I SA/Wr 1858/97

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę Lasów Państwowych Nadleśnictwa (...) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia 1 września 1997 r. w przedmiocie podatku rolnego na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. W deklaracji na podatek leśny na rok 1997 Nadleśnictwo H. obliczyło podatek przy zastosowaniu stawki 30 zł za kwintal żyta przyjętą przez Radę Gminy P. za podstawę obliczenia podatku rolnego, zamiast stawki 34,88 zł określonej w komunikacie Prezesa GUS dla celów podatku rolnego. Decyzją z dnia 25 lipca 1997 r. (...) Wójt Gminy P. określił wysokość podatku leśnego należnego od podatnika przy zastosowaniu równowartości pieniężnej w wysokości 34,88 zł. W odwołaniu od tej decyzji podatnik wskazał, że określona w art. 65a ustawy o lasach równowartość pieniężna żyta ustalona według ceny podanej przez Prezesa GUS dla celów podatku rolnego obowiązuje, jeżeli przepisy gminne dotyczące podatku rolnego nie regulują tego zagadnienia odmiennie. Urząd Gminy na podstawie upoważnienia ustawowego ma możliwość ustalić na terenie gminy średnią cenę skupu żyta przyjmowaną dla celów podatku rolnego, różną od ceny krajowej. Urząd Gminy w P. skorzystał z tego upoważnienia i określił do naliczania podatku rolnego stawkę 1 q żyta za 30 zł. Ta też stawka została zastosowana przez podatnika do obliczenia podatku leśnego, do którego stosuje się stawki przyjmowane dla celów podatku rolnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia 1 września 1997 r. (...) utrzymało w mocy zaskarżona decyzję. W decyzji tej stwierdzono, że przepis art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym /Dz.U 1993 nr 94 poz. 431 ze zm./ jednoznacznie stanowi, że rady gmin są uprawnione do obniżenia średnich cen skupu żyta ustalonych na podstawie komunikatów prezesa GUS ogłaszanych w "Monitorze Polskim", przyjmowanych jako podstawa obliczania podatku rolnego na obszarze gminy. Niedopuszczalne jest więc stosowanie obniżonych przez radę gminy średnich cen skupu żyta przy obliczaniu podatku leśnego. Ustawa o lasach nie zawiera przepisu będącego odpowiednikiem art. 6 ust. 3 ustawy o podatku rolnym. W skardze na tą decyzję Lasy Państwowe Nadleśnictwo H. wniosło o jej uchylenie jako niezgodnej z prawem. W uzasadnieniu skargi przywołano argumenty zaprezentowane już przez podatnika w odwołaniu od decyzji organu I instancji, wskazując, że dla podatku leśnego należy przyjmować ceny żyta takie jak dla podatku rolnego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie wywodząc jak w zaskarżonej decyzji. Podkreślono, że uprawnienie rad gmin do obniżenia cen skupu żyta dotyczy tylko obliczenia podatku rolnego i nie odnosi się do podatku leśnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Naczelny Sąd Administracyjny właściwy jest do kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna odpowiada prawu, jeżeli zgodna jest z przepisami prawa materialnego i procesowego. W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się takiego naruszenia prawa. Zgodnie z art. 65a ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach /Dz.U. 1991 nr 101 poz. 444 ze zm./ dla lasów ochronnych, lasów wchodzących w skład rezerwatów przyrody i parków narodowych oraz lasów, dla których nie ma sporządzonego planu urządzenia lasu lub uproszczonego planu urządzenia lasu, podatek leśny za rok podatkowy wynosi równowartość pieniężną 0,3 q żyta od powierzchni 1 ha fizycznego lasów i gruntów leśnych, ustalonej na podstawie ewidencji gruntów. Równowartość pieniężną żyta ustala się według ceny określonej w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego dla celów podatku rolnego. Ustawodawca zatem w przepisie tym w sposób jednoznaczny określił, ze równowartość pieniężną żyta dla wyliczenia wielkości podatku leśnego należy ustalać według ceny określonej w komunikacie Prezesa GUS dla celów podatku rolnego. W ustawie tej nie przewidziano żadnego odstępstwa od tej zasady. Zawarte w przepisie art. 65a omawianej ustawy odesłanie do komunikatu Prezesa GUS wydawanego na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym /Dz.U. 1993 nr 94 poz. 431 ze zm./ nie stanowi jakiejkolwiek podstawy do stosowania odnośnie do podatku leśnego przepisu art. 6 ust. 3 ustawy o podatku rolnym, uprawniającego rady gmin do obniżania cen skupu określonych w komunikacie Prezesa GUS i przyjmowania tych obniżonych cen jako podstawy obliczania podatku rolnego na obszarze gminy. Unormowanie zwarte w art. 6 ust 3 ustawy o podatku rolnym stanowi lex specialis, w stosunku do zasady wynikającej z art. 6 ust. 1 i 2 tej ustawy i jako uregulowanie wyjątkowe dla ustalania podstawy obliczania podatku rolnego, nie może być - bez jednoznacznego do niego odesłania w przepisach ustawy o lasach - stosowane w zakresie ustalania wielkości podatku leśnego na podstawie art. 65a ustawy o lasach. W tej sytuacji stwierdzając, że przepis art. 65a ustawy o lasach, w przypadkach w nim wskazanych, stanowi zupełną i jednoznaczną podstawę prawną określania wielkości podatku leśnego, nie można było uznać zasadności skargi. W tym stanie rzeczy skoro zarzuty skargi okazały się niezasadne należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z przepisami prawa. Wobec powyższego na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, skarga została oddalona.