I SA/Wr 1981/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz – Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Wr 1981/15 w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji orzekającej w sprawie skorzystania z ulgi w podatku od spadków i darowizn postanawia: 1. odrzucić skargę kasacyjną. 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej Wyrokiem z dnia 22 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji orzekającej w sprawie skorzystania z ulgi w podatku od spadków i darowizn. Od powyższego wyroku skarżący w ustawowym terminie wniósł skargę kasacyjną. Zarządzeniem z dnia 3 czerwca 2016 r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej poprzez złożenie odpisu skargi kasacyjnej, pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania strony skarżącej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oraz wniosku albo oświadczenia na podstawie art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej w skrócie zwanej p.p.s.a.) wraz z odpisem w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Odpis zarządzenia został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 8 czerwca 2016 r. W wyznaczonym terminie pełnomocnik przedłożył nie potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię skargi kasacyjnej, pełnomocnictwo wraz z potwierdzeniem opłaty skarbowej oraz wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej, jednak bez żądanego odpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 173 § 1 p.p.s.a., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Z kolei art. 178 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Podstawowe wymogi, jakim powinny odpowiadać pisma w postępowaniu sądowym określono w art. 46 i art. 47 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 47 § 1 p.p.s.a., do pisma strony należy dołączyć jego odpisy dla doręczenia ich stronom. Jak stanowi z kolei art. 47 § 2 p.p.s.a., odpisami w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej. Należy zauważyć, że przepis art. 47 § 2 p.p.s.a., wyraźnie wskazuje, iż w odniesieniu do fotokopii (kserokopii) za odpis może być uznana wyłącznie taka fotokopia (kserokopia), która jest uwierzytelniona. W związku z tym, fotokopia (kserokopia) nieuwierzytelniona nie jest odpisem w ogóle (ustawodawca zdecydował się w tym zakresie na zawężenie pojęcia "odpisu"). Przeciwny wniosek pozbawiałby art. 47 § 2 p.p.s.a. ratio legis (gdyby odpisami mogły być fotokopie nieuwierzytelnione, wskazanie na taki wymóg w art. 47 § 2 p.p.s.a. pozbawione byłoby znaczenia prawnego, a interpretacja przepisu prowadząca do takich konkluzji byłaby niezgodna z zasadą racjonalności ustawodawcy (por. postanowienie NSA z 29 października 2015 r., I FZ 327/15). Konsekwencją powyższego jest stwierdzenie, że profesjonalny pełnomocnik decydując się na odwzorowanie treści skargi kasacyjnej w formie fotokopii (kserokopii), powinien zdawać sobie sprawę z tego, że bez uwierzytelnienia taka fotokopia (kserokopia) nie będzie mogła być uznana za odpis w rozumieniu art. 47 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik uchybił powyższemu obowiązkowi. Wprawdzie w odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik strony skarżącej przedłożył kserokopię skargi kasacyjnej, niemniej jednak, pomimo umieszczenia w nagłówku tego pisma adnotacji o treści "odpis", nie można było uznać jej za odpis tej skargi. Kserokopia ta nie została bowiem potwierdzona za zgodność z oryginałem, czego wymaga treść art. 47 § 2 p.p.s.a. Ponadto, pomimo wezwania Sądu do złożenia wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. wraz z odpisem dla strony przeciwnej pełnomocnik strony skarżącej nie przedłożył stosownego odpisu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w punkcie pierwszym postanowienia, na podstawie art. 178 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi kasacyjnej. W punkcie drugim postanowienia Sąd na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego, postanowił o zwrocie uiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi kasacyjnej.