złożył zażalenie, wnosząc o jego uchylenie i obciążenie organu I instancji kosztami niniejszego postępowania, w tym kosztami korespondencji. W zażaleniu podniesiono, że w postanowieniu nie określono tytułu i podstaw zaległości. Skarżący uznał, że zaliczenie jego wpłaty było niezgodne z przepisami prawa, a w szczególności z art. 61 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm., dalej: o.p.). Stwierdził, że w przelewie określił zobowiązanie, które regulował podając numer sprawy, jak i numer decyzji określającej podatek i okres którego dotyczy przelew. Podkreślił, że w wyniku egzekucji prowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Wrocław-Fabryczna wszelkie zaległości z tytułu podatku rolnego za lata 2020 i 2021 zostały uregulowane wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi w dniu 3 czerwca 2022 r. zgodnie z wystawionymi przez Burmistrza tytułami wykonawczymi, a same postępowania egzekucyjne zostały zakończone. Dlatego też Strona uważa, że wymienione w postanowieniu kwoty dotyczą innych zaległości, o których nic mu nie wiadomo. Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2022 r. SKO utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Organu I instancji. W uzasadnieniu Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 62 § 1 o.p. jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku zgodnie ze wskazaniem podatnika, a w przypadku braku takiego wskazania - na poczet zobowiązania podatkowego o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zobowiązań podatkowych podatnika. W przypadku gdy na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe, których termin płatności upłynął, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności we wskazanym przez podatnika podatku, a w przypadku braku takiego wskazania lub braku zaległości podatkowej we wskazanym podatku – na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zaległości podatkowych podatnika. Następnie SKO wskazało, że postanowienie o zaliczeniu wpłaty na poczet zaległości podatkowej, jest aktem formalnym, nieprzesądzającym o istnieniu zaległości podatkowej, lecz informującym o sposobie zaliczenia wpłaty stosownie do unormowania art. 62 o.p. Zdaniem Organu odwoławczego nie ma ono znaczenia materialnego, gdyż zaliczenie następuje z mocy prawa. Postanowienie w sprawie zaliczenia wpłaty ma zatem z istoty swojej charakter techniczno-rachunkowy. Wyjaśniło dalej SKO, że dokonując zaliczenia wpłaty podatku na poczet zaległości podatkowych organ podatkowy w tym postępowaniu nie jest uprawniony do weryfikacji prawidłowości złożonych przez podatnika deklaracji, jak również rozstrzygnięć określających wysokość zobowiązań. Ze względu na charakter tego postępowania nie można w jego ramach rozstrzygać wszelkich zagadnień materialnoprawnych, nie może się ono przekształcić w kolejną fazę postępowania wymiarowego, choć oczywiście dla zaliczenia wpłaty na zaległość podatkową koniecznym jest ustalenie, że zaległość taka istnieje. Postanowienia wydane w tych sprawach informują jedynie podatnika o sposobie rozliczenia konkretnych kwot. SKO wyjaśniło, że na dzień 20 września 2022 r. na Skarżącym ciążył obowiązek zapłaty zaległości podatkowych: - w kwocie 38,00 zł z tytułu podatku rolnego za 2020 r. - decyzja z dnia 6 listopada 2022 r., nr WP.312L1916.2020.MS; - w kwocie 92,00 zł z tytułu podatku rolnego za 2021 r. - decyzja z dnia 28 stycznia 2022 r., nr WP.3121.900.2021.MS; - w kwocie 96,00 zł z tytułu podatku rolnego za 2022 r. - decyzja z dnia 3 lutego 2022 r., nr WP.3121.727.2022.MS; oraz kosztów upomnienia: - w kwocie 11,60 zł dotyczące podatku rolnego za 2021 r.; - w kwocie 16,00 zł dotyczące podatku rolnego za 2022 r. W ocenie Organu odwoławczego wcześniejsza wpłata - zaksięgowana 8 czerwca 2022 r. - nie pokryła w pełni ww. zaległości i kosztów upomnienia, zatem wpłatę dokonaną przez Stronę w dniu 20 września 2022 r. w kwocie 112 zł Burmistrz zaliczył na poczet zaległości podatkowych. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu SKO stwierdziło, że w zaskarżonym postanowieniu wskazano konkretne terminy oraz kwoty na które dokonano zaliczenia. Natomiast te kwoty i terminy pokrywają się z kwotami i terminami wskazanymi w znajdujących się aktach sprawy decyzjach wymiarowych dotyczących podatku rolnego za lata 2020, 2021 i 2022. Natomiast wysokość kosztów upomnienia wskazana została w tytułach wykonawczych wystawionych na zaległości podatkowe dotyczące podatku rolnego za lata 2021 i 2022. Zatem zdaniem SKO nie na wątpliwości jakich zaległości podatkowych, jak i kosztów dotyczyło zaskarżone postanowienie. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Strona zarzuciła SKO wydanie zaskarżonego postanowienia wbrew stanowi faktycznemu. Skarżący stwierdził że Burmistrz błędnie zaliczył jego wpłatę w kwocie 112 zł na poczet nieistniejących zaległości. Wyjaśnił dalej, że jego zarzuty zawarte w zażaleniu na postanowienie Organu I instancji dotyczyły niezgodnego z określeniem przez niego konkretnego zobowiązania oraz zaliczenia wpłaty na zaległości za podatek rolny z wcześniejszych okresów, które zostały już spłacone 3 czerwca 2022 r., w ramach egzekucji prowadzonej przez Urząd Skarbowy Wrocław-Fabryczna. Zdaniem Skarżącego Organ odwoławczy bezrefleksyjnie przyjął argumentację Burmistrza, że zobowiązania, na które została zaliczona wpłata, wynikają z tytułów wykonawczych o nr [...] i [...]. Zdaniem Skarżącego, zobowiązania te wygasły na skutek pobranych przez organ egzekucyjny i przekazanych do Burmistrza S. kwot i zakończenia postępowania egzekucyjnego przez Urząd Skarbowy Wrocław-Fabryczna. Skarżący stwierdził, że "Urząd Skarbowy wcześniej dokonał skutecznej egzekucji należności wynikających z tytułów wykonawczych nr [...] z 15 lutego 2022 r.", a po wpłatach Strony z dnia 3 czerwca 2022 r. zakończył wszystkie postępowania egzekucyjne wywołane zgłoszeniem Burmistrza, na skutek całkowitego wyegzekwowania należności. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo Organ odwoławczy wskazał, że załączone przez Skarżącego pismo z dnia 28 grudnia 2022 r. dotyczy rozliczenia lat 2019-2021. Natomiast Organ I instancji zaliczył wpłatę na należności z lat 2020-2022. Na dzień dokonania przez Skarżącego wpłaty (tj. 20 września 2022 r.) pozostała do uregulowania za okres 2019-2021 część należności głównej, w kwocie 7,61 zł. SKO wyjaśniło dalej, że z treści ww. pisma wynika, że postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego obejmującego należność za 2021 r. zostało zakończone 26 września 2022 r., zatem już po dokonaniu zaliczenia wpłaty z dnia 20 września 2022 r. Z pisma tego nie wynika natomiast, aby Naczelnik Urzędu Skarbowego Wrocław-Fabryczna prowadził i zakończył postępowania egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych o nr. [...] oraz [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 - dalej: p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi - zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Kontrola sądowoadministracyjna w sprawach podatkowych sprawowana jest pod względem legalności, tj. oceny działań administracji podatkowej pod kątem przestrzegania przepisów postępowania i prawidłowości stosowanej wykładni przepisów prawa. Rola sądu administracyjnego sprowadza się do badania i ewentualnego korygowania działania lub zaniechania organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw przez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, lecz nie zastępuje go w czynnościach. Przejęcie przez sąd administracyjny kompetencji organu administracji do końcowego załatwienia sprawy stanowiłoby wykroczenie poza konstytucyjnie określone granice kontroli działalności administracji publicznej (wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 108/2012, LexisNexis nr 5991706). Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 oraz art. 120 p.p.s.a. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w wyżej wskazanych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wobec zarzutów sformułowanych w skardze, w pierwszej kolejności należało wskazać na zakres przedmiotowy niniejszej sprawy. Kontroli sądowej zostało poddane postanowienie w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowej w podatku rolnym za lata 2020-2022. Spór w sprawie w istocie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organ prawidłowo zaliczył dokonaną przez Stronę wpłatę na poczet zaległości w podatku rolnym za wskazane lata a główny zarzut Strony koncentrował się na tym, iż zaliczenie wpłaconej kwoty zostało dokonane na poczet zaległości już w chwili wydania postanowienia nieistniejących (uregulowanych w dniu 3 czerwca 2022 r.). Zgodnie z art. 62 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2023 r., poz. 2383; dalej: o.p.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1520), jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku zgodnie ze wskazaniem podatnika, a w przypadku braku takiego wskazania - na poczet zobowiązania podatkowego o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zobowiązań podatkowych podatnika. W przypadku gdy na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe, których termin płatności upłynął, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności we wskazanym przez podatnika podatku, a w przypadku braku takiego wskazania lub braku zaległości podatkowej we wskazanym podatku - na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zaległości podatkowych podatnika. W ocenie Sądu zmiana brzmienia art. 62 § 1 o.p. umożliwia dysponowanie przez podatnika dokonaną przez niego wpłatą (tj. dokonanie wyboru na poczet, którego zobowiązania podatkowego spośród wielu ma być zarachowana wpłata), ale dotyczy podatników, którzy terminowo, rzetelnie i systematycznie regulują swoje zobowiązania podatkowe. Dyspozycja zawarta na dowodzie wpłaty - wskazująca przeznaczenie dokonanej płatności w zakresie tytułu i okresu zobowiązania podatkowego - jest zatem wiążąca dla organu podatkowego tylko w sytuacji, gdy podatnik nie posiada zobowiązań podatkowych, dla których termin płatności upłynął. "W sytuacji posiadania zaległości podatkowych podatnik dokonujący wpłaty może decydować o jej przeznaczeniu, ale tylko w zakresie tytułu podatkowego, a nie okresu, za który powstała zaległość, albowiem z urzędu będzie ona zaliczana na zaległość o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zaległości we wskazanym podatku, a w przypadku braku określenia podatku albo braku zaległości podatkowej we wskazanym podatku - na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zaległości podatkowych." (wyrok WSA w Poznaniu z 21.12.2023 r., I SA/Po 684/22, LEX nr 3658611). Przepis art. 62 § 1 o.p. wskazuje sposób (kolejność) zaliczania wpłat i jest to przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 68/10). Zasadą jest, że przepisy prawa materialnego stosuje się w brzmieniu obowiązującym w dacie zaistnienia zdarzenia, które wywołuje skutki prawne, a zatem zaliczenie wpłaty następuje z datą jej dokonania i odbywa się zawsze według reguł obowiązujących w czasie, gdy wpłata została dokonana - co oznacza, że do wpłat dokonanych po dniu 1 stycznia 2020 r. ma zastosowanie art. 62 § 1 o.p. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1520). Zaznaczyć należy, że zdanie pierwsze art. 62 § 1 o.p. odnosi się do zobowiązań podatkowych, których termin płatności jeszcze nie upłynął, natomiast zdanie drugie - do kolejności zaliczania wpłat w razie wystąpienia równolegle zaległości podatkowych lub zobowiązań podatkowych, albo samych zaległości podatkowych. Taka regulacja ma na celu zabezpieczenie wyeliminowania sytuacji, w których podatnik reguluje bieżące zobowiązania podatkowe, przy jednoczesnym posiadaniu zaległości podatkowych, powodując tym samym realne zagrożenie ich przedawnienia. Powyższe pozwala na stwierdzenie, że dyspozycja zawarta na dowodzie wpłaty (wskazująca przeznaczenie dokonanej płatności w zakresie tytułu i okresu zobowiązania podatkowego) jest wiążąca dla organu podatkowego tylko w sytuacji, w której podatnik nie posiada zobowiązań podatkowych, dla których termin płatności upłynął. "W wyniku zmiany od 1 stycznia 2020 r. treści przepisu art. 62 § 1 o.p. w sposób istotny doszło do rozszerzenia uprawnień organów w zakresie w jakim mają one prawo do zaliczenia wpłaty niezależnie od tytułu jaki został wskazany na przelewie. Ustawodawca rozróżnił bowiem zobowiązania niewymagalne (takie, których termin płatności nie upłynął) od zobowiązań wymagalnych (a zatem takich, których termin płatności upłynął). Zobowiązania niewymagalne, a zatem bieżące, tj. w których termin płatności upłynie z określonym dniem objęte są zdaniem pierwszym. Natomiast w odniesieniu do zobowiązań wymagalnych, w przypadku dokonanej wpłaty obowiązkiem organu jest zaliczenie wpłaty na poczet najstarszej zaległości podatkowej w danym podatku (w przypadku jego wskazania), bądź też na najstarszą zaległość podatkową we wszystkich podatkach, jeżeli podatnik nie ma zaległości wymagalnych w danym podatku, bądź też nie wskaże jakiego podatku dotyczy przelew. Ze zdania drugiego wynika bowiem wprost, że jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania w danym podatku, których termin płatności upłynął dokonuje się zaliczenia na najstarsze zobowiązanie w tym podatku, a jeżeli podatnik nie wskazał podatku bądź też nie ma on zaległości we wskazanym podatku, na najstarszą zaległość spośród wszystkich zaległości podatkowych podatnika. Zatem ustawodawca odszedł od zasady, że to podatnik mający zaległości podatkowe decyduje na jaką zaległość dokonuje wpłaty." (wyrok WSA w Gliwicach z 25.07.2023 r., I SA/Gl 701/21, LEX nr 3595511). W oparciu o powołane przepisy, prawidłowe było w okolicznościach sprawy działanie organu, który zaliczył dokonaną przez Skarżącego w dniu 20 września 2022 r. wpłatę na poczet najstarszych istniejących zaległości, przypadających za lata 2020-2022. Wbrew zarzutom skargi, zaskarżone postanowienie jest odzwierciedleniem prawidłowo dokonanej czynności księgowej, tj. rozliczenia wpłaty Strony. Wskazane regulacje prawne nie pozostawiają organom podatkowym możliwości wyboru co do sposobu postępowania. Z przepisu art. 62 § 4 o.p. wynika, że w sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę oraz kosztów upomnienia wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie z zastrzeżeniem § 4a. Przepis § 4a, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonego postanowienia, zawierał katalog należności, na które należało zaliczyć wpłatę, w przypadku zaległości podatkowych. Będące przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie postanowienie o zaliczeniu wpłaty na poczet zaległości podatkowej jest - jak prawidłowo wyjaśniał Organ odwoławczy – aktem formalnym, nieprzesądzającym o istnieniu zaległości podatkowej, lecz informującym o sposobie zaliczenia wpłaty stosownie do unormowania art. 62 § 1 i § 3 o.p. Dokonując zaliczenia wpłaty podatku na poczet zaległości podatkowych, organ podatkowy w tym postępowaniu nie jest uprawniony do weryfikacji prawidłowości złożonych przez podatnika deklaracji. Ze względu na charakter tego postępowania nie można w jego ramach rozstrzygać wszelkich zagadnień materialnoprawnych, choć oczywiście do zaliczenia wpłaty na zaległość podatkową konieczne jest ustalenie, że zaległość ta istnieje. Jak słusznie zauważył Organ odwoławczy w postanowieniu Organu I instancji wskazano konkretne terminy oraz kwoty, na które dokonano zaliczenia. Przedmiotowe kwoty i terminy pokrywają się zaś z kwotami i terminami wynikającymi z decyzji wymiarowych dotyczących podatku rolnego za lata 2020-2022. Wysokość kosztów upomnienia z kolei została wskazana w tytułach wykonawczych wystawionych na zaległości podatkowe dotyczące podatku rolnego za lata 2021 i 2022. Zatem zdaniem Sądu nie na wątpliwości jakich zaległości podatkowych, jak i kosztów dotyczyło postanowienie Organu I instancji. Odnosząc się do zarzutu nieuprawnionego rozliczenia przez organ kwot uzyskanych w toku egzekucji w pierwszej kolejności Sąd zauważa, że analiza akt sprawy potwierdza stanowisko organów podatkowych, iż na dzień 20 września 2022 r., tj. na dzień dokonania wpłaty, na Skarżącym ciążył obowiązek zapłaty zaległości podatkowych: - w kwocie 38,00 zł, z tytułu podatku rolnego za 2020 r. ([...]); - w kwocie 7,61 zł, z tytułu podatku rolnego za 2021 r. ([...]; SKO w zaskarżonym postanowieniu podaje w tym miejscu błędną kwotę, tj. 92, 00 zł, jednakże uchybienie to nie ma znaczenia dla wyniku sprawy gdyż z postanowienia o zaliczeniu wynika prawidłowa zaliczona przez organ kwota, tj. 7, 61 zł); - w kwocie 96,00 zł, z tytułu podatku rolnego za 2022 r. ([...]); oraz kosztów upomnienia: - w kwocie 11,60 zł, dotyczące podatku rolnego za 2021 r.; - w kwocie 16,00 zł, dotyczące podatku rolnego za 2022 r. Wpłata Skarżącego zaksięgowana w dniu 8 czerwca 2022 r., nie pokryła w całości ciążących na Skarżącym zaległości i kosztów upomnienia co opisano powyżej i wynika z akt sprawy, wobec czego wpłatę dokonaną przez Stronę w dniu 20 września 2022 r. w wysokości 112,00 zł Burmistrz prawidłowo zaliczył na poczet zaległości podatkowych, zgodnie z przywołanymi wyżej przepisami art. 62 § 1 i 62 § 1a o.p. Co więcej, z załączonego do skargi pisma w sprawie rozliczenia uzyskanych kwot wynika, iż pobrana od Skarżącego w dniu 3 czerwca 2022 r. wpłata została rozliczona na zaległości podatkowe wynikające z tytułów wykonawczych o nr [...] (rok 2020), [...] (rok 2019) oraz nr [...] (rok 2021) a zatem w większości nie są to tytuły wykonawcze stwierdzające istnienie zaległości podatkowych na które zaliczono wpłatę dokonaną przez Skarżącego w dniu 20 września 2022 r. Jedyny tytuł wykonawczy ujęty w rozliczeniu wpłaty z dnia 20 września 2022 r. to tytuł o numerze [...], gdyż po pobraniu w dniu 3 czerwca 2022 r. na wynikającą z niego zaległość za rok 2021 w kwocie 92, 00 zł, kwoty 84, 39 zł pozostała do spłaty kwota 7,61 zł, która to kwota została przez organ rozliczona w wyniku wpłaty z dnia 20 września 2022 r. a co stwierdzono postanowieniem w sprawie zaliczenia z dnia 22 września 2022 r. Ponadto, jak słusznie zauważyło SKO z treści załączonego do skargi pisma wynika, że postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego obejmującego należność za 2021 r. ([...]) zostało zakończone w dniu 26 września 2022 r., zatem już po dokonaniu zaliczenia wpłaty z dnia 20 września 2022 r. Z pisma tego nie wynika natomiast, aby Naczelnik Urzędu Skarbowego Wrocław-Fabryczna prowadził i zakończył postępowania egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych o nr. [...] oraz [...]. Zdaniem Sądu powyżej wskazane okoliczności czynią bezzasadnymi zarzuty Skarżącego, że w wyniku skutecznej egzekucji i dokonanej w jej ramach wpłaty w dniu 3 czerwca 2022 r. wszystkie należności zostały uregulowane i nie było podstaw do zaliczenia wpłaty z dnia 20 września 2022 r. w sposób, w jaki dokonał tego Organ pierwszej instancji. W konsekwencji, orzekając w oparciu o akta sprawy i biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący na dzień wydania zaskarżonego postanowienia, Sąd doszedł do wniosku, że Skarżący nie podważył skutecznie oceny wyrażonej w zaskarżonym postanowieniu, w zakresie istnienia zaległości podatkowych na dzień dokonania przez niego wpłaty, co miało miejsce w dniu 20 września 2022 r. Wbrew zarzutom skargi, organy wyjaśniły istotne okoliczności sprawy, a zaskarżone postanowienie zostało podjęte na podstawie i w granicach prawa. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.