I SA/Wr 1829/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. z o.o. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania od decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. postanawia: zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz skarżącej spółki kwotę 200,80 zł (słownie: dwieście złotych i osiemdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 21 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 1829/14 uwzględnił skargę strony i uchylił zaskarżone orzeczenie organu podatkowego. W wyroku Sąd nie orzekł o obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, mimo zgłoszonego na rozprawie wniosku o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztu dojazdu na rozprawę reprezentującego spółkę prezesa jej zarządu. We wniosku podano, że dojazd na rozprawę odbył się samochodem o pojemności silnika 2000 cm3, a odległość dojazdu wynosiła 224 km. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga strony została w postępowaniu sądowoadministracyjnym uwzględniona. Stronie przysługuje zatem zwrot poniesionych przez nią kosztów postępowania od organu podatkowego. W przedmiotowej sprawie na zasądzone na rzecz strony koszty składa się wpis w kwocie 100 zł oraz koszty dojazdu prezesa skarżącej spółki na rozprawę w kwocie 100,80 zł – łącznie 200,80 zł. Zgodnie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.: dalej: p.p.s.a.) w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zgodnie art. 205 § 1 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. W przedmiotowej sprawie strona uiściła wpis od skargi w kwocie 100 zł, a na rozprawie działający za skarżącą spółkę jej prezes wniósł o przyznanie mu zwrotu kosztów dojazdu na rozprawę według norm, wskazując, że trasa dojazdu liczyła 224 km i przebył ją samochodem o pojemności silnika 2000 m3. Zgodnie art. 205 § 3 p.p.s.a. przysługujące stronie należności z tytułu kosztów przejazdów oraz utraconego zarobku lub dochodu ustala się i wypłaca według zasad określonych w przepisach działu 2 tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594, ze zm., dalej u.k.s.c.). Zgodnie z art. 85 w zw. z art. 91 u.k.s.c. stronie przysługuje zwrot kosztów podróży w wysokości rzeczywiście poniesionych, racjonalnych i celowych kosztów przejazdu własnym samochodem lub innym odpowiednim środkiem transportu. Górną granicę należności, o których mowa, stanowi wysokość kosztów przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju. Wysokość powyższych kosztów strona powinna należycie wykazać. Zgodnie z § 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 roku w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 167) pracownikowi przysługuje zwrot kosztów przejazdu w wysokości stanowiącej iloczyn przejechanych kilometrów przez stawkę za jeden kilometr przebiegu, ustaloną przez pracodawcę, która nie może być wyższa niż określona w przepisach wydanych na podstawie art. 34a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1265 oraz z 2013 r. poz. 21). Zgodnie z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. z 2002 r. Nr 27, poz. 271 ze zm.) koszty używania pojazdów do celów służbowych pokrywa pracodawca według stawek za 1 kilometr przebiegu pojazdu, które nie mogą być wyższe niż: dla samochodu osobowego o pojemności skokowej silnika do 900 cm3 - 0,5214 zł, o pojemności skokowej silnika powyżej 900 cm3 - 0,8358 zł. Zgodnie z powołanymi przepisami stronie należy się zatem zwrot kosztów podróży w wysokości stanowiącej iloczyn ilości przejechanych kilometrów i ustalonej przez Sąd stawki, która nie może być wyższa niż 0,8358 zł (stawka maksymalna). W ocenie Sądu stawka 0,45 zł za każdy kilometr przebiegu pojazdu o pojemności silnika 2000 cm 3 jest stawką racjonalną oraz uwzględniającą koszty zużytego paliwa, a strona nie wykazała, że poniosła wyższe koszty dojazdu. Zastosowana przez Sąd stawka (0,45 zł) pomnożona przez 224 km, to jest ilość przebytych przez reprezentującego skarżącą jej prezesa kilometrów, daje kwotę 100,80 zł. Strona wprawdzie nie udokumentowała, że wymienione koszty przejazdu poniosła, jednak w ocenie Sądu zważywszy na fakt, iż siedziba strony znajduje się w innej miejscowości, oświadczenie strony o podróży samochodem należy uznać za wiarygodne i wystarczające. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 224 p.p.s.a. w związku z art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.