I SA/Wr 186/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2009 r. postanawia: odrzucić skargę. W dniu 26 października 2015 r. do Dyrektora Izby Skarbowej we W. wpłynął wniosek skarżącej – A. S. o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W., nr [...], którą określono A sp. z o.o. w organizacji z/s we W. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2009 r. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca w dniu [...] lipca 2009 r. zawiązała ww. spółkę. W dniu 17 grudnia 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej – po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego – wydał decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. W treści decyzji skarżąca została pouczona, że przysługuje jej odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej we W. w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Decyzja została stronie doręczona w dniu 23 grudnia 2015 r. Pismem z 20 stycznia 2016 r. skarżąca złożyła – za pośrednictwem organu podatkowego – skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącą toku administracyjnego sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn, niż wskazane w pkt 1-5a tej regulacji. Skargę do sądu administracyjnego, o czym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a., można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Trzeba zauważyć, że w postępowaniu podatkowym – w tym także nadzwyczajnym – prowadzonym w oparciu o regulacje Działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej: O.p.), od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji (art. 220 § 1 O.p.). Zgodnie z art. 248 § 2 O.p. właściwym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest organ wyższego stopnia. W przypadku zaś wydania decyzji w pierwszej instancji przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, dyrektora izby skarbowej, dyrektora izby celnej lub przez samorządowe kolegium odwoławcze odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym (art. 221 O.p.). Zważywszy na treść art. 52 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 220 § 1 O.p. należy zatem uznać, że skargę do sądu administracyjnego na decyzję wydaną w postępowaniu podatkowym – w tym także w jednym z trybów nadzwyczajnych – można wnieść jedynie po wniesieniu przez stronę odwołania i wydania stosownej decyzji przez organ odwoławczy. Dopiero wówczas można mówić bowiem o wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie przysługiwały stronie skarżącej od decyzji wydanej w pierwszej instancji. Oznacza to, że skarga do sądu administracyjnego na decyzję pierwszoinstancyjną jest niedopuszczalna. W rozpatrywanej zaś sprawie właśnie z taką sytuacją mamy do czynienia. Skarżąca wniosła bowiem skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z [...] grudnia 2015 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. Na decyzję tę przysługiwało skarżącej niedewolutywne odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej (art. 221 O.p.). Mimo prawidłowego pouczenia o środku zaskarżenia strona zrezygnowała z odwołania i wniosła od razu skargę do sądu administracyjnego. Należało zatem uznać, że skarga skarżącej była niedopuszczalna. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd był zobligowany orzec jak na wstępie.