I SA/Wr 1902/14

Wrocław, dnia 03 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w dniu 03 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2009 r. postanawia: odrzucić skargę. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 25 lipca 2014 r. dor. pod. S. C., pełnomocnik I. P. (dalej jako skarżący) został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2009 r. poprzez jej podpisanie bądź nadesłanie jej podpisanego odpisu, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie w tym przedmiocie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 12 sierpnia 2014 r. (k. 17 akt sądowoadministracyjnych). Następnie, zarządzeniem sędziego z dnia 22 września 2014 r., wezwanie do usunięcia opisanego wyżej braku skargi zostało skierowane do skarżącego. Wezwanie to, doręczono skarżącemu w dniu 13 października 2014 r Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na to, że jej braki formalne nie zostały uzupełnione w terminie. Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma sądowego a ponadto zawierać inne, wskazane w ustawie, elementy. Jest ona zatem kwalifikowanym typem pisma sądowego. Wymagania te zostały określone w między innymi w art. 46 § 3 p.p.s.a. , który stanowi, że do pisma sądowego (a więc i skargi) należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli nie zostało ono wcześniej złożone. Na podstawie art. 29 § 1 w zw. z art. 28 i art. 46 § 3 p.p.s.a. brakiem w tym zakresie będzie również niezałączenie do pełnomocnictwa odpowiedniego dokumentu, wykazującego umocowanie osoby składającej podpis pod tym pełnomocnictwem do reprezentowania osoby prawnej (jako członka jej organu lub jako osoby uprawnionej do działania w imieniu tego podmiotu). Ponadto, jeżeli strona nie jest reprezentowana przez pełnomocnika, bądź pełnomocnik ten nie wykaże swojego umocowania, brakiem formalnym skargi, w oparciu o art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. jest także brak podpis strony. Wszystkie wskazane wyżej braki uniemożliwiają nadanie sprawie dalszego biegu. W razie zaś stwierdzenia wystąpienia takich braków, przewodniczący w oparciu o art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., wzywa stronę skarżącą (bądź najpierw pełnomocnika) do uzupełnienia bądź poprawienia tej skargi (w niniejszej sprawie do jej podpisania bądź nadesłania podpisanego egzemplarza) w terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia. Wskazany wyżej siedmiodniowy termin oblicza się, na podstawie art. 83 § 1 i § 2 p.p.s.a., według przepisów prawa cywilnego, z tym zastrzeżeniem, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Zgodnie zaś z art. 111 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jednolity Dz. U. z 2014 , poz. 121) termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia. Natomiast § 2 powołanego art. stanowi, że jeżeli początkiem terminu jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie to nastąpiło. Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że, wobec doręczenia najpierw pełnomocnikowi (domniemanemu) skarżącemu w dniu 12 sierpnia 2014 r. a następnie skarżącemu w dniu 13 października 2014 r. wezwania do uzupełnienia braków skargi, wyznaczony do tego termin upłynął dla tego ostatniego wezwania w dniu 20 października 2014 r. (poniedziałek). W tak zakreślonym czasie skarżący nie uzupełnił braku skargi. W tym miejscu konieczne jest wskazanie, że odpis zarządzenia z dnia 22 września 2014 r., został uznany za doręczony skarżącemu z dniem 13 października 2014 r., w trybie art. 73 p.p.s.a., po podwójnym awizowaniu przesyłki zawierającej wezwanie, w dniach 29 września i 07 października 2014 r. (k. 20 akt). Zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a. jeżeli doręczenie pisma osobiście skarżącemu lub jego domownikowi nie jest możliwe, składa się je na okres czternastu dni w placówce pocztowej, pozostawiając jednocześnie odpowiednie zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie siedmiu dni od pozostawienia zawiadomienia. W razie nie podjęcia pisma w tym terminie, sporządza się kolejne zawiadomienie o możliwości podjęcia pisma do końca czternastodniowego terminu, na jaki zostało ono złożone na poczcie. Z kolei w myśl art. 73 § 4 p.p.s.a., z upływem ostatniego dnia tego terminu pismo uważa się za doręczone Wspomniany zaś czternastodniowy termin na odebranie przesyłki, liczony od dnia 29 września 2014 r., upłynął w dniu 13 października 2014 r. Wobec czego, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak na wstępie.