I SA/Wr 19/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 maja 2016 r. sygn. akt I SA/Wr 19/16 w sprawie ze skargi B.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. i odmowy uchylenia decyzji organów I i II instancji określającej odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek za marzec, kwiecień, maj oraz październik 2000 r. postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu. W sprawie, wyrokiem z dnia 9 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił w całości skargę B.W. (dalej: skarżący) na decyzję opisaną w sentencji niniejszego postanowienia. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem sporządzonym na wniosek skarżącego, doręczono jego pełnomocnikowi 20 czerwca 2016 r. W dniu 30 czerwca 2016 r. do akt sprawy wpłynęła informacja o wypowiedzeniu pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącego z jednoczesnym wnioskiem skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu. Postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2016 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Odpis tego postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu 25 sierpnia 2016 r. W dniu 24 września 2016 r. pełnomocnik skarżącego w osobie radcy prawnego wniósł skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia tego środka odwoławczego. Uzasadniając wniosek, pełnomocnik skarżącego wskazał, że skarżący po doręczeniu mu postanowienia odmawiającego ustanowienia adwokata z urzędu, podjął starania o zlecenie sporządzenia skargi kasacyjnej pełnomocnikowi z wyboru, jednak dwóch pełnomocników odmówiło przyjęcia zlecenia. Pełnomocnik aktualnie reprezentujący skarżącego został natomiast ustanowiony w sprawie w dniu 20 września 2016 r. Wtedy też dopiero mógł się on zapoznać z aktami sprawy i przygotować się do sporządzenia skargi kasacyjnej, dla której termin do jej złożenia upływa w dniu 24 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunkiem przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie braku winy strony w jego uchybieniu. Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu – art. 87 § 2 p.p.s.a. Ponadto, stosownie do art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wyjaśnić należy, że w uchwale z 8 grudnia 2009 r. sygn. akt II GPS 5/09 (publ: ONSAiWSA z 2010 r. Nr 3, poz. 40) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przez wniosek "spóźniony" należy rozumieć wniosek o przywrócenie terminu, który został wniesiony po upływie terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a., tj. po upływie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Na zasadach ogólnych termin ten może zostać przywrócony. Przez "niedopuszczalny" wniosek o przywrócenie terminu, o którym mowa w art. 88 p.p.s.a., rozumie się złożenie omawianego wniosku w następujących przypadkach: a) gdy uchybienie terminowi nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 p.p.s.a.); b) jeżeli wniosek dotyczy terminu, który nie podlega przywróceniu, np. instrukcyjnego terminu sądowego lub terminu materialnoprawnego (nieprzywracalnego); c) jeżeli ze względu na stan sprawy przywrócenie terminu stało się nieaktualne, np. wniesiono o przywrócenie terminu wniesienia zażalenia na postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji już po wydaniu wyroku przez sąd pierwszej instancji; d) jeżeli wniosek został złożony po upływie roku od uchybionego terminu, a nie dotyczy przypadku wyjątkowego, o którym mowa w art. 87 § 5 p.p.s.a; e) jeżeli strona nie uchybiła terminowi - a contrario z art. 86 § 1 ab initio p.p.s.a. W ocenie Sądu, wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej jest niedopuszczalny, bowiem skarżący nie uchybił terminowi do złożenia tego środka odwoławczego. Zgodnie z ogólną zasadą określoną w art. 177 § 1 p.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Jak wynika z akt sprawy odpis wydanego w niniejszej sprawie wyroku wraz z uzasadnieniem, doręczono ówczesnemu pełnomocnikowi skarżącego w dniu 20 czerwca 2016 r. Pełnomocnictwo udzielone temu pełnomocnikowi zostało jednak wypowiedziane, o czym poinformowano Sąd w dniu 30 czerwca 2016 r. W tymże dniu, tj. w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej, skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu. Wniosek ten nie został uwzględniony, co zostało wyrażone w postanowieniu referendarza sądowego z dnia 16 sierpnia 2016 r., którego odpis doręczono skarżącemu w dniu 25 sierpnia 2016 r. Zgodnie natomiast z art. 177 § 6 p.p.s.a. w przypadku odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu na wniosek, o którym mowa w § 3, bieg terminu do wniesienia skargi nie może rozpocząć się wcześniej niż od dnia doręczenia stronie postanowienia, a jeżeli strona wniesie środek zaskarżenia na to postanowienie – wcześniej niż od dnia doręczenia postanowienia kończącego postępowanie w tym przedmiocie. Zatem wskazana okoliczność wystąpienia przez skarżącego z wnioskiem o ustanowienie adwokata z urzędu oznacza, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej zaczął biec od dnia doręczenia skarżącemu odpisu postanowienia, którego przedmiotem był tenże wniosek. Jako, że doręczenie odpisu nastąpiło w dniu 25 sierpnia 2016 r., termin do wniesienia skargi kasacyjnej, stosownie do art. 83 § 1 i 2 p.p.s.a., upływał z dniem 26 września 2016 r., nie zaś – jak wskazano we wniosku o przywrócenie terminu – w dniu 24 września 2016 r. Tymczasem, przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej wraz z tym środkiem odwoławczym został wniesiony w dniu 24 września 2016 r., a zatem w terminie otwartym do zaskarżenia wydanego w niniejszej sprawie wyroku. To zaś oznacza, że wniosek ten został złożony w sytuacji, gdy nie nastąpiło uchybienie terminowi. W konsekwencji, wniosek podlegał odrzuceniu jako niedopuszczalny. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 88 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.