I SA/Wr 1897/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędziowie: Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Protokolant: Starszy specjalista Małgorzata Jakubiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 października 2014 r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa – "A" w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej podatku od nieruchomości za lata 2007 i 2008 oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...] r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Burmistrza Z. z dnia [...] r. Nr [...], określającą Gospodarstwu Leśnemu Skarbu Państwa "Lasy Państwowe" - Nadleśnictwo B.(dalej: strona/skarżąca) wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r. w kwocie 165.202 zł oraz za 2008 r. w kwocie 183.287 zł w odniesieniu do działek położonych w P. (objętych księgą wieczystą nr [...]), w M. (KW nr [...]), w Z. (KW nr [...]), w Ba. (KW nr [...]) i w L. (KW nr [...]). Jak wynika ze stanu faktycznego skarżąca wnioskiem z dnia 9 października 2013 r. wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Z. z dnia [...] 2009 r., Nr [...]. Jako przesłankę uzasadniającą złożenie wniosku strona wskazała art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. - dalej jako O.p.), tj. rażące naruszenie sporną decyzją przepisów postępowania podatkowego poprzez oparcie rozstrzygnięcia na nieprawidłowym stanie faktycznym. Strona podniosła, że podstawę opodatkowania organ wywiódł z danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, które w spornym okresie nie były zgodne ze stanem faktycznym, bowiem grunty leśne ("Ls") wykazane były jako "dr" - drogi, "Bz" - tereny rekreacyjno-wypoczynkowe oraz "Tr" - tereny różne. Fakt ten znajduje odzwierciedlenie w dokonanej przez właściwego starostę zmianie oznaczenia przedmiotowych działek w ewidencji gruntów i budynków, przy czym aktualizacja ta nie była podyktowana zmianą stanu faktycznego, doprowadziła jedynie do uzgodnienia zapisów nieodpowiadających rzeczywistemu sposobowi zagospodarowania i wykorzystywania przedmiotowych działek, co - zdaniem strony - właściwy organ winien uczynić z urzędu. Gminnemu organowi podatkowemu skarżąca zarzuciła, iż bezkrytycznie przyjął za podstawę rozstrzygnięcia dokumenty urzędowe bez ich gruntownego zbadania i oceny oraz bez przeprowadzenia na podstawie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej dowodu przeciwko danym zawartym w ewidencji gruntów i budynków - mimo, że podatnik twierdził, iż oświadczenie zawarte w tych dokumentach urzędowych jest niezgodne ze stanem faktycznym. Skoro podatnik w toku postępowania podatkowego wskazywał na istnienie rozbieżności pomiędzy stanem faktycznym a uprzednim wpisem do ewidencji, to obowiązkiem organu było dokładne zbadanie stanu faktycznego sprawy, tzn. w szczególności uwzględnienie zmian zaistniałych w ewidencji jak i okoliczności przeprowadzenia tych zmian (dokonanych decyzją starosty i polegających na oznaczeniu przedmiotowych działek jako "Ls" - dotychczas określonych w ewidencji jako "dr" i "Tr"). Skoro w dniu wydania zaskarżonej decyzji oraz w 2008 r. istniał ten sam stan prawny, potwierdzony dokonaniem stosownych zmian w ewidencji gruntów i budynków przed wydaniem decyzji z dnia [...] 2009 r., to brak jest - zdaniem strony - podstaw do naliczania od dróg podatku od nieruchomości, gdyż domniemanie wynikające z art. 194 § 1 O.p. w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, zostało obalone. Nie uwzględnienie przez organ podatkowy tych okoliczności skutkuje naruszeniem ww. przytoczonych przepisów oraz art. 122 Ordynacji podatkowej, co świadczy o rażącym naruszeniu prawa, o którym mowa w art. 247 § 1 pkt 3 tej ustawy, zarówno w procesie wydawania decyzji ostatecznej, jak i wadliwości konstytutywnego elementu tej decyzji jakim jest jej rozstrzygnięcie. Nadto według skarżącej, za rażącym naruszeniem prawa przez sporną decyzję, przemawia określenie w niej podatku od nieruchomości za dwa odrębne okresy podatkowe, tj. za 2007 i 2008 rok, gdyż decyzja podatkowa wydana w warunkach art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej winna odnosić się wyłącznie do jednego okresu wskazanego deklaracją podatkową, tj. jednego roku podatkowego. Po rozpatrzeniu wniosku strony ww decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu odmówiło stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Burmistrza Z. z dnia [...] 2009 r., Nr [...], uznając, że decyzja ta nie jest obarczona wadą o której mowa w art. 247 § 1 pkt 3 tj. rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem organu wpis do ewidencji istniejący według stanu na 2007 i 2008 rok, tj. przed dokonaniem zmian w ewidencji, które nastąpiły dopiero w 2009 r. jest wiążący dla organów podatkowych, dlatego Burmistrz Z. określając w spornej decyzji wymiar podatku od nieruchomości za ww. lata podatkowe - zgodnie z prawem oparł ustalenia dotyczące sklasyfikowania opodatkowywanych gruntów na wypisie z rejestru gruntów prowadzonym przez Starostę w Za., według stanu obowiązującego w tym okresie. Po rozpatrzeniu odwołania – w którym strona podtrzymała zarzuty zawarte we wniosku z dnia 9 października 2013 r. – Kolegium decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie. Organ wskazał, że stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej jest - w ramach trybów nadzwyczajnych - instytucją służącą wyeliminowaniu rozstrzygnięcia z obrotu prawnego, jeżeli zawiera ono wadę kwalifikowaną określoną w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Wada decyzji na którą powołała się strona to "rażące naruszenie prawa", o której mowa w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacja podatkowa. Organ powołując liczne orzeczenia i poglądy doktryny podkreślił, że cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu, istnienie zaś tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie. Podstawą stwierdzenia nieważności decyzji może być rażące naruszenie każdego przepisu prawa, w tym również procesowego. Jednakże wada wskazująca na nieważność decyzji musi tkwić w samej decyzji, a to znaczy, że z reguły jest następstwem rażącego naruszenia prawa materialnego. Nie będzie zatem uzasadniać stwierdzenia nieważności decyzji naruszenie przepisów postępowania nawet o charakterze rażącym, jeżeli sama treść decyzji odpowiada prawu. W ocenie Kolegium decyzja ostateczna Burmistrza Z. wydana w zakresie określenia stronie wymiaru podatku od nieruchomości nie zawiera omawianej wyżej kwalifikowanej wady "rażącego naruszenia prawa", nie została także wydana na skutek (rażącego) naruszenia postępowania podatkowego prowadzonego przez ten organ. Podstawę wymiaru podatków zarówno leśnego jak i od nieruchomości, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, zatem organy podatkowe ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wykazane w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji, a zapisy wynikające z tej ewidencji mają rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów. Wypis z rejestru gruntów jest dla organów podatkowych wiążący zarówno co do wielkości gruntów, jak i sposobu ich klasyfikacji. Wyjątkowo tylko organy podatkowe mogą odstąpić od obowiązku uwzględnienia danych z ewidencji gruntów, gdy moc dowodowa ewidencji (dokumentu urzędowego) zostanie podważona w trybie art. 194 § 3 O.p., tj. gdy zostanie wykazane istnienie innego dokumentu, świadczącego o wadliwości zapisów w ewidencji. Jak podkreślił organ analiza akt przedmiotowej sprawy wykazała, że podatnik w trakcie prowadzonego postępowania nie przedstawił dokumentu, który w trybie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej powodowałby podważenie mocy dowodowej ewidencji gruntów i budynków, w oparciu o którą organ podatkowy I instancji decyzją ostateczną dokonał wymiaru podatku od nieruchomości. W świetle powyższych wywodów oraz przyjętej linii orzeczniczej całkowicie nieuzasadniony jest zarzut "rażącego naruszenia prawa" poprzez nieprzeprowadzenie przez organ podatkowy I instancji - niejako "z urzędu" - postępowania prowadzącego do obalenia mocy dowodowej tej ewidencji z powodu podnoszonych przez podatnika nieprawidłowości w oznaczeniu gruntów. Z akt sprawy wynika także, iż skarżąca złożyła wnioski o zmianę zapisów w ewidencji gruntów na terenie miasta i gminy Z. z "dr" i "Tr" na "Ls" w dniach 22 grudnia 2008 r. oraz 22 stycznia 2009 r. Zmian takich dokonano w dniach: 1 kwietnia 2009r. (miejscowości: P., L., C.), 30 marca 2009 r. (miejscowość Ba.), 31 marca 2009 r. (miejscowość M.) oraz 1 października 2009 r. (Z. – [...]). Zatem wpis do ewidencji istniejący według stanu na 2007 i 2008 rok, tj. przed dokonaniem ww. zmian jest wiążący dla organów podatkowych, dlatego Burmistrz Z. określając w spornej decyzji wymiar podatku od nieruchomości za ww. lata podatkowe - zgodnie z prawem oparł ustalenia dotyczące sklasyfikowania opodatkowywanych gruntów na wypisie z rejestru gruntów, według stanu obowiązującego w tym okresie. Zatem za chybiony organ uznał zarzut rażącego naruszenia prawa W skardze skarżący wniósł o uchylenie obu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: -art. 247 § 1 pkt 3 O.p. w związku z art. 233 § 1 pkt 1 i art. 221 O.p. poprzez uznanie, że nie jest możliwe stwierdzenie nieważności decyzji wyłącznie ze względu na rażące naruszenie przepisów proceduralnych, mimo że naruszenie takie w przedmiotowej sprawie doprowadziło do podjęcia przez Burmistrza Z. wadliwego rozstrzygnięcia co do jego istoty, z tegoż właśnie powodu i w konsekwencji utrzymanie w mocy nieprawidłowej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r; -art. 247 § 1 pkt 3 przez jego nieprawidłowe zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że nie zachodzą przesłanki uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji podczas, gdy decyzja objęta wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności wydana została z rażącym naruszeniem prawa, a to art. 194 § 1 i 3 O.p. oraz art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne; -art. 187 § 1 O.p. przez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności przez nieuwzględnienie okoliczności, iż Burmistrz Z. w dacie wydania decyzji z dnia [...] 2009 r. miał wiedzę na temat zmian w ewidencji gruntów działek objętych ww decyzją, co przy należytej ocenie okoliczności towarzyszących owej zmianie, świadczy o rażącym naruszeniu przepisów postępowania przez ten organ. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że zarówno kwalifikowane naruszenie prawa materialnego jak i procesowego stanowi dostateczną przesłankę do zastosowania art. 247 § 1 pkt 3 O.p. Zdaniem strony w sytuacji gdy Burmistrz dysponował przed wydaniem decyzji z dnia [...] 2009 r. dokumentem urzędowym, a mianowicie wpisami w ewidencji gruntów i budynków, uwzględniającymi zmiany wprowadzone w dniu 1 kwietnia 2009 r. (w odniesieniu do miejscowości P., L., C.), 30 marca 2009 r. (w odniesieniu do miejscowości B.), 31 marca 2009 r. ( w odniesieniu do miejscowości Mąkolno) oraz 1 października 2009 r. ( w odniesieniu do miejscowości Z. – [...]), z treści których to dokumentów wynikała wprost informacja na temat stanu faktycznego działek, opodatkowanych podatkiem od nieruchomości za 2007 i 2008 rok, to Kolegium powinno stwierdzić rażące naruszenie prawa tj. art. 194 § 1 i 3 O.p i art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Organ pominął fakt, że mająca w niniejszej sprawie aktualizacja wpisów w ewidencji nie była spowodowana żadnymi zmianami o charakterze następczym, a jedynie miała na celu usunięcie niezgodnego oznaczenia, stąd nie ma podstaw dla dokonania opodatkowania gruntów tych podatkiem od nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń, co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione. Tak więc, uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). W zakresie tak określonej kognicji, Sąd stwierdza, iż w wyniku wydania zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia prawa. Przystępując do rozpoznania zarzutu skargi wypada zauważyć, iż przedmiotem zaskarżenia jest decyzja podjęta w nadzwyczajnym trybie postępowania podatkowego o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, który może być prowadzony tylko w granicach określonych w art. 247 § 1 O.p. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest bowiem samodzielnym postępowaniem administracyjnym, istotą którego jest jedynie ustalenie, czy dana decyzja dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych wymienionych w tym przepisie. Możliwość podważenia decyzji ostatecznej narusza ład systemu prawnego, gdyż stanowi odstępstwo od zasady dwuinstancyjności postępowania oraz stabilności decyzji ostatecznych (art. 127 i 128 Ordynacji podatkowej). Z powyższego założenia ogólnego wynika, iż tylko wyraźnie określone przyczyny, stanowiące o najdalej idących wadliwościach decyzji lub poprzedzającego ją postępowania, mogą prowadzić do wzruszenia decyzji ostatecznej. Stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej jest - w ramach trybów nadzwyczajnych - instytucją służącą wyeliminowaniu rozstrzygnięcia z obrotu prawnego, jeżeli zawiera ono wadę kwalifikowaną określoną w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. W przepisie tym ustawodawca enumeratywnie wymienia przesłanki będące podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji podatkowej. Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ostateczna w administracyjnym toku postępowania decyzja podatkowa, nie zaś treść jej rozstrzygnięcia. Oznacza to, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może dotyczyć tylko ustalenia, czy decyzja ta obarczona jest wadą (lub wadami), wyczerpująco wskazanymi w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej, czy też wady te nie występują. Zatem konsekwencją powyższego jest, iż to "postępowanie nadzwyczajne" nie może zastępować kontroli instancyjnej oraz ewentualnego badania legalności merytorycznej decyzji ostatecznej. Ponadto zgodnie z doktryną nadzwyczajność trybu wzruszenia decyzji oznacza, iż nie można wzruszać każdej wadliwej decyzji - istotny jest bowiem stopień tej wadliwości. Z powyższego założenia ogólnego wynika, iż tylko wyraźnie określone przyczyny, stanowiące o najdalej idących wadliwościach decyzji lub poprzedzającego ją postępowania, mogą prowadzić do wzruszenia decyzji ostatecznej. Skarżąca formułując wniosek powołała się na art. 247 § 1 pkt 3 O.p., w myśl którego organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Powołany przepis nie zawiera definicji pojęcia "rażącego naruszenia prawa", stąd też na podstawie propozycji, jakie pojawiają się w piśmiennictwie oraz orzecznictwie należy je zdefiniować, jako naruszenie mające oczywisty charakter, przejawiający się w tym, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu, istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie, a więc wówczas, gdy dochodzi do przekroczenia prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. O rażącym naruszeniu prawa nie można mówić jednak wówczas, gdy na gruncie danego przepisu możliwy jest wybór różnych jego interpretacji, z których każda daje się uzasadnić z jednakową mocą. W stanie sprawy organ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji wymiarowej w zakresie podatku od nieruchomości za lata 2007 i 2008, która objęła opodatkowaniem grunty należące do skarżącej na podstawie zapisów w ewidencji gruntów i budynków z lat podatkowych których dotyczy opodatkowanie. Organ nie uwzględnił w decyzji wymiarowej zmian w tej ewidencji, które zostały dokonane w następnym roku podatkowym tj. w 2009 r. Takie działanie organu nie można uznać za sprzeczne z prawem, a już na pewno za rażąco naruszające prawo. Podstawę wymiaru podatków zarówno leśnego jak i od nieruchomości, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków (art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.). Nadto stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (tj. Dz.U. z 2013 r. poz. 465) podstawę opodatkowania podatkiem leśnym stanowi powierzchnia lasu, wyrażona w hektarach, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Z kolei według art. 1a ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), przez użyte w ustawie określenia lasy - rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, zatem organy podatkowe ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wykazane w ewidencji gruntów i budynków (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28.10.2004r., sygn. akt III SA 3016/03, opublikowane w systemie LEX nr 171496). "Czynności organu podatkowego dotyczące ustalenia przedmiotu opodatkowania (...) podatku od nieruchomości prowadzone w kierunku określenia rodzaju i powierzchni nieruchomości (gruntów), dokonywane są na podstawie art. 21 ustawy z 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, co stanowi odstępstwo od ogólnego modelu postępowania dowodowego w postępowaniu podatkowym. "Dane zamieszczone w ewidencji gruntów i budynków mają dla organów podatkowych charakter wiążący do tego stopnia, że nie mogą one samodzielnie czynić własnych ustaleń, które byłyby z nimi sprzeczne. W tym zakresie postępowanie dowodowe doznaje istotnego ograniczenia, w związku z czym nie można w tym przypadku skutecznie zarzucać niedopełnienia przez organy podatkowe swoich obowiązków w tym zakresie" (wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 16 grudnia 2010 r" sygn. akt I SA/Rz 647/10). Innymi słowy wydając decyzję ustalającą wymiar podatku od nieruchomości organy muszą uwzględniać dane zawarte w tej ewidencji odnośnie nieruchomości podatników w takim zakresie, w jakim opisują one parametry nieruchomości, istotne dla wymiaru tego podatku. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Wyjątkowo tylko organy podatkowe mogą odstąpić od obowiązku uwzględnienia danych z ewidencji gruntów. Sytuacja taka może mieć miejsce tylko wówczas, gdy moc dowodowa ewidencji (dokumentu urzędowego) zostanie podważona w trybie art. 194 § 3 O.p., tj. gdy zostanie wykazane istnienie innego dokumentu, świadczącego o wadliwości zapisów w ewidencji. Jednak jak prawidłowo przyjął organ podatkowy skarżąca w trakcie prowadzonego postępowania nie przedstawiła dokumentu, który w trybie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej powodowałby podważenie mocy dowodowej ewidencji gruntów i budynków, w oparciu o którą organ podatkowy I instancji wskazaną wyżej decyzją ostateczną dokonał wymiaru podatku od nieruchomości. W świetle powyższych wywodów oraz przyjętej linii orzeczniczej całkowicie nieuzasadniony jest zarzut "rażącego naruszenia prawa" poprzez nieprzeprowadzenie przez organ podatkowy I instancji - niejako "z urzędu" - postępowania prowadzącego do obalenia mocy dowodowej tej ewidencji z powodu podnoszonych przez podatnika nieprawidłowości w oznaczeniu gruntów jako "dr", "Bz" oraz "Tr" zamiast "Ls". Nieuprawnione jest także twierdzenie strony, iż to na organie podatkowym spoczywa obowiązek wyjaśniania zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków ze stanem zgodnym z oczekiwaniami strony. Z akt sprawy wynika, że zmian w ewidencji na wniosek strony dokonano dopiero w 2009 r. Zatem wpis do ewidencji istniejący według stanu na 2007 i 2008 rok, tj. przed dokonaniem ww. zmian jest wiążący dla organów podatkowych, dlatego organ podatkowy określając w spornej decyzji wymiar podatku od nieruchomości za ww. lata podatkowe - zgodnie z prawem oparł ustalenia dotyczące sklasyfikowania opodatkowywanych gruntów na wypisie z rejestru gruntów, według stanu obowiązującego w tym okresie. Stąd też, w przypadku określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości od przedmiotów opodatkowania na podstawie ewidencji gruntów i budynków nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa. Podsumowując, zdaniem Sądu, nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego. Wobec braku przesłanek do uwzględnienia skargi Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., ją oddalił.