I SA/Wr 180/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 07 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe "A spółka z o.o." z/s w S. w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. i 2006 r. wraz z odsetkami oraz kosztami postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W rozpoznawanej sprawie, skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zawarła w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tak skonstruowanej skargi skarżąca podniosła okoliczności mające charakter wyłącznie merytorycznych zarzutów skierowanych przeciwko kwestionowanej decyzji organu podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej u.p.s.a.), po przekazaniu skargi do Sądu, Sąd może - na wniosek skarżącego - wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, iż wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu, a więc pozytywnym rozpoznaniem wniosku, spoczywa na wnioskodawcy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/204). W rozpatrywanej sprawie, wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, sporządzony przez fachowego pełnomocnika, nie zawierał żadnego odniesienia do wymaganych ustawą przesłanek o jakich mowa w dyspozycji art. 61 § 3 u.p.s.a., co uniemożliwiało jego merytoryczną ocenę. Należy przy tym podnieść, iż zaniechanie wskazania przez stronę okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie może być uznany za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 u.p.s.a.), lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd, uzasadniający odmowę uwzględnienia wniosku bez uprzedniego wezwania do sanowania stwierdzonego braku (tak Jan Paweł Tarno w komentarzu: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006 r., s. 189) . Jednocześnie, nawiązując do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia prawa podatkowego należy nadmienić, iż rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania decyzji Sąd nie bada zgodności tego rozstrzygnięcia z prawem, a jedynie potencjalne skutki jakie może ponieść strona w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Z tych względów – na podstawie art. 61 § 3 i 5 u.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.