I SA/Wr 196/14

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. z/s w Ś. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zaliczenia wpłaty z dnia 30 lipca 2013 r. na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za wrzesień 2011 r. postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżąca spółka wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych uzasadniając, że jest zarejestrowana od 2010 r. i w związku z ciągłym rozwojem, jako mała, lokalna firma nabywa towary w formie odroczonego terminu zapłaty w trybie rozliczenia towarowo-pieniężnego, który po upływie wyznaczonego okresu powoduje konieczność zwrotu towaru pozostającego na stanie i rozliczenia się z wpływów za sprzedany towar. Strona wyjaśniła, że powoduje to stosunkowo wysokie obroty i jednocześnie niewielkie zyski, które w pierwszej kolejności przeznaczane są na utrzymanie spółki. Spółka dotychczas zatrudniała jednego pracownika, ale z powodów finansowych został zwolniony. Wszelkie czynności związane z bieżącą działalnością wykonuje członek zarządu spółki. W oświadczeniu o majątku i dochodach strona podała, że wysokość kapitału zakładowego wynosi 5.000 zł, wartość środków trwałych według bilansu za ostatni rok (2013) – 0 zł, a wysokość zysku – 75 zł. Na rachunku bankowym saldo wynosiło na koniec miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku 0,17 zł. Z przedłożonych na wezwanie dokumentów wynika, że spółka osiągnęła przychody w wysokości: w 2011 r. – 24.730,88 zł, w 2012 r. – 43.412 zł. Zgodnie z deklaracjami VAT-7 za grudzień 2013 r. oraz za styczeń i luty 2014 r., wartość sprzedanych towarów i usług za te okresy rozliczeniowe wyniosła odpowiednio 755 zł, 855 zł i 655 zł. Nadesłano również wydruki historii rachunku bankowego, z który wynikają przede wszystkim wpłaty na rzecz Urzędu Skarbowego. Jako znane z urzędu wskazać należy, iż na dzień wydania niniejszego postanowienia spółka jest stroną w sześciu sprawach toczących się przed tutejszym Sądem, o sygn. akt I SA/Wr 192-199/14, w których wpisy od skarg wynoszą łącznie 800 zł. Powyższe dane należało uznać jako uzasadniające żądanie wniosku. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 i art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych (wpis od skargi kasacyjnej) w przypadku osób prawnych może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. W świetle przytoczonej wyżej regulacji, ocena możliwości płatniczych w przypadku osób prawnych sprowadza się wyłącznie do ustalenia, czy strona dysponuje środkami finansowymi wystarczającymi na opłacenie kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie i brak tutaj dodatkowych obwarowań, które występują w regulacjach dotyczących przyznania prawa pomocy osobom fizycznym i nakazują uwzględnienie na rzecz wnioskodawcy tych środków, które muszą pozostać do jego dyspozycji na niezbędne utrzymanie własnej i rodziny. Niemniej należy mieć na względzie, czy poniesienie kosztów swego udziału w sprawie nie będzie skutkować naruszeniem płynności finansowej wnioskodawcy. W ocenie referendarza sądowego taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Zaznaczyć należy, iż na skutek wniesienia jednocześnie dziesięciu skarg (dwie zostały odrzucone), sprawy skarżącej spółki będą toczyć się równolegle. Co za tym idzie, rozpoznając przedmiotowy wniosek, należy mieć na uwadze łączną kwotę kosztów obecnie w ośmiu sprawach, jakie spółka obowiązana byłaby ponosić. Zwrócić zatem trzeba uwagę, iż na obecnym etapie postępowania strona zobligowana jest do uiszczenia kwoty 800 zł tytułem wpisów od skarg. Dalsze koszty nie będą niższe. Tymczasem spółka uzyskuje stosunkowo niewysokie przychody, a wartość sprzedanych towarów i usług w poszczególnych miesiącach jest niższa od wysokości wpisów. Na uwagę też zasługują wyjaśnienia strony co do sposobu rozliczania się z kontrahentami. Wobec tego, zdaniem referendarza, spółka wykazała, że nie na dostatecznych środków na opłacenie kosztów swego udziału w sprawie. Mając wobec tego na uwadze powyższe, na podstawie art. 245 § 3 art. 246 § 2 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji postanowienia.