I SA/Wr 2011/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Ludmiła Jajkiewicz po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług za luty 2001 r. postanawia: I. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym; II .zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej we W. kwotę 25,10 zł (dwadzieścia pięć 10/100 ) tytułem uiszczonego wpisu od skargi. 2 Uzasadnienie Skarżący A. G. zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy w J.G. z dnia [...] Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy J.G. z dnia [...] Nr [...] określającą kwotę zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za marzec 2001 r. w wysokości [...]. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego zakwestionował dokonane przez skarżącego rozliczenie podatku od towarów i usług za luty 2001 r. uznał bowiem, iż skarżący zawyżył kwotę podatku naliczonego a przez to kwotę zwrotu różnicy podatku z tytułu odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury dokumentującej ratę leasingowa zgodnie z umową leasingowa. W ocenie organu podatkowego rzeczywistym zamiarem stron umowy nazwanej leasingiem było przeniesienie własności środka trwałego na leasingobiorcę. Umowa ta została zawarta dla pozoru, a w związku z tym należy ją kwalifikować jako umowę sprzedaży na raty. Dokonane ustalenia znalazły wyraz w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją. Skarżący w skardze z dnia [...] zaskarżył decyzję Izby Skarbowej i wniósł ojej uchylenie. Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę z dnia [...] wniosła ojej oddalenie i podtrzymała stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. po ponownym przeanalizowaniu zarzutów skargi, uznał skargę za słuszną i decyzją z dnia [...] Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą oraz umorzył postępowanie w sprawie. Sygn. akt I SA/Wr 2011/03 3 W piśmie z dnia [...] skarżąca, w związku z wydaniem przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzji w trybie art. 54 § 3 oświadczyła, iż nie podtrzymuje swojej skargi i wnosi "zasądzenie kosztów postępowania sądowego w tym kosztów związanych z wynagrodzeniem doradcy podatkowego za sporządzenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 ,poz. 1271 ze zm. ) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sady administracyjne na podstawie przepisów ustawy -Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) - zwanej dalej u.p.s.a. Sąd umarza postępowanie, jeśli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna. Postępowanie staje się bezprzedmiotowe między innymi na skutek uwzględnienia skargi przez organ podatkowy w trybie autokontroli ( art. 54 § 3 u.p.s.a.) albo, jeśli skarżący skutecznie cofnie skargę. Aktualny stan sprawy powstały na skutek wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J.G. decyzji w trybie art. 54 § 3 u.p.s.a. i oświadczeniem skarżącej o nie podtrzymaniu skargi potwierdza to, iż strona zgadza się z nowym rozstrzygnięciem. Stąd też Sąd przyjął, iż postępowanie stało się bezprzedmiotowe na skutek uwzględnienia w całości zasadności zarzutów skargi przez organ podatkowy. Z powyższych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 u.p.s.a., postępowanie wszczęte wniesieniem skargi podlega umorzeniu. Wobec umorzenia przez Sąd postępowania przed rozprawą, na mocy art. 201 § 1 w zw. z art. 209 u.p.s.a., orzeczono o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi. Sygn. akt I SA/Wr 2011/03 4 Zgodnie z treścią art. 205 § 2 u.p.s.a. w zw. z § 4 do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego, doradcę podatkowego, oraz rzecznika patentowego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W związku z tym, iż postępowanie sądowe było prowadzone przez stronę osobiście brak jest podstaw do zasądzenia kosztów związanych z wynagrodzeniem doradcy podatkowego. A zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.