I SA/Wr 200/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Maria Tkacz - Rutkowska Sędziowie: Sędzia NSA - Halina Betta Asesor WSA - Dagmara Dominik (sprawozdawca) Protokolant: Anna Szokalska - Kruś po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2006 r. sprawy ze skargi A. H. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. S.- M. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odrzucić skargę. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. S.-M. z dnia [...]r. nr EG. [...]w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...]zł za nienależyte wykonanie obowiązków wynikających z art. 36 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. nr 110, poz. 968 ze zm.). W uzasadnieniu ww. postanowienia pouczono stronę o możliwości złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na podstawie art. 3 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. zwanej dalej "p.s.a."), gdyż na zaskarżone postanowienie nie służy zażalenie. Strona złożyła skargę w dniu [...]r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 52 § 1 p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.s.a.). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.s.a. tj. inne niż określone w pkt 1-3 art. 3 § 1 p.s.a. akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.s.a.). Z powyższego wynika, że prawo wniesienia skargi - co do zasady - jest uwarunkowane uprzednim wyczerpaniem przez skarżącego środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały mu one w postępowaniu przed organem administracyjnym. Jeżeli zaś ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia, wniesienie skargi do sądu administracyjnego musi być poprzedzone uprzednim wezwaniem właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Obowiązek ten wynika, z założenia, że sąd administracyjny nie zastępuje organów odwoławczych, a jego działania nie naruszają zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (por. J. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" s. 97). W przedmiotowej sprawie poza sporem jest, że skarżący po doręczeniu zaskarżonego postanowienia wniósł skargę bezpośrednio do sądu (w dniu [...]r.), tj. bez wyczerpania trybu przewidzianego w art. 52 § 3 p.s.a. Wprawdzie działanie strony było skutkiem błędnego pouczenia, zawartego w zaskarżonym postanowieniu, o przysługującym prawie wniesienia skargi bezpośrednio do sądu, wobec czego to błędne pouczenie nie powinno wywierać negatywnych dla skarżącego skutków prawnych (art. 126, w zw. z art. 112 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110 poz. 968 ze zm.), to jednak przepis ten nie ma zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż nie może kształtować właściwości sądu i to błędnym pouczeniem, a w konsekwencji nie może prowadzić do merytorycznego rozpoznania przez sąd skargi wniesionej bez wyczerpania przysługujących stronie środków prawnych. Praktyczne, więc konsekwencje błędnego pouczenia sprowadzają się do możliwości i dopuszczalności zgłoszenia przez stronę wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Z uwagi zatem na brak wyczerpania przez skarżącego środków zaskarżenia skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.s.a.