I SA/Wr 1816/09

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi D. Ł i A. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżący wnieśli o zwolnienie od kosztów sądowych uzasadniając, że oboje utrzymują się jedynie z dochodów uzyskiwanych przez A. Ł. w kwocie około 1.500 zł. D. Ł. jest bezrobotna, bez prawa do zasiłku, a stan zdrowia uniemożliwia jej podjęcie pracy zarobkowej. Po dokonaniu wszystkich na życie pozostaje im około 200 zł na cały miesiąc. Wnioskodawcy miesięcznie ponoszą wydatki na czynsz 580 zł, spłatę kredytu 352,25 zł, energię elektryczną 73,11 zł, telewizję kablową 25 zł, abonament radiowo-telewizyjny 16,50 zł, gaz 47,96 zł, lekarstwa 78,16 zł, ubezpieczenie 83 zł, telefon 61,41 zł – łącznie 11.317,39 zł. Z oświadczenia o stanie rodzinny, majątku i dochodach wnioskodawcy wskazali, że prowadzą wspólne gospodarstwo domowe, posiadają mieszkanie (65,5 m2 z piwnicą), poza tym nie dysponują żadnymi zasobami pieniężnymi ani przedmiotami o wartości powyżej 3.000 euro. Podali, że jedyny dochód, jaki uzyskują pochodzi z prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej i wynosi brutto 2.500 zł i netto około 1.500 zł. Skarżąca natomiast pozostaje na utrzymaniu męża. Na wezwanie do przedłożenia dokumentów i oświadczeń dotyczących stanu finansowego, skarżący przedłożyli wspólne zeznanie podatkowe za 2008 r. kopie z księgi podatkowej za miesiące październik, listopad i grudzień 2009 r., wyciągi z rachunku bankowego za te same miesiące, faktury potwierdzające zakup lekarstw, inne dowody opłat, dokumenty dotyczące stanu zdrowia skarżącej i harmonogram spłaty kredytu gotówkowego. Z powyższych dokumentów wynika, że w 2008 r. małżonkowie uzyskali z działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego oraz z innych źródeł przychód w wysokości 32.927,34 zł i dochód (po odliczeniu kosztów uzyskania przychodu) – 30.402,25 zł. Miesięczny przychód z działalności wynosi 2.500 zł netto, a koszty jego uzyskania około 300 zł. Na wyciągach bankowych wykazane są kwoty wpłat kontrahenta wnioskodawcy, przelewów na rzecz ZUS, urzędu skarbowego oraz z tytułu stałych miesięcznych opłat. Wszystkie powyższe dokumenty potwierdzają informacje udzielone na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Ponadto skarżący oświadczyli, że D. Ł. nie jest zarejestrowana jako bezrobotna w urzędzie pracy, niemniej faktycznie nie pracuje i pozostaje na ubezpieczeniu męża. Posiadają samochód osobowy marki [...], rocznik [...], o wartości około 2.000-3.000 zł. Nie korzystają z Pomocy Społecznej ani żadnej innej formy wsparcia państwowego. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania dla siebie i rodziny. Skarżący wykazali, że poniesienie kosztów sądowych w niniejszej sprawie może stanowić obciążenie dla ich budżetu domowego. Ich jedynym źródłem dochodu jest działalność gospodarcza, z której przychód miesięczny wynosi 2.500 zł. Po odliczeniu kosztów jego uzyskania, składek na ubezpieczenia społeczne, zaliczek na podatek, pozostaje im około 1.500 zł. Jest to kwota, która może zapewnić pokrycie stałych miesięcznych wydatków (łącznie około 1.300 zł) oraz na wyżywienie dwuosobowej rodziny, nie daje jednak możliwości poczynienia rezerw na pokrycie kosztów sądowych w niniejszej sprawie, w której wpis od skargi został wyznaczony na kwotę 500 zł. Poza tym, zostało też uprawdopodobnione, że skarżący nie dysponują żadnymi oszczędnościami. Świadczyć o tym może wysokość przychodu uzyskanego w 2008 r. – był on bowiem niewiele wyższy od uzyskiwanego obecnie. Mając zatem na uwadze powyższe, na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.