I SA/Wr 199/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 15 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej jako osoby trzeciej za zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za marzec 2011 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W skardze na decyzję w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej S. S. jako członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z o.o. A, skarżący (reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika) wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wyjaśnił, kwoty ustalone przez organy podatkowe nie są możliwe do zapłacenia. Nie posiada bowiem majątku w postaci nieruchomości, oszczędności, lokat lub akcji. Utrzymuje się wraz z małżonką wyłącznie ze świadczeń emerytalnych. Istotnym majątkiem ruchomym jest samochód osobowy, którego skarżący wraz z małżonką używają do dojazdów na rehabilitację i wizyty u lekarzy specjalistów. Podał, że w lipcu 2012 r. przeszedł zawał serca, ma objawy choroby wieńcowej, nadciśnienie tętnicze oraz zdiagnozowaną 11 lat temu cukrzycę. Z kolei, żona skarżącego od 15 lat choruje na reumatoidalne zapalenie stawów, obciążona jest wadami serca i znajduje się pod kontrolą kardiologa, a od 4 lat choruje na chorobę tarczycową i nadciśnienie. W ocenie skarżącego, zajęcie samochodu oraz ograniczenie w wyniku zajęcia poborów z tytułu emerytur, uniemożliwi korzystanie z opieki medycznej w niezbędnym zakresie i może spowodować niemożliwe do odwrócenia skutki, w tym zagrożenie dla zdrowia skarżącego i jego żony. Do wniosku nie dołączono dowodów potwierdzających zawarte w nim twierdzenia, jednakże w aktach administracyjnych sprawy znajduje się dokumentacja medyczna potwierdzająca podane w uzasadnieniu wniosku schorzenia skarżącego i jego małżonki. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369; dalej w skrócie: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest wykazanie przez wnioskodawcę, że jej wykonanie stwarza realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno wskazywać konkretne okoliczności, świadczące o spełnieniu przynajmniej jednej z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto wskazana we wniosku argumentacja winna być poparta stosowną dokumentacją finansowo-majątkową wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09). W rozpatrywanej sprawie skarżący podnosi, że wykonanie aktu doprowadzi do zagrożenia dla zdrowia jego oraz małżonki. Wskazał, że przeszedł zawał serca oraz ma objawy choroby wieńcowej, nadciśnienia tętniczego i cukrzycy. Żona skarżącego choruje natomiast na reumatoidalne zapalenie stawów, a także ma wady serca oraz chorobę tarczycową i nadciśnienie. Podał ponadto, że utrzymuje się wraz z małżonką wyłącznie z emerytur, a jedynym istotnym majątkiem ruchomym jest samochód, niezbędny do dojazdów na rehabilitację i wizyty u lekarzy specjalistów. Oceniając argumentację przedstawioną we wniosku, z uwzględnieniem znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy dokumentacji medycznej, Sąd stwierdza, że nie daje ona podstaw do udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej. Zauważyć bowiem należy, że skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów potwierdzających jego sytuację finansową, czy majątkową, co oznacza brak możliwości obiektywnej oceny skutków zastosowania środków egzekucyjnych w celu doprowadzenia do wykonania zaskarżonej decyzji. W tym miejscu należy powtórzyć, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających żądanie wniosku, które powinny być w miarę możliwości stosownie udokumentowane. W niniejszej sprawie skarżący nie uczynił temu zadość. Wskazywane w uzasadnieniu wniosku okoliczności, które nie zostały poparte stosownymi dowodami, mają więc charakter jedynie hipotetyczny. Zauważyć przy tym trzeba, że skarżącemu znane są wymagania, jakie stawia się w przypadku wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Mianowicie, w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 1276/16, w następstwie której sprawa była ponownie rozpatrywana przez organ podatkowy i w wyniku czego wydano zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję, Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji (postanowienie z dnia 7 listopada 2016 r.), zwrócił uwagę na fakt nieudokumentowania sytuacji finansowo-majątkowej wnioskodawcy. Pomimo zauważenia przez Sąd tej okoliczności, skarżący w obecnie rozpoznawanej sprawie nadal takowej dokumentacji nie przedstawił, nie podał nawet wysokości otrzymywanej przez siebie i małżonkę emerytury. W kwestii natomiast wykonania decyzji w drodze przymusu, wyjaśnienia wymaga, podobnie jak w sprawie I SA/Wr 1276/16, że zgodnie z art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1383 ze zm.) wysokość potrąceń emerytury tytułem zajęć egzekucyjnych nie może być większa niż 25% świadczenia. Z kolei, ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm.; w skrócie: u.p.e.a.) w przepisach art. 8 - 10 u.p.e.a., wprowadza pewne ograniczenia, których celem jest zapewnienie zobowiązanemu określonych środków do egzystencji. Zatem, na tle tak ukształtowanych okoliczności faktycznych sprawy Sąd uznał, że skarżący nie wykazał, że w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji wystąpią skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji o odmowie udzielenia ochrony tymczasowej. Na marginesie Sąd dodaje, że sprawa ze skargi na decyzję w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej przewidziana jest do rozpoznania na rozprawie w nieodległym terminie (najprawdopodobniej w kwietniu 2018 r.), o czym strony postępowania zostaną zawiadomione odrębnym pismem. Oznacza to, że sprawa zostanie merytorycznie rozpoznana jeszcze przed powstaniem ewentualnych skutków postępowania egzekucyjnego.