I SA/Wr 1944/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia R.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego We Wrocławiu z dnia 16 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Wr 1944/15 w sprawie ze skargi R.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 2 listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. postanawia odrzucić zażalenie. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu postanowieniem z dnia 12 lutego 2016 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 16 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny utrzymał w mocy powyższe postanowienie referendarza. Pismem z dnia 1 kwietnia 2016 r. skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne. Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", zażalenie do NSA przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Ustawodawca, w powołanej ustawie w brzmieniu nadanym nowelizacją, która weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r., nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od orzeczenia referendarskiego (art. 260 p.p.s.a.). Taka kolejność zapadłych orzeczeń przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi kończy merytoryczne rozpoznawanie wniosków w przedmiocie przyznania prawa pomocy. W takim przypadku wojewódzki sąd administracyjny działa jako instancja kontrolująca orzeczenie referendarza sądowego. Orzeczenia tych sądów stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.). Nie jest to bowiem przypadek, o którym stanowi art. 258 § 4 p.p.s.a. A zatem wniesione zażalenie na postanowienie Sądu I instancji utrzymujące w mocy postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy jest niedopuszczalne. Z tych względów, zażalenie wniesione na orzeczenie od którego nie przysługuje środek zaskarżenia podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalne, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., o czym orzeczono jak sentencji.