I SA/Wr 1888/07

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu - Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [---] nr [---] w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych uzasadniając, że od 8 stycznia 2008 r. jest bezrobotny i obecnie poszukuje pracy. Jego żona pracuje w Urzędzie Gminy w M., na stanowisku inspektora ds. infrastruktury komunalnej i uzyskuje miesięczny dochód netto 1.300 zł. Mają na utrzymaniu córkę w wieku 7 lat. Strona ponosi koszty za przedszkole 250 zł i spłaca pożyczkę udzieloną żonie przez zakład pacy w wysokości 100 zł miesięcznie. Mieszka w domu jednorodzinnym, gdzie koszty energii elektrycznej, wody i telefonu wynoszą 230 zł, ogrzewanie 200 zł. Skarżący zwrócił uwagę, że córka cierpi na astmę atopową od 3-go roku życia, w związku z czym koszt miesięcznego leczenia wynosi 300 zł. W utrzymaniu rodziny korzysta z pomocy teściów. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący podał, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną i córką. Posiada dom o powierzchni 110 m2, nie dysponuje żadnymi zasobami pieniężnymi ani przedmiotami o wartości powyżej 3.000 euro. Dochód żony brutto wynosi 2.000 zł. Na wezwanie Sądu wnioskodawca przedłożył zeznanie podatkowe za rok 2006, zaświadczenie o wynagrodzeniu żony, świadectwo pracy, wyciągi z rachunków bankowych skarżącego i jego żony za miesiące październik, listopad i grudzień 2007 r. oraz dokumenty dotyczące choroby i leczenia skarżącego i jego córki. W powyższych dokumentów wynika, że małżonkowie w 2006 r. uzyskali dochód w łącznej wysokości 43.662,32 zł, zgodnie z treścią wyciągów bankowych, ponoszą wydatki m.in. na internet, dwa telefony komórkowe, telewizję kablową, paliwo, media związane z utrzymaniem mieszkania, lekarstwa. Z powyższych wyciągów wynika również, że skarżący uzyskiwał wynagrodzenie w wysokości ponad 2.000 zł netto. Wnioskodawca dodał, że zapadł na ciężką chorobę, w związku z czym obciąża skromny budżet rodziny kosztami związanymi ze swoim leczeniem. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego swojego i rodziny. W tym miejscu należy również zwrócić uwagę na przepis art. 199 p.p.s.a., który stanowi, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Z przytoczonej regulacji wynika zatem, że ponoszenie kosztów jest regułą, od której można odstąpić tylko w wyjątkowych sytuacjach przewidzianych przepisami prawa. Tymczasem, w ocenie Sądu, sytuacja skarżącego nie jest na tyle wyjątkowo trudna, aby należało go zwolnić od ponoszenie kosztów sądowych. Wprawdzie zgodnie ze świadectwem pracy nie pracuje od 9 stycznia 2008 r., nie wykazał jednak, że jest bezrobotny bez prawa do zasiłku. Poza tym wskazać należy, ze oboje małżonkowie wnieśli skargi na decyzje organu podatkowego na początku grudnia 2007 r., gdy wnioskodawca uzyskiwał dochód w kwocie ponad 2.000 zł netto. Wobec tego, nieuzasadnione jest przeświadczenie, że Sąd winien mieć na uwadze obecną sytuację finansową strony. Skarżący już w momencie wnoszenia tego pisma procesowego powinien brać pod uwagę, że w konsekwencji zarówno on, jak i jego małżonka, która jest stroną w sprawie o sygn. I SA/Wr 1887/07, będą ponosić koszty związane z udziałem w postępowaniu wszczętym w wyniku dokonania powyższej czynności procesowej. Podkreślić należy, ze w obu sprawach, o sygn. I SA/Wr 1887-1888/07, wpis od skargi został ustalony na kwotę 200 zł. Skoro natomiast skarżący i jego żona mieli możliwość ponoszenia wydatków na internet, dwa telefony komórkowe, telewizję kablową, utrzymanie samochodu (wynika to z wyciągów z rachunków bankowych), a więc na dobra, które nie są niezbędne do zaspokojenia podstawowych potrzeb, to tym bardziej zobligowani byli w pierwszej kolejności poczynić rezerwy na opłacenie kosztów sądowych. Dodatkowo wskazać trzeba, że ponoszenie kosztów sądowych w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest rozłożone w czasie, natomiast biorąc pod uwagę wiek skarżącego (ur. w 1974 r.), należy się spodziewać, że w niedługim czasie podejmie znów pracę i sytuacja finansowa jego rodziny ulegnie poprawie, a w konsekwencji zwiększą się jego możliwości ponoszenia powyższych kosztów. W związku z powyższym należało uznać, że wnioskodawca nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego swojego i rodziny. Dlatego też, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.