I SA/Wr 1887/07

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu - Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [---] nr [...] w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych uzasadniając, że pracuje w Urzędzie Gminy w M., na stanowisku inspektora ds. infrastruktury komunalnej i uzyskuje miesięczny dochód netto 1.300 zł. Ma na utrzymaniu córkę w wieku 7 lat. Jej mąż obecnie jest bezrobotny. Strona ponosi koszty za przedszkole 250 zł i spłaca pożyczkę udzieloną przez zakład pacy w wysokości 100 zł miesięcznie. Mieszka w domu jednorodzinnym, gdzie koszty energii elektrycznej, wody i telefonu wynoszą 230 zł, ogrzewanie 200 zł, koszt dojazdu do pracy - również 200 zł. Strona zwróciła uwagę, że córka cierpi na astmę atopową od 3-go roku życia, w związku z czym koszt miesięcznego leczenia wynosi 300 zł. W utrzymaniu rodziny korzysta z pomocy rodziców. Wskazała również, że obecnie leczy się na tarczycę i ponosi w związku z tym koszt 50 zł miesięcznie. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca podała, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z mężem i córką,. Posiada dom o powierzchni 110 m2, nie dysponuje żadnymi zasobami pieniężnymi ani przedmiotami o wartości powyżej 3.000 euro. Strona dodała, że mąż nie uzyskuje żadnych dochodów od 8 stycznia 2008 r. Na wezwanie Sądu wnioskodawczyni przedłożyła zaświadczenie o wysokości wynagrodzenia, dowody opłat za telefon, internet, energię i wodę oraz kartę informacyjną z leczenia szpitalnego w kwietniu 2005r. i kartę informacyjną dotyczącą leczenia szpitalnego córki w sierpniu 2007 r. Pomimo wezwania, nie zostały przedłożone zeznania podatkowe skarżącej i jej męża z 2006 r., zaświadczenie męża o statusie bezrobotnego oraz wyciągi z posiadanych rachunków bankowych. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego swojego i rodziny. Zwrócić trzeba uwagę, że postępowanie w zakresie prawa pomocy jest podejmowane tylko na wniosek, zatem to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania występowania przesłanek przyznania tego prawa w żądanym zakresie. W związku z tym winien on dochować szczególnej staranności składając oświadczenia i dokumenty mające na celu uwiarygodnienie okoliczności, które uzasadniałyby uwzględnienie przedmiotowego wniosku. W świetle powyższego, w ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku dla budżetu domowego jej rodziny. Należy zwrócić przede wszystkim uwagę, że nie przedłożyła wszystkich dokumentów, które odzwierciedlałyby jej obecną sytuację finansową, a mianowicie wyciągów z posiadanych rachunków bankowych oraz zaświadczenia jej męża jako bezrobotnego bez prawa do zasiłku. Nie zostały też złożone stosowne oświadczenia o braku powyższych dokumentów i jego przyczynie. Obraz sytuacji majątkowej i finansowej mogły też dać zeznania podatkowe skarżącej i jej męża za 2006 r., dlatego też nie bez przyczyny wnioskodawczyni została wezwana do ich przedłożenia, czego nie uczyniła. Wskazać również należy, że zgodnie z oświadczeniem strony, jej mąż pozostaje bez pracy dopiero od 8 stycznia 2008 r., czyli zaledwie od kilku tygodni. Oboje natomiast wnieśli skargi na decyzje organu podatkowego na początku grudnia 2007r., a zatem w czasie, gdy mąż skarżącej pozostawał w zatrudnieniu i uzyskiwał z tego tytułu dochody. Strona wobec tego, wnosząc skargę, mogła liczyć się w konsekwencji z ponoszeniem kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. i poczynić na ten cel stosowne rezerwy. Tym bardziej, że - co należy podkreślić - koszty w niniejszej sprawie nie będą wygórowane, gdyż wpis od skargi, który stanowi najwyższą opłatę, został ustalony zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału na kwotę 200 zł. Mając zatem na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.