I SA/Wr 1795/09

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 11 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata M. K. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi S. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie rozłożenia na raty zaległości w podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. postanawia: 1. przyznać pełnomocnikowi adw. M. K. wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej na zasadzie prawa pomocy, w kwocie 292,60 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt dwa 60/100) złotych; 2. odmówić zasądzenia wynagrodzenia w pozostałym wnioskowanym zakresie. Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2010 r. przyznano skarżącemu, S. K., prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Rady Adwokackiej w W., na jego pełnomocnika został wyznaczony adwokat M. K., który reprezentował skarżącego przed tutejszym Sądem. Na rozprawie złożył pismo procesowe z wnioskiem o zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego, to jest 1.200 zł (+ VAT) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 19 pkt 1 lit. a/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) oraz 384,46 zł (+ VAT) tytułem zwrotu kosztów dwukrotnego dojazdu z J. G. do siedziby Sądu (celem zapoznania się z aktami sprawy oraz następnie na rozprawę). Wskazał, że w tym celu używał samochód prywatny marki Toyota Avensis, poj. silnika 1998 m3, a stawka za 1 km została wyliczona zgodnie z regulacją zawartą w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. Do wniosku załączona została kopia dowodu rejestracyjnego ww. samochodu. Wnioskodawca oświadczył też, że powyższe koszty nie zostały w całości zapłacone. Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, ze zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do treści powołanego we wniosku § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji: w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawkę minimalną, obliczoną na podstawie § 6. Należy jednak zauważyć, że przedmiotem sprawy, w której wnioskodawca został wyznaczony jako pełnomocnik z urzędu, było postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania. Nie można tutaj zatem mówić o jakiejkolwiek należności pieniężnej. Tym samym stawkę minimalną określa § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c/, która w innej sprawie wynosi 240 zł. Z kolei przepis § 19 rozporządzenia stanowi, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych oraz niezbędne, udokumentowane wydatki. W związku z powyższym, należało zasądzić wynagrodzenie w stawce minimalnej 240 zł, podwyższone o podatek od towarów i usług w kwocie 52,80 zł, zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia. Co do kosztów dojazdu do sądu, to zwrócić trzeba uwagę, że przepis § 19 pkt 2 nakazuje zasądzenie zwrotu tylko udokumentowanych wydatków, a więc wydatków realnie poniesionych, których wysokość jest potwierdzona stosownym dokumentem. Z tym pojęciem z pewnością nie można utożsamiać ryczałtu, który został przewidziany w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. Nr 27, poz. 271 ze zm.). Z kolei kopia dowodu rejestracyjnego samochodu, którym ta podróż została odbyta, nie może zostać uznana za dokument potwierdzający wydatek na dojazd do W. Wobec powyższego, na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej, postanowiono jak w sentencji.