I SA/Wr 1843/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędzia NSA Halina Betta (sprawozdawca), Sędzia NSA Józef Kremis, Protokolant Anna Szokalska-Kruś, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2005r. sprawy ze skargi Fundacji "A w J. G. na postanowienie Izby Skarbowej we W. O/Z w J. G. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpoznania uchyla zaskarżone postanowienie. Decyzją z dnia [...]Nr [...]Urząd Skarbowy w J. G. określił stronie skarżącej Fundacji "A w J. G. należny podatek dochodowy od osób prawnych za 2000r. Od powyższej decyzji podatnik wniósł odwołanie do organu odwoławczego. Izba Skarbowa we W. O/Z w J. G. postanowieniem z dnia [...] Nr [...] pozostawiła odwołanie bez rozpatrzenia. Organ ten przyjął, iż decyzję organu I instancji podatnik odebrał w dniu [...]o czym świadczy pokwitowanie B. Ś. – osoby upoważnionej do odbioru korespondencji, która była pracownikiem poczty specjalnej Komendy Miejskiej Policji w J. G. Odwołanie zaś strona skarżąca złożyła w dniu [...]co zdaniem organu odwoławczego nastąpiło z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 223 § 2 pkt1 ordynacji podatkowej i skutkować winno pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia. Postanowienie Izby Skarbowej stało się przedmiotem skargi wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Strona skarżąca zarzuciła, iż wniosła odwołanie w terminie. Zdaniem skarżącego decyzję organu I instancji odebrała nie w dniu [...] tak jak to przyjęła Izba Skarbowa a w dniu [...]o czym świadczy podpis złożony w dzienniku podawczym. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, obejmującą między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), które oceniane są z punktu widzenia ich legalności, a więc zgodności z prawem zarówno materialnym jak i formalnym. Zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym nie mającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności osobie upoważnionej do odbioru korespondencji. Z regulacji powyższej wynika, iż w każdym przypadku doręczenie pisma osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej powinno nastąpić do rąk osoby upoważnionej do odbioru korespondencji. Oznacza to, że pisma dla tych podmiotów powinny być doręczone członkowi organu uprawnionemu do reprezentowania podmiotu, upoważnionemu pełnomocnikowi procesowemu albo pracownikowi upełnomocnionemu do odbioru korespondencji. Nie będzie można zatem uznać za skuteczne doręczenia dokonanego wprawdzie w lokalu siedziby tych podmiotów, lecz gdy odbierającym nie będzie żadna z w/w osób, a na przykład pracownik nie upoważniony do odbioru pism. W rozpatrywanej sprawie spornym pozostaje fakt, czy B. Ś. – pracownik Komendy Miejskiej Policji w J. G. była osobą uprawnioną do odbioru przesyłek adresowanych dla strony skarżącej. W przypadku doręczycieli pocztowych obowiązek doręczenia pisma osobom prawnym lub jednostkom organizacyjnym nie mającym osobowości prawnej poprzez przekazywanie ich osobie fizycznej upoważnionej do odbioru przez kierownika danej jednostki normuje przepis § 50 ust. 1 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 15 marca 1996r. w sprawie warunków korzystania z usług pocztowych o charakterze powszechnym (Dz. U. Nr 40, poz. 173). O udzieleniu upoważnień o którym mowa w powołanym wyżej § 50 ust. 1 udzielający mają obowiązek powiadomić właściwą placówkę oddawczą. W przedmiotowej sprawie zdaniem Sądu organy podatkowe nie wyjaśniły w sposób ostateczny czy B. Ś., która odebrała decyzję organu I instancji była osoba upoważnioną przez stronę skarżącą do odbioru – korespondencji do niej adresowanej. Fakt, iż strona skarżąca odebrała od B. Ś. decyzję Urzędu Skarbowego nie świadczy, iż wcześniej upoważniła ją do odbioru korespondencji. Wątpliwości co do upoważnienia do odbioru korespondencji przez B. Ś. adresowaną do podatnika rodzi również treść pisma poczty z dnia [...], z którego wynika iż urząd ten traktował stronę skarżącą przy doręczaniu korespondencji jako jednostkę znajdująca się w strukturach policji, co nie miało miejsca. Nie wyjaśnienie zatem czy rzeczywiście B. Ś. można uznać za osobę upoważnioną do odbioru korespondencji dla strony skarżącej w rozumieniu art. 151 ordynacji podatkowej skutkować musiało uchyleniem zaskarżonego postanowienia zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. t ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.