I SA/Wr 1797/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. B. Komornika Sądowego Rewiru II przy Sądzie Rejonowym w J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. O/Z w J. G. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego postanawia odrzucić skargę. W rozpoznawanej sprawie w dniu 8 listopada 2006 r. pełnomocnik strony skarżącej adwokat T. K. wniósł skargę na oznaczoną w komparycji decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w skrócie u.p.s.a., stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania uiścił opłatę pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania Zgodnie natomiast z regulacją zawartą w art. 221 u.p.s.a., pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Oznacza to, iż w sprawach wnoszonych do sądu administracyjnego przez adwokatów lub radców prawnych istnieje z mocy samego prawa obowiązek jednoczesnego uiszczenia należnej opłaty stałej, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania lub jego odrzucenia. Zgodnie z § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r., Nr 221, poz. 2193), w sprawach skarg niewymienionych w ust. 1 -5 wpis stały wynosi 200 zł. Wobec powyższego adwokat wnosząc skargę w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego był zobligowany jednocześnie do uiszczenia opłaty stałej w wysokości 200 zł, czego jednak nie uczynił i dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie wyżej powołanych przepisów, orzekł jak w sentencji.