I SA/Wr 1813/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 8 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. F. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu należności postanawia: odrzucić skargę. W skardze na w/w postanowienie, wniesionej w dniu 06.06.2014 r. (data stempla pocztowego), skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego A. W., domagał się jego uchylenia w części objętej zarzutami skargi, a nadto, zasądzenia kosztów postępowania sądowego, w tym także kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o odrzucenie skargi, a z ostrożności procesowej, o jej oddalenie jako nieuzasadnionej. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi Dyrektor Izby Skarbowej we W. zarzucił, że została ona wniesiona z uchybieniem trzydziestodniowego terminu przewidzianego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) i z tego też powodu powinna zostać odrzucona jako spóźniona. Zdaniem organu odwoławczego, początek biegu terminu do wniesienia skargi w sprawie należało przyjąć od dnia doręczenia zaskarżonego postanowienia skarżącemu, tj. od dnia 06.05.2014 r. Na tej podstawie organ odwoławczy skonstatował, że termin złożenia skargi w sprawie mijał w dniu 05.06.2014 r., a więc w dniu poprzedzającym faktyczne nadanie skargi. W piśmie z dnia 21.07.2014 r., stanowiącym odpowiedź strony na stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej we W. wyrażone w odpowiedzi na skargę, pełnomocnik strony zarzucił, że dokonane w dniu 06.05.2014 r. do rąk skarżącego doręczenie nie było doręczeniem właściwym (nie zostało bowiem doręczone pełnomocnikowi pomimo złożonego dokumentu pełnomocnictwa) i z tego też powodu data w jakiej dokonano takiego doręczenia nie może być miarodajna dla oceny terminowości złożenia skargi w sprawie, albowiem termin ten w ogóle nie powinien rozpocząć biegu. Pełnomocnik podniósł jednocześnie, że trzydziestodniowy termin na złożenie skargi liczył od dnia przekazania mu przez skarżącego (drogą mejlową w dniu 07.05.2014 r.) rozstrzygnięcia organu odwoławczego (rozstrzygnięcie to pełnomocnik w piśmie tym mylnie określa jako "skarga"). Na tej podstawie pełnomocnik skarżącego domagał się rozpoznania skargi. Do pisma dołączył wydruk z korespondencji mejlowej ze skarżącym, z której miało wynikać, że dopiero 07.05.2014 r. pełnomocnik ten powziął wiedzę o podjętej przez organ czynności procesowej. Z urzędu należy wskazać, że ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...].05.2014 r. (nr [...]) wynika, że postanowienie to odebrała w dniu 06.05.2014 r. żona skarżącego (U. F.). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej – p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni licząc od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia sąd odrzuca (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Jakkolwiek redakcja w/w przepisu odnosi się do daty doręczenia rozstrzygnięcia objętego zarzutami przyszłej skargi skarżącemu, to oczywistym jest, że w przypadku skutecznie ustanowionego przez stronę w postępowaniu administracyjnym (podatkowym) pełnomocnika, początek biegu terminu do wniesienia skargi w rozumieniu tego przepisu otwierać będzie tylko doręczenie do rąk tego pełnomocnika. Dla przyjęcia terminowości złożenia skargi w sprawie pierwszorzędną kwestią było zatem ustalenie, czy doręczenie postanowienia z dnia [...].05.2014 r. do rąk skarżącego (z pominięciem dotychczasowego pełnomocnika) było prawidłowe. A tym samym, czy otwierało bieg terminu do wniesienia skargi w sprawie. W ocenie Sądu, dokonane w ten sposób doręczenie należało uznać za zgodne z prawem, albowiem na etapie postępowania przed Dyrektorem Izby Skarbowej we W. pełnomocnik strony (radca prawny A. W.) nie posiadał już umocowania do działania w imieniu skarżącego, a tym samym, nie był także uprawniony do odbioru korespondencji kierowanej do skarżącego w toku postępowania odwoławczego. Z treści dokumentu pełnomocnictwa z dnia 28.01.2014 r. jakie pełnomocnik złożył do organu podatkowego (pierwotnie wraz z wnioskiem inicjującym to postępowanie, a po raz drugi wraz z zażaleniem od postanowienia z dnia [...].03.2014 r.) jasno wynika, że zakres umocowania tego pełnomocnika ograniczał się do reprezentowania strony wyłącznie przed organem podatkowym I instancji (według treści pełnomocnictwa przed Urzędem Skarbowym W.). W świetle tego zakresu pełnomocnictwa "składanie odwołań" miało być poczytane jako odnoszące się do samego aktu złożenia środka zaskarżenia z uwzględnieniem pośredniego trybu jego wniesienia (art. 223 § 1 w zw. z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst. jedn. Dz.U.2012.749 ze zm). Tym samym, nie można mówić, że treść pełnomocnictwa wskazywała na umocowanie pełnomocnika do reprezentowania skarżącego przed Dyrektorem Izby Skarbowej we W. Z tych też względów, działanie Dyrektora Izby Skarbowej we W., który zaskarżone do tut. Sądu postanowienie z dnia [...].05.2014 r. doręczył skarżącemu, tj. z pominięciem dotychczasowego pełnomocnika (którego – zgodnie z tym co podkreślono – najdalej idącym umocowaniem do działania za stronę było wniesienia zażalenia) należało ocenić za zgodne z prawem, a samo doręczenie dokonane w taki sposób za skuteczne, a tym samym otwierające bieg terminu do zaskarżenia tego postanowienia w drodze skargi do sądu administracyjnego. Skoro zatem z bezspornych w sprawie okoliczności wynika, że postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...].05.2014 r. (nr [...]) zostało doręczone na adres skarżącego w dniu 06.05.2014 r., to trzydziestodniowy bieg terminu do wniesienia skargi o jakim mowa w treści art. 53 § 1 p.p.s.a. rozpoczął się z dniem 07.05.2014 r. i upłynął bezskutecznie w dniu 05.06.2014 r. (czwartek). Skarga została bowiem wniesiona dopiero w dniu następnym, tj. 06.06.2014 r. Mając na uwadze przedstawioną argumentację, a także okoliczność, że postanowienie stanowiące przedmiot skargi zawierało prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie jego zaskarżenia do sądu administracyjnego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a.. postanowił odrzucić skargę jako spóźnioną, o czym orzekł jak w sentencji.