I SA/Wr 1832/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia NSA Lidia Błystak, Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Lucyna Barańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 lipca 2014 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz zaległości z tytułu odsetek za zwłokę od nieuiszczonych zaliczek na ten podatek I. oddala skargę; II. zasądza na rzecz pełnomocnika strony skarżącej, radcy prawnego M. W., wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej na zasadzie prawa pomocy przed sądem pierwszej instancji, w kwocie 295,20 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym 23 % podatek od towarów i usług. Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy jn. Skarżoną decyzją z [...] lipca 2013 r. (nr [...]), Dyrektor Izby Skarbowej we W. (dalej: Dyrektor IS), po rozpatrzeniu odwołania T. K. (dalej: podatniczka, strona, skarżąca), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. (dalej: Naczelnik US) z dnia [...] kwietnia 2013 r. (nr [...]) w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. ([...] zł) wraz z odsetkami za zwłokę ([...] zł) oraz odsetek za zwłokę od nieuiszczonych zaliczek na ten podatek (łącznie [...] zł). Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 67a § 1 pkt 3 i art. 67b § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. - dalej: O.p.). Z akt sprawy wynika, że strona wystąpiła z wnioskiem o umorzenie zaległości podatkowych, powstałych w związku z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą. Brak możliwości uregulowania zaległości tłumaczyła m.in. trudną sytuacją finansową, niesolidnością klientów, orzeczeniem wobec niej zakazu prowadzenia działalności gospodarczej. Do wniosku strona załączyła obszerną dokumentację. Następnie strona uzupełniła wniosek i doprecyzowała zakres żądania oraz złożyła formularz informacji niezbędny przy ubieganiu się o pomoc de minimis (dodatkowo wskazała wierzytelności posiadane wobec kontrahentów/klientów). Powołaną na wstępie decyzją, Naczelnik US odmówił umorzenia ww. zaległości podatkowych. Ustalił, że podatniczka nie jest w stanie utrzymać płynności finansowej swojego przedsiębiorstwa i że - w świetle prawa unijnego - stanowi "przedsiębiorstwo zagrożone", dlatego pomoc de minimis nie może być jej udzielona. Nadto nie stwierdził, aby za udzieleniem ulgi przemawiał ważny interes podatnika lub interes publiczny. W odwołaniu, strona zawarła polemikę z ww. rozstrzygnięciem Naczelnika US. Podała, że stan faktyczny sprawy jest odmienny od ustalonego przez organ podatkowy. Poza tym podniosła, że: organ podatkowy - od września 2008 r. - wydawał wadliwe orzeczenia, co skutkowało trudną sytuacją strony i jej rodziny; od 2011 r. nie została udzielona jej pomoc de minimis; w okresie od 2 stycznia 2009 r. do 10 kwietnia 2011 r. była chora; organ podatkowy zaliczał zwroty podatku na zaległości wraz z odsetkami za zwłokę; nie zabezpieczono jej wierzytelności od niesolidnych klientów; od 2008 r. organ pomijał ją w prowadzonych postępowaniach; wnioskując o zakaz prowadzenia przez nią działalności gospodarczej organ wyrządził jej szkody materialne i zdrowotne, za co żąda odszkodowania; wnosząc o odroczenie terminu płatności podatku dochodowego od osób fizycznych - do czasu otrzymania zapłaty od kontrahentów, ze spraw, które toczą się w sądach - wskazała na działania organu egzekucyjnego i podatkowego, kwestionując ich legalność i zarzucając im działanie na szkodę społeczeństwa. Strona wyraziła wątpliwość co do wysokości posiadanych zaległości podatkowych, które - w jej ocenie - zostały naliczone dwukrotnie. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy - skarżoną decyzją - Dyrektor IS utrzymał decyzję Naczelnika US w mocy. Podzielił rozstrzygnięcie, że podatniczka nie spełnia wymogów, aby stać się beneficjentem pomocy de minimis. Wskazał, że przepisy unijne stanowią, iż pomoc ta nie może być udzielana podmiotom gospodarczym znajdującym się w trudnej sytuacji, tj. m. in. wtedy, gdy występują typowe oznaki, takie jak rosnące straty, malejący obrót, rosnące zadłużenie i odsetki. Organ odwoławczy uznał, że sytuacja finansowa strony, jako przedsiębiorcy, nosi znamiona trudnej, czego strona nie kwestionuje - wręcz przeciwnie, okoliczność tę podnosi w postępowaniu. W ocenie organu, nie jest to także sytuacja o charakterze przejściowym. Organ wykazał, że - mimo wzrastającej wartości sprzedaży oraz wzrostu przychodów/dochodów - strona nadal generuje zaległości podatkowe. W konsekwencji, wzrasta ogólna kwota jej zadłużenia i wysokość odsetek za zwłokę. Jednocześnie - co dowiodły czynności egzekucyjne - strona nie dysponuje majątkiem pozwalającym na uregulowanie zaległości. Wobec powyższego, mając na uwadze powołane regulacje unijne, organ uznał, że pomoc de minimis nie mogła zostać stronie udzielona. Dyrektor IS stwierdził, że strona nie wykazała, aby za umorzeniem zaległości podatkowych przemawiał ważny interes podatnika lub interes publiczny. Podkreślił, że wszelkie ulgi w spłacie należności podatkowych są wyjątkiem od konstytucyjnej zasady powszechności i równości opodatkowania oraz że ich przyznanie stawia wnioskodawcę w sytuacji korzystniejszej aniżeli pozostałych podatników, którzy wypełniają terminowo obowiązki podatkowe. Z tego względu, udzielenie ulgi winno mieć - w opinii organu - zastosowanie jedynie w wyjątkowych przypadkach. W niniejszej sprawie zaś ustalono, że strona nie wywiązywała się z nałożonych na nią obowiązków, tj. nie płaciła podatku w terminach i kwotach określonych prawem oraz że powyższe nie wynikało ze zdarzeń nadzwyczajnych (za takie organ nie uznał postawy kontrahentów/klientów strony, którzy nie regulowali należności). Organ zaakcentował, że podatniczka nie podjęła żadnych działań celem redukcji posiadanego zadłużenia (nie skorzystała z przysługującej jej ulgi na tzw. "złe długi"). Dyrektor IS ocenił również materiał dowodowy pod kątem sytuacji finansowej i zdrowotnej strony. Stwierdził, że nie neguje problemów zdrowotnych i finansowych strony i jej rodziny. Wskazał jednak, że kłopoty finansowe i zdrowotne nie stanowią - same w sobie - podstawy do uwzględnienia wniosku o udzielenie ulgi. W tym zakresie organ przywołał stanowisko sądów administracyjnych, zgodnie z którym trudna sytuacja materialna, zdrowotna oraz mieszkaniowa nie tworzy nadzwyczajnych okoliczności faktycznych uzasadniających odstąpienie od obowiązku ponoszenia danin publicznych. Organ podniósł, że w odwołaniu strona podała, iż nigdy nie korzystała z pomocy de minimis. Zdaniem organu, jest to twierdzenie nieprawdziwe. Jak wynika bowiem z materiału dowodowego, Naczelnik US, w latach 2007-2008, rozłożył stronie na raty zaległości w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych, przy czym strona nie dochowała terminu płatności żadnej z rat. Także w latach 2003-2004 Naczelnik US umorzył stronie odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych w podatku dochodowym. Według organu, wyjątkowe - po raz kolejny - potraktowanie strony naruszałoby zasadę równości podatników wobec prawa. Dyrektor IS podkreślił również, że organy podatkowe nie są zobligowane do udzielania podatnikowi prowadzącemu działalność gospodarczą pomocy de minimis. Dodał, że nawet w przypadku zaistnienia przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, organ podatkowy może, ale nie musi, przyznać ulgę. Organ odwoławczy uznał, że także ze względu na interes publiczny, przez który rozumie się m.in. powszechność płacenia podatków i równe traktowanie wszystkich podatników, niezasadne byłoby umorzenie stronie zaległości podatkowych i odsetek. Dyrektor IS stwierdził, że poza przedmiotem postępowania pozostaje kwestia prawidłowości postanowień o zaliczeniu zwrotów podatków. Wyjaśnił, w jaki sposób ustalono wysokość zaległości podatkowych strony. Organ II instancji, jako chybiony, ocenił zarzut wydania decyzji bez wyjaśnienia i obiektywnego zbadania wszystkich okoliczności sprawy. Wskazał, że organ I instancji przeprowadził wymagane postępowanie dowodowe, w ramach którego dokonał analizy i oceny całości materiału dowodowego pod kątem istnienia przesłanek ważnego interesu podatnika i interesu publicznego. W skardze na decyzję Dyrektora IS, strona wniosła o jej uchylenie. Wskazała na pominięcie jej jako strony oraz że nie uwzględniono jej choroby. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor IS wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się nieuzasadniona. Stosownie do brzmienia art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), właściwość sądów administracyjnych obejmuje sprawowanie kontroli decyzji i innych rozstrzygnięć administracyjnych w oparciu o kryterium ich zgodności z prawem. Uchylenie przez sąd zaskarżonego aktu następuje w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub w wyniku naruszenia przepisów prawa materialnego, mogących mieć istotny wpływ (mających wpływ) na wynik sprawy - art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: u.p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 134 § 1 u.p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty, Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu podatkowego wyrażonego w tej decyzji. Decyzja ta znajduje bowiem dostateczne podstawy w prawie materialnym, jej wydanie zaś poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym. Materialnoprawną podstawę podjętego w sprawie rozstrzygnięcia stanowiły regulacje art. 67a § 1 pkt 3 i art. 67b § 1 pkt 2 O.p. Pierwszy z powołanych przepisów stanowi, że organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Drugi reguluje, że organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a, które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa unijnego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis. Treść obu cytowanych przepisów (sformułowanie: "organ podatkowy może") wskazuje niewątpliwie, że decyzje podejmowane przez organ podatkowy w przedmiocie określonym przez te przepisy mieszczą się w ramach tzw. uznania administracyjnego, co słusznie akcentował Dyrektor IS. Oznacza to, że ocenę, czy - w konkretnej sytuacji faktycznej - występują okoliczności uzasadniające przyznanie ulgi podatkowej, pozostawia się swobodnemu uznaniu organu podatkowego i to od jego woli, wyrażonej w uzasadnieniu decyzji, zależy skorzystanie z tej instytucji. Uznanie administracyjne jest konstrukcją prawną pozwalającą organowi administracji na wybór konsekwencji prawnych zaistniałej sytuacji, do której odnosi się hipoteza normy prawnej (organ podatkowy może, ale nie musi, przyznać ulgę podatkową). Uznanie organu ograniczone jest kierunkowymi dyrektywami wyboru, jakimi są - użyte w treści art. 67a § 1 O.p. - zwroty: ważny interes podatnika lub interes publiczny. Przy czym, podstawę dla umorzenia zaległości podatkowych organ może - oczywiście w ramach przysługujących mu kompetencji związanych z uznaniem administracyjnym - wywieść tylko z jednej z wymienionych przesłanek. Jednakże, mimo zaistnienia ww. przesłanek (jednej z nich), organ nie jest zobligowany do podjęcia rozstrzygnięcia korzystnego dla wnioskodawcy. Sądowa kontrola legalności decyzji wydanych w ramach uznania administracyjnego sprowadza się do zbadania, czy wydanie decyzji przez organ podatkowy zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym, polegającym na należytym i wyczerpującym zebraniu materiału dowodowego, a także rozważeniu wszystkich okoliczności mogących mieć wpływ na wybór możliwości rozstrzygnięcia. Tym samym, Sąd nie ocenia decyzji organu z punktu widzenia słuszności, lecz poprawności postępowania. Uprawnienie organu do wydania decyzji uznaniowej ogranicza kontrolę celowości i zasadności rozstrzygnięcia, co oczywiście nie zwalnia Sądu kontrolującego legalność decyzji od obowiązku oceny, czy decyzję podjęto z uwzględnieniem przesłanek określonych w przepisach prawa, którymi w niniejszej sprawie są: ważny interes podatnika lub interes publiczny. Analiza powołanych na wstępie regulacji stanowi, że podstawą do udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, bądź jej odmowy, w każdym przypadku - niezależnie od statusu podatnika - będzie art. 67a O.p. (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 czerwca 2011 r., II FSK 243/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 7 maja 2009 r., I SA/Ol 147/09, wszystkie w CBOSA). Zawarte w art. 67a § 1 O.p. odesłanie do art. 67b O.p. należy natomiast rozumieć jedynie jako doprecyzowanie normy prawnej wynikającej z art. 67a O.p. poprzez wykreowanie dodatkowych warunków udzielenia wnioskowanej pomocy (ulgi) podatnikowi prowadzącemu działalność gospodarczą. Warunki te mają zastosowanie wyłącznie do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Wynikają bowiem z przyjętych w prawie unijnym zasad udzielania pomocy publicznej opartej na zakazie bądź ograniczeniu dopuszczalnej pomocy dla przedsiębiorców, z uwagi na ryzyko zakłócenia konkurencji na rynku unijnym. Powyższe prowadzi do wniosku, że art. 67b O.p. zawiera wyłącznie klasyfikację rodzajów przyznawanej podatnikowi pomocy, przeprowadzoną z punktu widzenia kryteriów istotnych dla ustawodawcy unijnego. Nie do podważenia wydaje się jednak teza, że zakwalifikowanie danego rodzaju ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych do wymienionych w art. 67b § 1 O.p. rodzajów pomocy ma znaczenie jedynie w sytuacji podjęcia przez organ podatkowy decyzji o charakterze pozytywnym, tj. o udzieleniu jednej z ulg określonych w art. 67a § 1 O.p. W sytuacji zaś, gdy organ - po przeprowadzeniu postępowania w sprawie - stwierdzi, że wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą nie zasługuje na uwzględnienie, z punktu widzenia regulacji art. 67a § 1 O.p., nie ma potrzeby analizowania dopuszczalności tego wniosku w kontekście prawa unijnego. Wówczas podstawę prawną decyzji o odmowie udzielenia ulgi stanowi jedynie art. 67a § 1 O.p. Sąd stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie przeprowadzono prawidłowo postępowanie podatkowe, poprzedzające podjęcie rozstrzygnięcia w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych. Zdaniem Sądu, zebrany w sprawie - kompletny - materiał dowodowy, w skład którego wchodziły dowody (dokumenty, zaświadczenia, informacje) dostarczone przez stronę, jak i pozyskane przez organy z własnych zasobów, pozwalał na podjęcie ostatecznego rozstrzygnięcia. Treść wydanych, w obu instancjach, decyzji potwierdza także niewątpliwie, że organy podatkowe poddały analizie i ocenie całość materiału dowodowego z punktu widzenia zaistnienia przesłanek ważnego interesu podatnika i interesu publicznego. Podkreślenia wymaga, że organy odniosły się do każdej z powołanych we wniosku (również w odwołaniu) podstaw uzasadniających - według podatnika - umorzenie zaległości podatkowych, tj. zarówno do trudnej sytuacji strony jako przedsiębiorcy, jak i do jej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej, ponoszonych wydatków, posiadanego majątku i podstaw egzystencji. Sąd zauważa, że Dyrektor IS, wcześniej Naczelnik US, odniósł się do trudności finansowych, na które powoływała się skarżąca w postępowaniu, uznając, że nie mogą stanowić one przesłanki dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku. Organy podatkowe słusznie przyjęły, że instytucja umorzenia zaległości podatkowych jest stosowana w sytuacjach nadzwyczajnych. Orzekające w sprawie organy poddały analizie i ocenie argumenty strony dotyczące trudności związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, prawidłowo konstatując, iż za przyznaniem wnioskowanej ulgi nie może przemawiać niesolidność kontrahentów strony. Zasadnie - zdaniem Sądu - przyjęto, że w interesie publicznym nie leży udzielanie ulgi podatkowej podatnikowi, który daje pierwszeństwo spłatom zobowiązań cywilnoprawnych przed regulowaniem zobowiązań publicznoprawnych. Słusznie wywiedziono, że aktywność gospodarcza prowadzona jest na własną odpowiedzialność, własne ryzyko i własny rachunek przedsiębiorcy oraz że Skarb Państwa nie może ponosić konsekwencji dokonanego przez podatnika doboru kontrahentów, którzy nieterminowo regulującą w stosunku do niego zobowiązania. Organy podatkowe odniosły się do sytuacji osobistej (zdrowotnej) strony. Nie negowały wagi problemów związanych z liczbą osób pozostających na jej utrzymaniu oraz ze stanem zdrowia podatnika (członków jego rodziny), uznając - w ramach przysługującej im kompetencji (uznania administracyjnego) - iż okoliczności te nie mogą skutkować podjęciem pozytywnej dla skarżącej decyzji. Nie kwestionowały, że choroba skarżącej ma wpływ na jej aktualną sytuację osobistą i materialną. Zauważyły zarazem, że choroba nie przekreśla braku winy podatnika w powstaniu zaległości podatkowych. Dokonując rozstrzygnięcia w sprawie organy podatkowe wzięły wzgląd na fakt, że Naczelnik US rozłożył stronie na raty spłatę zaległości w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2007-2008, zauważając, iż z zawartego układu ratalnego strona się nie wywiązała. W konsekwencji, doprowadziło to do wygaśnięcia decyzji w części niezapłaconych rat i zwiększenia zadłużenia przez obowiązek zapłaty wyższych odsetek za zwłokę. Sąd wskazuje, że potraktowanie strony - po raz kolejny - w sposób wyjątkowy prowadziłoby niewątpliwie do naruszenia zasady równości podatników wobec prawa (równości i powszechności opodatkowania). Nie przekracza granic uznania administracyjnego, czyniąc zadość dyspozycji art. 67a § 1 pkt 3 O.p., końcowy pogląd Dyrektora IS, że "nie leży w interesie publicznym umarzanie przedmiotowej zaległości podatkowej /.../". Zdaniem Sądu, zaprezentowane wyżej stanowisko w żadnej mierze nie może być uznane za dowolne, gdyż w pełni znajduje ono potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, będąc następstwem wnikliwego wyważenia interesu społecznego i indywidualnego interesu strony. Reasumując, Sąd stwierdza, że kontrola legalności wydanej w sprawie decyzji pozwala na uznanie, iż organy podatkowe, czyniąc zadość regulacji art. 122 i 187 § 1 O.p. (zasadzie prawdy obiektywnej i kompletności materiału dowodowego), podjęły niezbędne działania celem należytego wyjaśnienia i załatwienia sprawy, zebrały kompletny materiał dowodowy i uwzględniły całokształt okoliczności faktycznych mogących wskazywać na ważny interes podatnika lub interes publiczny, natomiast - w ramach uznania administracyjnego - nie naruszyły zasady swobodnej oceny dowodów, określonej w art. 191 O.p. Należy zgodzić się z organem podatkowym, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka interesu publicznego oraz że - w stanie faktycznym sprawy - przyznanie wnioskowanej ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych spowodowałaby naruszenie wartości i norm o znaczeniu ogólnospołecznym (zasady równości i powszechności opodatkowania). Ponownie zauważając, iż w razie stwierdzenia przez organ podatkowy w postępowaniu, że nie ma podstaw do przyznania określonej w art. 67a § 1 pkt 3 O.p. ulgi, ponieważ nie przemawia za tym ważny interes podatnika lub interes publiczny, traci sens ustalanie, czy podatnikowi może być udzielona pomoc de minimis, o której mowa w art. 67b § 1 pkt 2 O.p. (w zakresie i na zasadach określonych w obowiązujących aktach prawa unijnego), Sąd wskazuje, iż w niniejszej sprawie organy podatkowe przeanalizowały jednak, czy podatniczka może być beneficjentem tej pomocy. I tak, organ odwoławczy prawidłowo wskazał, że zasady udzielania pomocy de minimis reguluje rozporządzenie Komisji (WE) z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i art. 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz.U.UE.L.06.379.5 z 28 grudnia 2006 r.). Zaakcentował, że zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. h tego rozporządzenia, stosuje się je do pomocy przyznawanej podmiotom gospodarczym we wszystkich sektorach, z wyjątkiem pomocy przyznawanej podmiotom gospodarczym znajdującym się w trudnej sytuacji oraz że w pkt 7 preambuły do ww. rozporządzenia wskazano, że nie powinno się go stosować do podmiotów gospodarczych w trudnej sytuacji w rozumieniu wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz. Urz. DE C z dnia 1 października 2004 r.). Stosownie do pkt 11 ww. wytycznych przyjmuje się, że przedsiębiorstwo może być uznane za zagrożone, w szczególności, gdy występują typowe oznaki, takie jak: rosnące straty, malejący obrót, rosnące zadłużenie, rosnące kwoty odsetek i zmniejszająca się lub zerowa wartość aktywów netto. Dyrektor IS ustalił, że pomimo dochodowości prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, stan zaległości podatkowych strony systematycznie ulega zwiększeniu (stan na 5 lutego 2013 r. - [...] zł; stan na 22 maja 2013 r. - [...] zł). Nadto, w toku postępowania egzekucyjnego organy egzekucyjne nie ujawniły żadnego majątku, z którego możliwa byłaby egzekucja. Dodatkowo, w postępowaniu to sama podatniczka powoływała się na swą trudną, jako przedsiębiorcy, sytuację. Zaś Sąd Rejonowy w W., [...] kwietnia 2012 r., z uwagi na brak majątku skarżącej, oddalił wniosek Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o ogłoszenie jej upadłości. Wobec powyższego oraz w świetle ww. przepisów unijnych zasadnie uznano, że stronie nie mogła zostać przyznana pomoc de minimis. Nie dopatrzył się Sąd w sprawie sytuacji pominięcia podatniczki jako strony postępowania. Sformułowanego w tym zakresie zarzutu strona zresztą nie uzasadniła (nie podała, na czym to pominięcie miało polegać, ani który organ i na jakim etapie postępowania miał się tego dopuścić). Mając na względzie ustalony powyżej stan faktyczny i prawny sprawy nie można zarzucić organom podatkowym, aby - rozpatrując niniejszą sprawę - naruszyły one przepisy Ordynacji podatkowej. Stąd też ocena zastosowania w sprawie art. 67a § 1 pkt 3 w związku z art. 67 § 1 pkt 2 O.p. jest pozytywna. Z powyższych względów, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, Sąd - na podstawie art. 151 u.p.p.s.a. - skargę oddalił. Zasądzenie na rzecz pełnomocnika strony skarżącej, radcy prawnego M. W., wynagrodzenia tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej na zasadzie prawa pomocy przed sądem pierwszej instancji, w kwocie [...] zł, w tym 23% podatek od towarów i usług, znajduje podstawy w art. 250 u.p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 490).