I SA/Wr 2021/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] 2015 r., Nr [...] w przedmiocie zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2010 r., postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 1 grudnia 2015 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika – doradcę podatkowego wniosła skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W motywach wniosku podniesiono, że w związku z zaskarżoną decyzją zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wskazano, że skarżąca przebywa obecnie na zasiłku macierzyńskim z tytułu urodzenia drugiego dziecka, którego wysokość wynosi 1840 zł. Podkreślono przy tym, że strona skarżąca mieszka u swoich rodziców oraz, że samotnie wychowuje dwójkę dzieci. W przekonaniu skarżącej wykonanie decyzji może "spowodować zablokowanie jedynego (...) obecnego źródła dochodu, w postaci zasiłku macierzyńskiego". Skarżąca wyraziła obawę, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji będzie musiała korzystać z pomocy społecznej, ponieważ nastąpi znaczne pogorszenie sytuacji jej i dzieci. W wyniku wskazanych okoliczności, wg skarżącej, opieka społeczna, po przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego, może z urzędu wszcząć postępowanie przed sądem rodzinnym celem ograniczenia jej praw do dzieci, a nawet ich odebrania z powodu niezapewnienia im minimum socjalnego. Skarżąca obawia się takiej sytuacji. Strona przyznała, że ma świadomość tego, iż bieda nie jest formalną przesłanką rozłączenia dziecka z rodzicami. Taką przesłanką jest, jak stwierdza skarżąca, zagrożenie dobra dziecka. Jednakże problem, wg twierdzeń strony, polega na dowolności interpretacji tej przesłanki co może prowadzić do licznych nadużyć. Do wniosku nie dołączono żadnych dokumentów na poparcie argumentacji w nim zawartej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej – skrótowo – "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004; LEX nr 281811), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego nie wystarczy ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Przenosząc powyższe uwagi na grunt badanej sprawy wskazać trzeba, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został należycie uzasadniony. W szczególności nie dołączono dokumentów potwierdzających twierdzenia zawarte we wniosku, czy też takich, które mogłyby uprawdopodobnić istnienie przesłanek z art. 61 §3 p.p.s.a. W związku z powyższym Sąd nie mógł pozytywnie odnieść się do wspomnianego wniosku poprzez stwierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.