I SA/Wr 1853/09

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych uzasadniając, że jest bezrobotny bez prawa do zasiłku. Od dłuższego czasu poszukuje pracy, a obecnie wykonuje tylko prace dorywcze. Nie posiada żadnych oszczędności. W utrzymaniu pomagają mu rodzice. Posiada zadłużenie w ZUS, które spłaca co miesiąc w ratach. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że wnioskodawca prowadzi wspólne gospodarstwo samodzielnie, posiada dom o powierzchni 220 m2 i nieruchomość rolną (1300 m2). Poza tym nie dysponuje żadnymi zasobami pieniężnymi ani przedmiotami o wartości powyżej 3.000 euro. Nie uzyskuje też żadnych dochodów. Na wezwanie do przedłożenia dodatkowych dokumentów i oświadczeń dotyczących stanu majątkowego i finansowego, skarżący nie udzielił odpowiedzi. Wpłacił natomiast na rachunek Sądu wpis od skargi. Z dokumentów tych wnika, że w 2008 r. małżonkowie uzyskiwali dochody ze stosunku pracy i z emerytury żony skarżącego w łącznej wysokości 38.026,47 zł. Wysokość emerytury netto wynosi 1.027,11 zł. Na rachunkach bankowych w okresie od 1 grudnia 2009 do 2 marca 2010 r. saldo wynosiło 84,04 zł i 5,36 zł. Kwota egzekwowana w postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynosi 231.092,90 zł. Ponadto wnioskodawca wyjaśnił, że nie posiadają z żoną środków transportu, zameldowani są u syna, gdzie mają prawo do pokoju z dostępem do kuchni. Skarżący nie korzysta z Pomocy Społecznej ani innych form wsparcia państwowego, nie korzysta też z zasiłku dla bezrobotnych, gdyż w dalszym ciągu stara się o podjęcie zatrudnienia. Miesięcznie ponoszone wydatki to na media 350-400 zł, środki higieny około 100 zł, lekarstwa – 100 zł. Pozostała kwota przeznaczana jest na żywność. Źródłem finansowania jest emerytura żony wnioskodawcy, poza tym w ostatnim okresie biorą pożyczki od rodziny i znajomych. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z brzmienia przytoczonej regulacji wynika zatem, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek uprawdopodobnienia w sposób wiarygodny, że nie ma możliwości zgromadzenia dostatecznych środków na opłacenie kosztów sądowych. Rola Sądu/ Referendarza sądowego ogranicza się do wezwania o uzupełnienie wniosku o dodatkowe oświadczenia i dokumenty na podstawie art. 255 p.p.s.a., w razie wątpliwości co do stanu majątkowego, finansowego i rodzinnego wnioskującego oraz uwzględnienia okoliczności wynikających z akt danej sprawy lub znanych Sądowi z urzędu. Wnioskodawca, nie przedkładając żądanych w wezwaniu dokumentów i oświadczeń, nie usunął istniejących wątpliwości. Natomiast informacje podane na urzędowym formularzu są zbyt lakoniczne, aby na ich podstawie dokonać rzetelnej oceny jego możliwości płatniczych. Dodatkowo zauważyć należy, że okoliczność opłacenia wpisu od skargi nie tylko w niniejszej sprawie, ale również w pozostałych czterech sprawach, w których wnioskodawca jest stroną skarżącą (tj. w sprawach o sygn. I SA/Wr 1852-1856), w łącznej kwocie 1.561 zł, utwierdza tylko w przekonaniu, że ma on zdolność do ponoszenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Wniosek ten nie ulega zmianie nawet przy uwzględnieniu faktu, że koszty te skarżący będzie ponosić jednocześnie we wszystkich pięciu sprawach. W związku z tym, na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.