I SA/Wr 1975/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Marta Semiczek, Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Protokolant: starszy inspektor sądowy Katarzyna Motyl, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi A. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r. oddala skargę Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] r., nr [...] , utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...]r., nr [...] ustalającą A. L. (zwany dalej podatnik, strona, skarżący) łączne zobowiązanie pieniężne na 2014 r. Powyższe rozstrzygnięcia wydane zostały w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Wójt Gminy M. ustalił skarżącemu łączne zobowiązanie pieniężne na 2014 r. w wysokości 504,00 zł za nieruchomość położoną w K. przy ul. [...] . Zobowiązanie podatkowe składa się z podatku rolnego w kwocie 98,00 zł, który został ustalony przez opodatkowanie użytków rolnych o ogólnej powierzchni 3,7268 ha (1,4187 ha przeliczeniowego do opodatkowania stawką w wysokości 173,20 zł za 1 ha, przy uwzględnieniu ulgi górskiej w kwocie 147,43 zł). Z podatku leśnego w wysokości 4,00 zł ustalonego od powierzchni 0,11 ha sklasyfikowanej w ewidencji gruntów i budynków jako lasy, stawką w wysokości 37,6310 zł za 1 ha fizyczny. Podatku od nieruchomości w łącznej kwocie 402,00 zł, gdzie przedmioty opodatkowania stanowią budynki mieszkalne o powierzchni 70,00 m², (podatek w wysokości 49,70 zł) oraz za pozostałe grunty o powierzchni 800,00 m² (podatek w wysokości 352,00 zł), które opodatkowano według stawek zawartych w uchwale nr [...] Rady Gminy M. z dnia [...] r . Przedmiotową decyzję wydał z upoważnienie Wójta Gminy M. – zastępca Wójta J. W.. W złożonym odwołaniu A. L. zarzucił naruszenie: - "przepisów postępowania, a to art. 210 § 1 pkt 8 O.p. poprzez niewskazanie podstawy upoważnienia zastępcy Wójta Gminy M. do wydania decyzji w sprawie zobowiązania podatkowego; - prawa materialnego, a to art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm., zwanej dalej u.p.o.l.) poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy grunty, na których położny jest budynek mieszkalny, stanowią grunty rolne". W uzasadnieniu odwołania wskazał, że w jego ocenie decyzja z dnia [...] r. nie zawiera konstytutywnych elementów niezbędnych do uznania jej za decyzję. Zgodnie z art. 210 § 1 pkt 8 O.p decyzja organu administracyjnego powinna zawierać "podpis osoby upoważnionej, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego. Zaznaczył, że bezspornym jest, iż na podstawie art. 143 § 1 O.p. organ podatkowy może upoważnić pracownika kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w zakresie, w szczególności do wydawania decyzji, jednakże koniecznym jest, aby upoważnienie takie miało formę pisemną. Zaznaczył, że osoba upoważniona przez organ podatkowy do wydania decyzji ma obowiązek, oprócz podania swojego imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego i opatrzenia tych informacji własnoręcznym podpisem, w treści wydawanej decyzji wskazać podstawę swojego umocowania. W tej mierze powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2007 r., sygn. akt II FSK 621/06 oraz na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Gl 201/10. W świetle przytoczonych poglądów uznał, że brak wskazania podstawy umocowania, przez osobę wydającą decyzję, nie upoważnionej do jej wydania z mocy ustawy, stanowi naruszenie obowiązku przewidzianego w art. 210 § 1 pkt 8 O.p., którego efektem jest nieważność decyzji. W tym zakresie przytoczył wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 1981 r., sygn. akt SA 1163/81. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. decyzją z dnia [...] r., nr [...] , po rozpatrzeniu odwołania A.L., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...] r., nr [...] . Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany kierunku orzeczenia przyjętego przez organ pierwszej instancji - podtrzymał stanowisko odnośnie ustalenia skarżącemu łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 r. w wysokości 504,00 zł za nieruchomość położoną w K. przy ul. [...] , składającego się z podatku rolnego w kwocie 98,00 zł, z podatku leśnego w wysokości 4,00 zł oraz podatku od nieruchomości w łącznej kwocie 402,00 zł. Organ odwoławczy powołał się na obowiązujące w tym zakresie przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podatku rolnym i podatku leśnym. Odpierając zarzut skarżącego naruszenia art. 2 ust. 2 u.p.o.l., organ odwoławczy podkreślił, że strona nie kwestionuje wielkości powierzchni gruntów oraz budynku przyjętych do opodatkowania, które są takie same jak w decyzji z dnia [...] r., nr [...] Wójta Gminy M. ustalającej . L. łączne zobowiązanie pieniężne na 2013 r. Dodatkowo wskazał, że jak wynika z dokumentów sprawy, w odniesieniu do lat poprzednich stan faktyczny w rozpatrywanej sprawie nie uległ zmianie. Uzasadnione więc było wydanie decyzji przez organ pierwszej instancji bez formalnego wszczęcia postępowania podatkowego, zgodnie z art. 165 § 5 O.p. Podkreślił, że dane co do powierzchni i klasyfikacji gruntów podlegających opodatkowaniu, zostały ustalone w oparciu o ewidencję gruntów i budynków i są wiążące dla organów podatkowych. Podważenie prawdziwości danych zawartych w ewidencji nie może nastąpić jedynie z uwagi na twierdzenia strony, ale strona powinna przedstawić nas tę okoliczność stosowne dokumenty. Za nieuzasadniony uznał również zarzut strony w zakresie braku niezbędnych elementów do uznania zaskarżonej decyzji za decyzję, tj. braku wskazania podstawy umocowania przez osobę wydającą decyzji, której efektem jest nieważność takiej decyzji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wbrew twierdzeniom strony, zaskarżony akt jest decyzją podatkową, która nie została wydana w warunkach nieważności. Na uzasadnienie swojego stanowiska przytoczył wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 1983 r., sygn. akt I SA 1294/82 (ONSA 1983, Nr 1, poz. 5) oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 1981 r., sygn. akt SA 1163/81 (OSPiKA 1982, z. 9-10, poz. 169), w którym to NSA stwierdził, że pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w formie decyzji są decyzjami, mimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 K.p.a., jeżeli tylko zawierają minimum elementów, niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów należy zaliczyć: oznaczenie organu administracji państwowej wydającej akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygniecie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Wskazał, że z decyzji organu pierwszej instancji wynika, że została ona podpisana z upoważnienia Wójta Gminy M. przez zastępcę Wójta M. J. W. W dokumentach sprawy znajduje się zarządzenie z dnia 1 lutego 2012 r. nr [...] w sprawie upoważnienia zastępcy Wójta Gminy M. do podpisywania decyzji administracyjnych, umów i pism, wydane na podstawie art. 39 ust. 2 z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, w których Wójt Gminy M. upoważnił J. W. do podpisywania w jego imieniu wszystkich decyzji administracyjnych oraz pism z zakresu działania Gminy M. Organ odwoławczy zauważył, że Wójt Gminy może realizować swoje zadania za pośrednictwem określonych przez prawo osób, poprzez delegowanie swoich uprawnień do podejmowania decyzji. Podstawę dla delegowania swych uprawnień orzeczniczych, w dacie podejmowania decyzji przez Zastępcę Wójta M. stanowił przepis art. 39 ust. 2 w związku z ust. 1 z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 1996 r. Nr 13, poz. 74 ze zm., zwanej dalej u.s.g.), zgodnie z którym wójt lub burmistrz może upoważnić swoich zastępców lub innych pracowników urzędu gminy do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej, w imieniu wójta lub burmistrza. Z powyższego wynika, że Zastępca Wójta Gminy M. J. W. w dacie podejmowania decyzji, tj. w dniu [...] r. posiadał umocowanie do jej wydania. Odnośnie przywołanego szeroko w odwołaniu podglądu Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 10 kwietnia 2007 r., sygn. akt II FSK 621/06 organ odwoławczy zauważył, że nie jest on adekwatny do stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy. Dotyczy on bowiem sytuacji, gdy upoważnienie do wydawania decyzji administracyjnych w imieniu Burmistrza Zastępca tego Burmistrza wywodził z regulaminu, który określa organizację i zasady funkcjonowania urzędu gminy, a nie z udzielonego w formie pisemnej imiennego upoważnienia. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożył A. L. skarżący wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o stwierdzenie nieważności decyzji organu podatkowego pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść decyzji, tj.: - art. 210 § 1 pkt 8 O.p. poprzez jego niezastosowanie, skutkujące przyjęciem, że brak wskazania podstawy upoważnienia zastępcy wójta do wydania decyzji w sprawie zobowiązania podatkowego nie stanowi nieusuwalnego braku elementu decyzji administracyjnej; - art. 187 § 1 w zw. z art. 191 O.p., polegające na niewyczerpującym rozpoznaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego w odniesieniu do postawionego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 210 § 1 pkt 8 O.p. W uzasadnieniu skargi zarzucił, że twierdzenia zawarte w zaskarżonej decyzji o nieadekwatności orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie II FSK 621/06 do stanu faktycznego niniejszej sprawy są chybione. Podkreślił, że odwołanie swoje opierał na bezspornej okoliczności niewskazania w treści decyzji istnienia umocowania do jej wydania udzielonego J. W. przez Burmistrza Gminy M. W dalszym ciągu, ze względu na nierozpoznanie przez organ odwoławczy sprawy w granicach realnie postawionych zarzutów, skarżący stoi na stanowisku, że decyzja z dnia [...] r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2014 nie zawiera konstytutywnych elementów niezbędnych do uznania jej za decyzję, zgodnie z art. 210 § 1 pkt 8 O.p. Powtórzył zarzuty odwołania i orzeczenia sądów administracyjnych w nim powołane i zarzucił, że brak wskazania podstawy umocowania, przez osobę wydającą decyzję, nie upoważnionej do jej wydania z mocy ustawy, stanowi naruszenie obowiązku przewidzianego w art. 210 § 1 pkt 8 O.p., którego efektem jest nieważność decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, że zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145 – 150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie - w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Jako podstawowy zarzut procesowy pod adresem zaskarżonej decyzji strona wskazała naruszenie przez organ odwoławczy art. 210 § 1 pkt 8 O.p. poprzez jego niezastosowanie, skutkujące przyjęciem, że brak wskazania podstawy upoważnienia zastępcy wójta do wydania decyzji w sprawie zobowiązania podatkowego nie stanowi nieusuwalnego braku elementu decyzji administracyjnej oraz naruszenie art. 187 § 1 w zw. z art. 191 O.p., polegające na niewyczerpującym rozpoznaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego w odniesieniu do postawionego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 210 § 1 pkt 8 O.p. Na wstępie należy podkreślić, że analiza akt sprawy podatkowej czyni całkowicie bezpodstawnymi zarzuty skargi naruszenia art. 187 § 1 w zw. z art. 191 O.p., oparte na twierdzeniach, że organ odwoławczy nie rozpoznał zarzutów strony podniesionych w odwołaniu. O bezzasadności tych zarzutów jednoznacznie przesądza treść zaskarżonej decyzji (strona 5 i strona 6), w której organ ustosunkował się do argumentacji strony. Organ odwoławczy odniósł się do elementów, które decydują o istocie decyzji i jej ważności, prawidłowo stwierdzając, że decyzja z dnia [...] r., nr [...] jest decyzją podatkową, która nie została wydana w warunkach nieważności. Stosownie do treści art. 207 O.p., organ podatkowy orzeka w sprawie w drodze decyzji. Decyzja rozstrzyga sprawę, co do jej istoty, albo w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji. Decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu podatkowego, datę jej wydania, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie o trybie odwoławczym - jeżeli od decyzji służy odwołanie oraz podpis osoby upoważnionej, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego (art. 210 § 1 O.p.). Zatem jednym z konstytutywnych elementów decyzji podatkowej jest - według utrwalonych poglądów literatury i orzecznictwa - podpis osoby działającej jako organ administracji publicznej. Obok podpisu osoby reprezentującej organ, pełna decyzja podatkowa powinna zgodnie z art. 210 § 1 pkt 8 O.p. zawierać ponadto dane dotyczące jej imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego. Umieszczenie tych danych ma zasadniczo służyć ustaleniu, czy osoba podpisująca określoną decyzję jest rzeczywiście upoważniona do jej wydania, przy czym dopiero "podpisanie decyzji bez podania imienia, nazwiska i stanowiska służbowego, z którego wynikałoby upoważnienie do wydawania decyzji, przesądza o istotnej wadliwości decyzji" (B. Adamiak w glosie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Oddział Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 13 marca 1985 r., sygn. akt SA/Wr 837/84, OSPiKA 1985 Nr 5, poz. 123). Jak wynika z akt sprawy i nie jest to między stronami sporne, pod decyzją organu pierwszej instancji podpisała się osoba pełniąca funkcję Zastępcy Wójta Gminy M.. Podpisowi temu towarzyszyły też dane dotyczące imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego wraz z sygnalizacją, że decyzja została wydana z upoważnienia Wójta Gminy M. Informacja taka została stronie podana w treści imiennej pieczątki, która to pieczątka wraz z podpisem osoby upoważnionej umieszczone zostały na końcu decyzji organu pierwszej instancji. Nie ulega wątpliwości, że podpisanie pierwszoinstancyjnej decyzji przez zastępcę Wójta Gminy M. J. W. było zgodne z prawem, a osoba ta działała na podstawie i w granicach udzielonego jej upoważnienia organu - Wójta Gminy M.. Umocowanie J. W. do działania w imieniu organu, w tym podpisywania decyzji w zakresie podatków, potwierdza znajdujące się w aktach kontrolowanej sprawy podatkowej zarządzenie nr [...] z dnia [...]r. w sprawie upoważnienia Zastępcy Wójta Gminy M. do podpisywania decyzji administracyjnych, umów i pism. Przedmiotowym zarządzeniem, wydanym na podstawie art. 33 ust. 4 oraz art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, Wójt Gminy M. Z. P. upoważnił J. W. do podpisywania w jego imieniu m. in. wszystkich decyzji administracyjnych oraz pism z zakresu działania Gminy M. (§ 1 pkt 1 ust. 3 zarządzenia). Nie było przy tym konieczne załączanie tego upoważnienia do decyzji, jak też zamieszczania go w treści decyzji; natomiast nie można kwestionować prawa strony do udostępnienia jej tego upoważnienia. Podkreślić bowiem należy, że o ile indywidualna decyzja administracyjna nie podlega ujawnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, z uwagi na ograniczenie wynikające z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r., Nr 112, poz. 1198, dalej u.d.i.p.) (prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy), to upoważnienie do działania w imieniu organu – stanowi taką informację publiczną i podlega ujawnieniu zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. Zatem w przypadku zgłoszenia takiego żądania przez skarżącego, organ powinien udostępnić stronie znajdujące się w dokumentacji organu upoważnienie J. W. do działania w imieniu organu. Jednocześnie z akt sprawy nie wynika, aby strona domagała się udostępnienia tego upoważnienia, ani też aby organ odmówił stronie jego okazania. Odnosząc się do przywołanego w skardze wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2007 r., sygn. akt II FSK 621/06, to prawidłowo organ odwoławczy zauważył, że podgląd wyrażony w tym wyroku nie jest adekwatny do stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy. Dotyczy on bowiem sytuacji, gdy upoważnienie do wydawania decyzji administracyjnych w imieniu Burmistrza Zastępca tego Burmistrza wywodził z regulaminu, który określa organizację i zasady funkcjonowania urzędu gminy, a nie z udzielonego w formie pisemnej imiennego upoważnienia. Skoro zatem decyzja organu pierwszej instancji zawiera obligatoryjny element poprawnej decyzji w postaci podpisu osoby upoważnionej, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego, a strona była o tym poinformowana w jej treści oraz decyzja ta podpisana została przez osobę upoważnioną do działania w imieniu organu, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 8 O.p. Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji pod kątem zgodności z prawem materialnym, przypomnieć należy, że skarga dotyczy decyzji ustalającej A.L. łączne zobowiązanie pieniężne na 2014 r. Dokonując ustaleń odnośnie podmiotu i przedmiotu opodatkowania organy orzekające w sprawie prawidłowo oparły się na danych wynikających z ewidencji gruntów. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 Nr 197, poz. 1287 ze zm.) podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 1995 r., sygn. akt SA/Wr 1703/94, Wspólnota 1995/42/24). Zatem z mocy powyższego przepisu organ podatkowy ustalając wymiar podatku jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. To właśnie przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby wskazany wyżej przepis art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne. Pogląd o wiążącej mocy powyższego przepisu dla ustalenia wysokości podatku ukształtowany jest zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w literaturze przedmiotu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 684/09, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Po363/09, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 201O r., sygn. akt II FSK 1243/08) i Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni go podziela. Słusznie zatem organ odwoławczy stwierdził, że dokument w postaci wypisu z rejestru gruntów jest dla organów podatkowych wiążący. Dodać należy, że ma on moc dokumentu urzędowego i zgodnie z art. 194 § 1 O.p. stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Skarżący w toku postępowania podatkowego nie ujawniał ewentualnych zmian stanu faktycznego przez przedłożenie dowodów (dokumentów) mających istotny wpływy na wynik sprawy. Prawidłowo zatem organy podatkowe ustaliły wysokość łącznego zobowiązania podatkowego. W tym zakresie więc nie można stwierdzić, ażeby organy podatkowe dopuściły się naruszenia prawa. Wobec powyższego, nie znajdując podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja wydana z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania podatkowego oraz z naruszeniem podatkowego prawa materialnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.