I SA/Wr 1858/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi P. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego na skutek wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Pismem z dnia [...] skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia skargi na w/w decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. podnosząc, iż o fakcie jego uchybienia skarżący dowiedział się w odpowiedzi na skargę. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, iż nie posiada on wykształcenia prawniczego i z tych też powodów nie wiedział, że termin do wniesienia skargi wynosi 30 dni licząc od daty jej doręczenia. Jak podniósł, był przekonany, że termin ten wynosi miesiąc kalendarzowy, dlatego też wniósł skargę dopiero w dniu[...] , co nastąpiło z jednodniowym przekroczeniem terminu do skutecznego złożenia skargi w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Podstawę do przywrócenia stronie terminu do dokonania określonej czynności w postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi przepis art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm; zwanej dalej u.p.s.a.). Jak stanowi powołany przepis, Sąd na wniosek strony przywróci termin do dokonania czynności, jeżeli uchybienie nastąpiło bez jej winy. Wymogi stawiane wnioskowi o przywrócenie terminu sprecyzowane zostały w dyspozycji art. 87 u.p.s.a. Mianowicie, należy wystąpić z wnioskiem w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w jego treści uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, nadto, wraz z wnioskiem należy dokonać zaległej czynności. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż brak winy oznacza wykazanie okoliczności, które przy zachowaniu należytej staranności uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności i jednocześnie były nie do przewidzenia i nie do usunięcia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 713/04). A contrario, za zawinione przez stronę należy uznać te okoliczności, które przy dołożeniu należytej staranności nie stanowiłyby przeszkody do zachowania terminu. W stanie faktycznym sprawy bezspornym było, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi, który upływał z dniem [...]. Analizując podniesione przez skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności, tj., brak wiedzy prawniczej oraz konieczność udzielania – w dniu [...] – porad lekarskich do późnych godzin wieczornych, Sąd uznał, że okoliczności te nie stanowią nadzwyczajnych przeszkód, które uniemożliwiałyby wnioskodawcy zachowanie terminu do skutecznego wniesienia skargi. Jak podkreśla się w orzecznictwie, oceniając wystąpienie przesłanki braku zawinienia w rozumieniu art. 86 § 1u.p.s.a. Sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego , kto należycie dba o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu można zatem mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I SAB/Wa 78/2005). Nawiązując do treści wniosku, skarżący został prawidłowo pouczony tak o sposobie, jak i terminie złożenia skargi do Sądu, który rozpoczął swój bieg od dnia doręczenia skarżącemu decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...]. Pouczenie to organ II instancji zawarł w uzasadnieniu w/w decyzji (doręczonej skarżącemu w dniu [...]), zaś strona powinna była uważnie zapoznać się z treścią tego pouczenia, jeżeli zamierzała kwestionować w/w rozstrzygnięcie w drodze skargi do sądu administracyjnego. Wobec prawidłowego pouczenia skarżącego, okoliczność, że strona nie posiada fachowej wiedzy prawniczej pozostaje bez znaczenia dla oceny zawinionego uchybienia terminu do wniesienia skargi, które – w ocenie Sądu – należy upatrywać w braku dołożenia przez stronę należytej staranności w skutecznym złożeniu skargi. Wskazana okoliczność uzasadniała odmowne załatwienie wniosku, o czym, na podstawie art. 86 § 1 u.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.