I SA/Wr 1798/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz – Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia w sprawie ze skargi A spółka z o. o. z/s w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. postanawia: oddalić wniosek. Postanowieniem z dnia 22 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu rozpoznał wniosek A Sp. z o. o. z/s w M. (dalej: skarżąca spółka, strona skarżąca) odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Postanowienie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 10 marca 2016 r. i odebrane przez Prezesa skarżącej spółki – A, co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki (k. 158 akt sądowoadministracyjnych). W dniu 11 kwietnia 2016 r. (data stempla pocztowego) strona skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia. Jednocześnie skarżąca spółka złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu strona skarżąca podniosła, że przesyłka zawierająca postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania spornych decyzji odebrana została przez pracownika nieuprawnionego do odbioru korespondencji i w konsekwencji nie została przekazana osobie reprezentującej skarżącą spółkę. O doręczeniu przesyłki skarżąca powzięła informację dopiero w dniu 4 kwietnia 2016 r., kiedy została jej przekazana korespondencja sądowa w innej sprawie zawisłej przed tutejszym Sądem, tj. w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 1797/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie zgodnie z art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona skarżąca powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Przystępując do oceny zasadności wniosku należy w pierwszej kolejności ocenić czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w zakreślonym przez ustawodawcę w art. 87 § 1 p.p.s.a. terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Podkreślić w tym miejscu należy, że fakt spóźnienia musi wyraźnie wynikać z treści wniosku, sąd zaś nie ma prawa domniemywać, że strona uchybiła terminowi w tej czy innej dacie. Jeżeli zaś z okoliczności faktycznych sprawy nie da się jednoznacznie ustalić, czy termin określony w art. 87 § 1 p.p.s.a. został zachowany – zdaniem Sądu - należy wydać rozstrzygnięcie merytoryczne w przedmiocie uchybienia terminu na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Ponieważ z treści złożonego wniosku nie wynika w sposób jednoznaczny kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu – wniosek należało rozpoznać merytorycznie. Jednocześnie należy zauważyć, że strona dopełniła warunków formalnych wniosku poprzez złożenie zażalenia na sporne postanowienie oraz uiszczenie należnego od zażalenia wpisu sądowego. O braku winy strony w uchybieniu terminu, można mówić w sytuacji, gdy istniały przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. takie, których strona przy zachowaniu należytej staranności i dołożeniu maksymalnego w danych warunkach wysiłku nie mogła usunąć. Art. 87 § 2 p.p.s.a. nie uzależnia przy tym możliwości przywrócenia terminu od stopnia zawinienia, co oznacza, że każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności procesowej po upływie terminu zakreślonego do jej wykonania wymaga więc uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej, rozumianej jako zamierzone działanie sprzeczne z regułami postępowania bądź powstrzymanie się od działania mimo obowiązku czynnego zachowania, ale także lżejszej jej postaci – niedbalstwa, polegającego na niedołożeniu należytej staranności (...). (por.: wyrok NSA z 21.12.2006r. sygn. akt I FSK 374/06, lex nr 262725). Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Sądu, strona skarżąca nie uprawdopodobniła, że nie ponosi winy w niezachowaniu terminu. Wskazane przez nią okoliczności nie pozwalają na przyjęcie, że niezachowanie terminu wynika z przyczyn niezależnych, których skarżąca nie mogła uniknąć. Za taką konstatacją przemawia wadliwa argumentacja strony ukierunkowana na wykazanie nieprawidłowego doręczenia przedmiotowej przesyłki z uwagi na jej odbiór przez pracownika skarżącej spółki, który nie był uprawniony do odbioru korespondencji sądowej. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki sądowej zawierającej postanowienie Sądu z dnia 22 lutego 2016 r. widnieje podpis J. L. Z całokształtu okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy wynika zaś jednoznacznie, iż J. L., będąc prezesem skarżącej spółki, był upoważniony do odbioru przesyłek kierowanych do spółki, w tym również korespondencji sądowej. W świetle przedłożonego na wezwanie Sądu odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego prezes spółki jest osobą uprawnioną do reprezentacji spółki, w tym do składania oświadczeń woli w imieniu tej spółki. Ponadto z czynności konkludentnych wynika, że wszelkie pisma procesowe w sprawie opatrzone są podpisem prezesa spółki, który również dysponuje pieczęcią firmową skarżącej spółki. Nie ma zatem – zdaniem Sądu – jakichkolwiek podstaw do uznania, iż nie był on osobą uprawnioną do odbioru przesyłek sądowych. Jednocześnie podpisując odbiór przesyłki prezes spółki, nie odmówił odbioru przesyłki, o której wiedział, iż jest przesyłką sądową, ponieważ łatwo było to stwierdzić i w razie jakichkolwiek wątpliwości, co do upoważnienia do odbioru – odmówić jej przyjęcia. Niezależnie od powyższego, za nielogiczną i nieprzystającą do realiów sprawy należy uznać argumentację wniosku, zgodnie z którą przesyłka sądowa odebrana przez prezesa spółki w dniu 10 marca 2016 r. nie została w odpowiednim terminie przekazana osobie umocowanej do reprezentacji podmiotu. Warto w tym miejscu zaznaczyć, iż również i rozpoznawany wniosek podpisany został przez prezesa skarżącej spółki. Skoro osobą umocowaną do reprezentacji spółki jest ta sama osoba, która odebrała sporną przesyłkę sądową to uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu nie może odnosić pożądanego przez skarżącą skutku. Zatem przedłożony wniosek nie może skutkować uznaniem przez Sąd, iż w sprawie uprawdopodobniono okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W konsekwencji Sąd uznał, że w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy nie zostały zrealizowane przesłanki określone w art. 87 p.p.s.a., od których zaistnienia uzależnione jest uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności. W związku z czym, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.