I SA/Wr 1859/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych pisma procesowego w sprawie ze skargi T. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. O/Z w W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchybienia terminowi do wniesienia odwołania postanawia przywrócić termin. Zarządzeniem z dnia 26 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu pozostawił bez rozpoznania pismo strony skarżącej dnia 9 marca 2010 r. (data nadania na poczcie) złożone w odpowiedzi na postanowienie Sądu z dnia 22 lutego 2010 r., z powodu uzupełnienia braków formalnych tego pisma po upływie ustawowego terminu. Odpis ww. zarządzenia doręczono stronie w dniu 6 maja 2010 r. Pismem z dnia 13 maja 2010 r. (data stempla pocztowego) uzupełnionym w dniu 12 lipca 2010 r., skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych pisma wskazując w uzasadnieniu, że powodem niedopełnienia tych braków w terminie była jej choroba i przebywanie na zwolnieniu lekarskim, która stanowiła okoliczność uniemożliwiającą, a co najmniej ograniczającą podejmowanie pewnych czynności, w tym świadome i odpowiedzialne formułowanie pism procesowych w szczególności, gdy nie jest ona profesjonalnym pełnomocnikiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zagadnienia związane z uchybieniem i przywróceniem terminu zostały uregulowane w art. 85- 89 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.. Stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Zasadą wynikającą z przywołanego art. 85 p.p.s.a. jest bezskuteczność czynności podjętej przez stronę po upływie terminu. Jeżeli strona bez swojej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym, może złożyć wniosek o przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie ( art. 87 p.p.s.a. ). Jak wynika z treści powołanych przepisów, strona składając wniosek o przywrócenie terminu powinna uprawdopodobnić, że do uchybienia terminu doszło bez jej winy, że złożyła wniosek o przywrócenie terminu we właściwym czasie oraz, że wraz z wnioskiem dopełniła czynności, dla której był ustanowiony termin. W pierwszej kolejności należy zatem rozstrzygnąć kwestię dopełnienia warunków formalnych dopuszczalności wniosku. W sprawie nie budzi wątpliwości fakt dopełnienia czynności dla której termin był ustanowiony, ustania przyczyny niedochowania terminu, i kwestii zachowania siedmiodniowego terminu od dnia ustania przeszkody do złożenia takiego wniosku. Badając kryterium braku winy w uchybieniu terminowi, stwierdzić należy, że okoliczności powołane przez stronę skarżącą we wniosku uprawdopodabniają brak jej winy w uchybieniu terminowi. O braku zawinienia strony w uchybieniu terminu można mówić wyłącznie wówczas, gdy skarżąca przekracza termin, pomimo dochowania należytej staranności w dbałości o własne sprawy i przy użyciu największego wysiłku. Zaznaczyć przy tym trzeba, że należytą staranność rozumie się jako przedsiębranie wszystkich niezbędnych sił i środków do obrony procesowej ( vide postanowienie NSA z dnia 2. 10.2002 r. sygn. akt V SA 793/03 Mon. Praw. 2002/23/1059). W ocenie Sądu wniosek skarżącej spełnia powyższe przesłanki, a przedstawione przez nią okoliczności uprawdopodabniają brak jej winy w uchybieniu terminu, albowiem choroba i długotrwałe zwolnienie lekarskie skarżącej uniemożliwiło dopełnienia obowiązku. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że skarżąca uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminowi do uzupełnienia braków formalnych pisma i dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie powołanych przepisów, orzekł jak w sentencji