I SA/Wr 1793/11

Wrocław, dnia 06 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 06 maja 2013 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy z zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 1793/11 odrzucającego skargę kasacyjną na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2013 r., o sygn. akt I SA/Wr 1793/11, odrzucającego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] września 2011 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. postanawia: odrzucić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 11 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 1793/11 odrzucił skargę kasacyjną J. K. (dalej skarżący) na postanowienie tego Sądu z dnia 14 stycznia 2013 r. odrzucającego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] września 2011 r., nr [...]. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący wniósł sporządzone osobiście zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zażalenie podlega odrzuceniu z uwagi na jego niedopuszczalność. Zgodnie z art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, objęte jest przymusem skorzystania z usług profesjonalnego pełnomocnika procesowego przy jego sporządzaniu (w tym w sprawach podatkowych z usług doradcy podatkowego). Następnie należy wskazać, że w myśl art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania w zakresie zażaleń odpowiednie zastosowanie mają przepisy o skardze kasacyjnej. Stąd też tak jak w przypadku skargi kasacyjnej, konsekwencją naruszenia przymusu, o którym mowa w art. 194 § 4 p.p.s.a., jest uznanie zażalenia, sporządzonego przez samego skarżącego, jako niedopuszczalnego w oparciu o art. 178 p.p.s.a. Należy przy tym zauważyć, że brak polegający na niesporządzeniu zażalenia przez profesjonalnego pełnomocnika nie podlega ani konwalidacji (uzdrowieniu), ani nie stanowi braku formalnego, podlegającego uzupełnieniu w drodze art. 49 § 1 p.p.s.a. Wobec czego, w oparciu o art. 178 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.