I SA/Wr 1989/13

Wrocław, dnia 27 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością we W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 04 września 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na zaświadczenie o udzielonej pomocy de minimis postanawia: I) odrzucić skargę; II) zwrócić A spółce z ograniczoną odpowiedzialnością we W. kwotę 100,00 (słownie: stu) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością we W. (dalej jako: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 04 września 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na zaświadczenie o udzielonej pomocy de minimis. W dniu 08 października 2013 r. adw. D. H.-K. uiściła wpis od skargi w wysokości 100 zł. Na skutek dostrzeżenia braku formalnego skargi, pismem z dnia 14 listopada 2013 r. Przewodniczący Wydziału I wezwał adw. D. H.-K. do uzupełnienia tego braku, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji skarżącej. Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone w dniu 18 listopada 2013 r., zgodnie z pismem Poczty Polskiej z dnia 16 stycznia 2014 r., wydanym w toku postępowania reklamacyjnego wszczętego przez Sąd. Z kolei w dniu 14 listopada 2013 r. wpłynęło pismo adw. D. H.-K. o cofnięciu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę a czynność ta wiąże sąd o ile nie zostanie uznana za zmierzającą do obejścia prawa lub skutkującą utrzymaniem w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Następstwem skutecznego cofnięcia skargi jest umorzenie postępowania w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Należy jednak wskazać, że badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może nastąpić jedynie wówczas, gdy skarga ta skutecznie wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. Tym samym cofnięcie skargi, jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego skarżącemu prawa do rozporządzania skargą), może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga ta nie ma braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu, to jest braków formalnych bądź fiskalnych. W niniejszej sprawie braki formalne skargi z dnia 08 października 2013 r. nie zostały uzupełnione. Nie doszło zatem do skutecznego wszczęcia postępowania przed tutejszym Sądem a skarga powinna zostać odrzucona. W kwestii braków formalnych należy wskazać, że zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma sądowego a ponadto zawierać inne, wskazane w ustawie, elementy. Jest ona zatem kwalifikowanym typem pisma sądowego. Wymagania te zostały określone w między innymi w art. 46 § 3 p.p.s.a. , który stanowi, że do pisma sądowego (a więc i skargi) należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli nie zostało ono wcześniej złożone. Na podstawie art. 29 § 1 w zw. z art. 28 i art. 46 § 3 p.p.s.a. brakiem w tym zakresie będzie również niezałączenie do pełnomocnictwa odpowiedniego dokumentu, wykazującego umocowanie osoby składającej podpis pod tym pełnomocnictwem do reprezentowania osoby prawnej (jako członka jej organu lub jako osoby uprawnionej do działania w imieniu tego podmiotu). Art. 49 § 1 p.p.s.a. stanowi z kolei, że niezachowanie któregokolwiek z wymienionych w art. 46 p.p.s.a. warunków formalnych skargi (pisma) skutkuje brakiem możliwości nadania jej prawidłowego biegu. W takim przypadku przewodniczący wzywa stronę o uzupełnienie skargi bądź jej poprawienie w terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia, o którym mowa w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Dalej wskazać potrzeba, że na podstawie art. 83 § 1 p.p.s.a., terminy w postępowaniu sądowoadministracyjnym oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z tym zastrzeżeniem, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. I tak zgodnie z art. 111 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) termin liczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, przy czym jeżeli jego początkiem jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Jak wynika z akt sprawy, do skargi z dnia 12 listopada 2013 r. nie został dołączony odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, wykazujący prawo W. B. do udzielenia w imieniu skarżącej pełnomocnictwa adw. D. H.-K. W związku z tym adw. D. K.-K. została wezwana do usunięcia wskazanego braku formalnego w terminie siedmiu dni od otrzymania wezwania. Termin ten upłynął bezskutecznie w dniu 25 listopada 2013 r. (poniedziałek). Wobec czego, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd odrzucił skargę. O zwrocie wpisu od odrzuconej skargi Sąd postanowił z kolei na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.