I SA/Wr 1859/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. z/s w K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie podatku od gier za październik 2011 r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżąca spółka, prowadząca działalność w branży gier losowych i zakładów wzajemnych, po wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych uzasadniając, że postępowanie w niniejszej sprawie jest jednym z wielu analogicznych, dotyczących decyzji wydanych przez Dyrektorów Izb Celnych na terenie całej Polski. Zatem łączne obciążenie spółki nie ogranicza się tylko do kwoty wpisu od skargi w niniejszej sprawie, ale do sumy wielu opłat sądowych, które obowiązana jest ponosić przed sądami administracyjnymi w całym kraju w kilkuset sprawach. Niektóre sprawy zakończyły się decyzjami ostatecznymi, co wiąże się z koniecznością uiszczenia wpisów stosunkowych od skarg wniesionych na te decyzje, niejednokrotnie w znacznej wysokości. Nadto strona zwróciła uwagę, że nie jest w stanie przewidzieć kosztów, jakie będzie ponosić w przyszłości w związku z koniecznością uiszczania wpisów od skarg i zażaleń, ponieważ postępowania są wszczynane przez organ podatkowy z urzędu. W oświadczeniu o majątku i dochodach strona podała, że wysokość kapitału zakładowego, majątku lub środków finansowych wynosił według bilansu za ostatni rok (2012) – 1.000.000 zł, wartość jej środków trwałych – 300.155,92 zł, a wysokość zysku – 713.731,90 zł. Stan konta na posiadanym rachunku bankowym na koniec miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku wynosił 180.334,29 zł. Spółka zwróciła uwagę, że posiada w swoim majątku automaty o niskich wygranych, które ze względu na przewidziane w ustawie o grach hazardowych i realizowane przez organy celne eliminowanie z rynku działalności podmiotów urządzających tego rodzaju gry, nie przedstawiają obecnie żadnej wartości. Na wezwanie, skierowane na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), strona nie udzieliła odpowiedzi. W związku z tym do rozpoznania przedmiotowego wniosku przyjęto dane wynikające z dokumentów złożonych przez spółkę w sprawie I SA/Wr 1127/13 za pismem z dnia 28 października 2013 r., w związku z ubieganiem się o zwolnienie od kosztów sądowych w części. Z dokumentów tych wynika, że w 2012 r. przychody netto spółki ze sprzedaży wyniosły 43.615.520,80 zł. Do końca września 2013 r. strona uzyskała przychód w wysokości 28.974.553,70 zł i odnotowała zysk o wartości 63.466,86 zł. W poszczególnych miesiącach (lipiec, sierpień i wrzesień) wartość sprzedanych towarów wynosiła odpowiednio 3.022.495 zł, 3.329.689 zł i 3.344.490 zł. Jako znane z urzędu wskazać należy, że strona na dzień wydania niniejszego postanowienia zobligowana jest do ponoszenia kosztów sądowych jednocześnie w siedemdziesięciu sprawach, z czego w czterdziestu zostały wyznaczone wpisy od skarg, których łączna wartość wynosi 4.613 zł. Przedstawione przez stronę dane nie dają podstaw do uwzględnienia żądania wniosku. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 i art. 246 § 2 pkt 2, prawo pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych (wpis od zażalenia) w przypadku osób prawnych może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. W świetle przytoczonej wyżej regulacji, ocena możliwości płatniczych w przypadku osób prawnych sprowadza się wyłącznie do ustalenia, czy strona dysponuje środkami finansowymi wystarczającymi na opłacenie kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie. Brak tutaj dodatkowych obwarowań, które występują w regulacjach dotyczących przyznania prawa pomocy osobom fizycznym i nakazują uwzględnienie na rzecz wnioskodawcy tych środków, które muszą pozostać do jego dyspozycji na niezbędne utrzymanie własnej i rodziny. Pomimo braku takich regulacji w stosunku osób prawnych, w rzeczywistości należy uwzględnić zakres i cel działalności wnioskodawcy, a także wpływ poniesienia kosztów sądowych na płynność finansową i możliwość prowadzenia dalszej działalności. W ocenie referendarza sądowego, konieczność opłacenia w niniejszej sprawie wpisu do skargi o wartości 100 zł (nawet przy uwzględnieniu obowiązku ponoszenia kosztów sądowych jednocześnie we wszystkich sprawach zawisłych przed tutejszym Sądem), w żaden sposób nie wpłynie na działalność strony skarżącej. Przy czym wyjaśnić trzeba, że dla oceny możliwość płatniczych wnioskodawcy referendarz sądowy przyjął łączną kwotę wpisów od skarg, które na dzień rozpoznania wniosku zostały spółce wyznaczone w sprawach przed tutejszym Sądem, gdyż w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest to zwykle najwyższy koszt sądowy. Tym samym uzasadnione jest przyjęcie tej wartości (to jest łącznej kwoty wszystkich wpisów we wszystkich sprawach, które toczą się jednocześnie, czyli 4.613 zł) za punkt odniesienia dla oceny możliwości płatniczych strony skarżącej. Zgodnie ze złożoną dokumentacją, strona w 2012 r. osiągnęła przychód ze sprzedaży netto w wysokości ponad 43.000.000 zł, odnotowując zysk o wartości ponad 700.000 zł. Natomiast, jak wynika z rachunku zysków i strat za ten rok, skutkiem stosunkowo niskiego zysku uzyskanego do września przy przychodzie prawie 30.000.000 zł były poniesione bardzo wysokie koszty, których wartość została zawarta w pozycji "Pozostałe koszty rodzajowe", obejmująca koszty podróży służbowych, reprezentacji i reklamy, składki z tytułu ubezpieczeń rzeczowych, ryczałty za używanie samochodów osobowych przez pracowników do celów służbowych – koszty te wyniosły ponad 19.000.000 zł. Powyższe dane wyraźnie zatem wskazują, że spółka miała możliwości poczynienia stosownych rezerw na opłacenie kosztów swego udziału w sprawie, przy uwzględnieniu takiego samego obowiązku prawie jednocześnie w pozostałych sprawach w tutejszym Sądzie. Jeśli chodzi o konieczność ponoszenia kosztów w innych sądach w kraju, strona nie podała nawet przybliżonych kwot, którymi jest obciążona, zatem nie było podstaw do dokonania oceny wpływu tej okoliczności na zasadność przedmiotowego wniosku. Mając wobec tego na uwadze powyższe, na podstawie art. 245 § 3 art. 246 § 2 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.