I SA/Wr 1847/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk, Sędziowie Sędzia NSA Joanna Kuczyńska (sprawozdawca), Sędzia NSA Krystyna Anna Stec, Protokolant Krzysztof Caliński, po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. we W. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego. Oddala skargę. 2 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi jest decyzja Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...] o nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego we W. z dnia [...] nr [...] obejmującą towar procedurą celną oraz określającą kwotę długu celnego a także odsetki za zwłokę . Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] w Oddziale Celnym "Składy Celne we W., Pan S.G. upoważniony pracownik Spółki z o.o. A, dokonał zgłoszenia na formularzu JDA nr [...] przywiezionego na polski obszar celny towaru w postaci rękawic roboczych, w ilości 66.000 par, do procedury dopuszczenia do obrotu. Po przyjęciu zgłoszenia celnego funkcjonariusz celny dokonujący odprawy celnej powiadomił zgłaszającego o zamiarze przeprowadzenia weryfikacji wskazanego zgłoszenia polegającej między innymi na rewizji celnej towarów. W trakcie przeprowadzonej w tym samym dniu rewizji celnej oraz dalszych czynności z zakresu kontroli celnej, stwierdzono rozbieżności pomiędzy towarem przedstawionym organowi celnemu w wymienionym zgłoszeniu celnym a towarem faktycznie wprowadzonym na polski obszar celny. Stwierdzono nadwyżkę towaru w ilości 6.000 par rękawic roboczych w stosunku do zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym. Dyrektor UC we W., postanowieniem z dnia [...] nr [...]. wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie uregulowania statusu celnego towaru w postaci 6.000 par rękawic roboczych wprowadzonych na polski obszar celny bez dokonania odprawy celnej, w wyniku którego wydana została decyzja określająca kwotę długu celnego jak również objęto przedmiotowy towar procedurą dopuszczenia do obrotu. Zgodnie z art.38 Kodeksu celnego jeżeli towary zostały nielegalnie wprowadzone na polski obszar celny lub zostały usunięte spod dozoru celnego, organ celny podejmuje wszelkie niezbędne działania w celu uregulowania ich sytuacji łącznie ze sprzedażą towarów. Decyzja wyżej wskazana stała się przedmiotem odwołania, w którym wnoszono o jej uchylenie w całości. W uzasadnieniu odwołująca się podniosła, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów Kodeksu celnego a w szczególności poprzez przyjęcie, że Sp. A jest osobą która w myśl art.39 Kodeksu celnego przejęła odpowiedzialność za przedmiotowe towary oraz że towary te zostały wprowadzone przez Nią na polski obszar celny nielegalnie. Ponadto Strona podnosi, iż skutki dokonanego nieprawidłowego zgłoszenia nie były efektem Jej zamierzonych działań, dlatego też nie zostały naruszone przepisy art.39 Kodeksu celnego i brak jest podstaw Sygn. akt 3 I SA/Wr 1847/02 3 do wskazania na Spółkę jako dłużnika, o którym mowa w art.210 Kodeksu celnego. W wyniku dokonania ponownej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora Urzędu Celnego we W. Nie dopatrzono się w toczącym się postępowaniu naruszenia przepisów prawa materialnego jak również takich wad procedury w toku tego postępowania , które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu odwoławczego prawidłowo ustalono, iż dług celny w przywozie powstał na skutek nielegalnego wprowadzenia na polski obszar celny towaru w postaci 6.000 par rękawic roboczych podlegających należnościom celnym przywozowym. Decyzja Prezesa Głównego Urzędu Ceł stała się przedmiotem skargi wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której skarżąca wnosi o jej uchylenie. Zarzuca decyzji niezgodność z obowiązującym prawem. W uzasadnieniu skarżąca podkreśla, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje , że Spółka wprowadziła jakikolwiek towar nielegalnie, jak również nie jest osobą , która przejęła odpowiedzialność za towar określony w decyzjach. Podkreśla skarżąca, że organy celny naruszyły szereg przepisów proceduralnych, w tym w szczególności w zakresie niewłaściwie prowadzonego postępowania dowodowego oraz mało precyzyjnej podstawy prawnej, na której oparto się wydając przedmiotowe decyzje. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej we W. wnosił o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Na wstępie wskazać należy, iż stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka też sytuacja zaistniała w niniejszym przypadku, a zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu jest sądem właściwym rzeczowo i miejscowo do rozpoznania niniejszej sprawy. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przedsądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne Sygn. akt 3 I SA/Wr 1847/02 4 sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuj orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne czy postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym. Jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja czy postanowienie narusza przepisy prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy Sąd uchyla decyzję lub postanowienie w oparciu o art. 145 § 1 cyt. ustawy. Przechodząc do spornych w niniejszej sprawie kwestii i dokonując oceny zajętych przez strony stanowisk a także w wyniku analizy materiałów dowodowych zebranych w aktach sprawy Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 2 § 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks Celny / Dz. U. Nr 23 poz. 117 ze zm./ , wprowadzenie towaru na polski obszar celny lub jego wyprowadzenie z polskiego obszaru celnego powoduje z mocy prawa powstanie obowiązków i uprawnień przewidzianych w przepisach prawa celnego, jeżeli przepisy prawa, w tym umowy międzynarodowe, nie stanowią inaczej. W szczególności obowiązki o którym mowa wyżej wskazane są między innymi w art.35 § 2, art.36, art.37, art.39 i art, 180 § 2 Kodeksu celnego. W sytuacji kiedy nie zostaną one dochowane Kodeks celny w art. 9 § 1 stanowi, iż wprowadzenie towaru nastąpiło nielegalnie. Zdaniem Sądu organy celne prawidłowo przyjęły, że w niniejszej sprawie Skarżąca nie wypełniła obowiązków, o których mowa w art.39 Kodeksu celnego, bowiem w oparciu o jego postanowienia , towary, które zgodnie z art. 36 § 1 pkt 1 zostały dostarczone do granicznego urzędu celnego bądź miejsca wyznaczonego lub uznanego przez organ celny, powinny zostać przedstawione organowi celnemu przez osobę, która wprowadziła je na polski obszar celny, lub przez osobę, która przejęła odpowiedzialność za te towary po ich wprowadzeniu, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Nie ulega wątpliwości, iż przedstawienie towarów organowi celnemu to zawiadomienie organu celnego przez osobę, dokonane w wymaganej formie, o dostarczeniu towarów do urzędu celnego albo miejsca wyznaczonego lub uznanego przez organ celny a to w myśl art.3 § 1 pkt 14 Kodeksu celnego. W oparciu o art. 41 § 1 Kodeksu celnego towary przedstawione organowi celnemu powinny być ujęte w deklaracji skróconej. Wymaganą formą przedstawienia towarów jest ujęcie ich w deklaracji skróconej , zaś w sprawie będącej przedmiotem sporu stwierdzona w wyniku dokonanej przez organ celny rewizji, nadwyżka rękawic roboczych w ilości 6.000 par nie została przez Stronę zadeklarowana. Nie ulega wątpliwości, iż nadwyżka rękawic roboczych w ilości 6.000 sztuk nie została przedstawiona organowi celnemu, bowiem Skarżąca dokonała jedynie przedstawienia 66.000 par rękawic roboczych, która to ilość została następnie zgłoszona do procedury dopuszczenia do obrotu według JDA nr [...] z dnia [...]. Prawidłowo zatem , w oparciu o Sygn. akt 3 I SA/Wr 1847/02 5 art. 9 § 1 Kodeksu celnego, uznano, że wprowadzenie na polski obszar celny przedmiotowych 6.000 par rękawic roboczych nastąpiło nielegalnie. Słusznie Prezes Głównego Urzędu Ceł wskazał, iż brak wiedzy Skarżącej Spółki o tym, że oprócz 66.000 par rękawic roboczych, w odniesieniu do których Spółka dochowała obowiązek zawiadomienia organu celnego o ich dostarczeniu do urzędu celnego, przywiezionych zostało ponadto 6.000 par rękawic roboczych, nie wpływa na ocenę, czy przedmiotowa nadwyżka towaru została lub nie została nielegalnie wprowadzona na polski obszar celny. Wynika to bowiem z bezwzględnego brzmienia cyt. już wcześniej art.39 Kodeksu celnego. Zawiadomienie organu celnego o dostarczeniu towarów będących przedmiotem przywozu musi odnosić się do wszystkich sprowadzonych na polski obszar celny towarów. W wyżej opisanej sytuacji ma więc zastosowanie przepis art. 210 Kodeksu celnego. W konsekwencji, zgodnie z postanowieniami art. 210 § 1 pkt 1 i § 2 oraz § 3 pkt 1 Kodeksu celnego, dług celny powstaje w wypadku nielegalnego wprowadzenia na polski obszar celny towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym, z chwilą jego wprowadzenia , zaś dłużnikiem jest osoba, która dokonała nielegalnego wprowadzenia. Reasumując, należy stwierdzić, że dług celny w przywozie powstał na skutek nielegalnego wprowadzenia na polski obszar celny towaru w postaci 6.000 par rękawic roboczych podlegających należnościom celnym przywozowym. Wskazany dług celny powstał z chwilą nielegalnego wprowadzenia towaru na polski obszar celny . Na mocy obowiązujących przywołanych wyżej przepisów, dłużnikiem jest Spółka z o.o. A, która przejęła odpowiedzialność za te towary, ponieważ nadwyżkę towaru stwierdzono w wyniku rewizji towaru dokonanej już po złożeniu przez Spółkę A zgłoszenia celnego. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2003 r. o sygn. akt. I SA /Wr 130/01 oddalającym skargę Spółki A Sąd oceniając zebrany materiał dowodowy, zajął stanowisko w przedmiocie wymiaru opłaty manipulacyjnej dodatkowej . Rozstrzygnięcie sprawy będącej przedmiotem niniejszego sporu oparte jest na tym samym materiale dowodowym i również prowadzi do wniosku, iż skarga jest nieuzasadniona, zatem podlega oddaleniu na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U nr 153, poz. 1271).