I SA/Wr 2031/14

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 13 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za lata 2004 i 2005 postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata wskazując, że jego dochód miesięczny wynosi 590,02 zł, który w całości jest przeznaczony na bieżące wydatki. Należą do nich koszty energii elektrycznej, gazu wody, wywozu nieczystości, opłaty TV, na leki, telefon, żywność. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną, nie posiada żadnego majątku, w tym nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Wyjaśnił, że jego żona jest emerytką, nie zna jednak wysokości jej dochodów, gdyż prowadzą gospodarstwo domowe oddzielnie, dzielą się tylko po połowie bieżącymi wydatkami związanymi z utrzymaniem domu. Jedynym dochodem skarżącego jest świadczenie przedemerytalne we wskazanej wyżej kwocie. Na wezwanie skierowane na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), skarżący przedłożył dokument potwierdzający wysokość dochodu (do wypłaty 599,32 zł), z którego wynika, że świadczenie przedemerytalne jest objęte egzekucją administracyjną. Nadesłał też kopię umowy o małżeńskiej rozdzielności majątkowej (od 2005 r.) oraz zeznania podatkowego za 2013 r., w którym wykazał przychód w wysokości 11.596,77 zł. Wnioskodawca oświadczył, że dom, w którym mieszkają z żoną, jest własnością syna. Małżonkowie w związku z tym nie ponoszą kosztów wynajmu, tylko koszty utrzymania domu. Wyjaśnił też, iż z powodu zakłóceń w pożyciu małżeńskim nie jest w stanie przedłożyć dokumentów dotyczących stanu finansowego żony. Jego miesięczne wydatki wynoszą 575,25 zł. Od czasu zakończenia działalności gospodarczej nie posiada rachunków ani lokat bankowych. Jak wskazał, prawdopodobnie sytuacja żony jest taka sama. Skarżący nie posiada też żadnego środka transportu. Dodał, że egzekucja ze świadczenia przedemerytalnego prowadzona jest od 2011 r. Powyższe dane dają podstawę do uwzględnienia żądania wniosku w całości. Podstawą prawną rozpoznania przedmiotowego wniosku jest regulacja zawarta w art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Stosownie do treści tych przepisów, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu, a więc w zakresie całkowitym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W ocenie referendarza sądowego, powyższe okoliczności zostały wykazane. Jedynym dochodem wnioskodawcy jest świadczenie przedemerytalne w kwocie niespełna 600 zł, które być może wystarcza na pokrycie podstawowych potrzeb socjalnych, lecz z pewnością nie pozwala na poczynienie oszczędności. Skarżący nie posiada również majątku, z którego mógłby pozyskać dodatkowe środki finansowe. Uwzględnić też należało sytuację rodzinną. Jakkolwiek sam fakt ustanowienia małżeńskiej rozdzielności majątkowej nie stanowi tutaj argumentu przemawiającego za uwzględnieniem wyłącznie stanu finansowego skarżącego z pominięciem możliwości płatniczych jego żony, to jednak należało mieć tutaj na uwadze faktyczne relacje małżonków, które niewątpliwie mają wpływ na zdolności płatnicze wnioskodawcy. Na tej podstawie uznać należało, że wnioskodawca nie jest w stanie ponosić kosztów postępowania sądowego, w tym wynagrodzenia dla profesjonalnego pełnomocnika. W związku z tym, na podstawie art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 oraz 258 § 1 i 2 pkt 7 ustawy procesowej, postanowiono jak w sentencji.