I SA/Wr 188/10

Wrocław dnia 23 sierpnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.B.-B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 07 grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do marca 2004 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 07 grudnia 2009 r., nr [...], A.B.-B. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Podała, że egzekucja wynikającego z niej zobowiązania podatkowego grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącej znacznej szkody i zarazem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie jednak z § 3 tego art., może to nastąpić w drodze postanowienia sądu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie, w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez sformułowanie "znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W szczególności powstanie "znacznej szkody" będzie miało miejsce w sytuacji, gdy grozi utrata przedmiotu, który ze względu na swoje właściwości nie może być zastąpiony innym. W postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracji, ciężar dowodu spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej. Niezałączenie do wniosku tych dokumentów nie stanowi jednak braków formalnych pisma lecz przesądza o braku podstaw do jego uwzględnienia, wobec jednoznacznej treści art. 61 § 3 w zw. z § 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek okoliczności faktycznych na poparcie swojego wniosku, ograniczając się przy jego formułowaniu do powtórzenia pojęć użytych w ustawie. Należy przy tym wskazać, że Sąd podtrzymuje swoje stanowisko, wyrażone w postanowieniu z dnia 07 czerwca 2010 r., dotyczące dokumentacji przedstawionej przez skarżącą na potrzeby postępowania w przedmiocie przyznania prawa pomocy, że jest ona niezupełna i uniemożliwia określenie realnych możliwości finansowych skarżącej. Brak było zatem podstaw do stwierdzenia, czy wykonanie zaskarżonej decyzji w istocie może spowodować skutki, o jakich mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a. Sąd rozpoznając wniosek skarżącej miał także na uwadze znaczną wysokość samego zobowiązania podatkowego wynikającego ze zaskarżonej decyzji. Należy jednak wskazać, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnej nie musi skutkować powstaniem znacznej szkody u skarżącego. W razie bowiem pozytywnego rozstrzygnięcia skargi, skarżący będzie mógł uzyskać zwrot wyegzekwowanych kwot. Mając powyższe na uwadze, Sąd w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.