I SA/Wr 2037/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Fundacji " A" z siedzibą we W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia podania w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. bez rozpatrzenia postanawia odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej we W. pozostawił bez rozpatrzenia podanie strony z dnia 18 lipca 2013 r. nazwane "odwołaniem". W uzasadnieniu tego postanowienie organ stwierdził, że strona nie usunęła w wyznaczonym terminie braku formalnego podania poprzez jego podpisanie wobec czego organ na podstawie art. 169 § 1 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity z 2012 r. , poz. 749 ze zm.) dalej powoływanej, jako "O.p." postanowił pozostawić odwołanie bez rozpatrzenia. Na to postanowienie strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej : p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do treści art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W sprawie stronie przysługiwało prawo złożenia zażalenia do Dyrektora Izby Skarbowej. Zgodnie z art. 169 § 4 O.p. na postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia przysługuje zażalenie. Stosownie do art. 239 O.p. do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy o odwołaniach od decyzji. Przepisem taki jest art. 221 O.p. W przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, dyrektora izby skarbowej, dyrektora izby celnej lub przez samorządowe kolegium odwoławcze odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym. Dopiero zatem ponowne rozpoznanie sprawy przez Dyrektora Izby Skarbowej otwiera stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu. Podkreślić należy, że skarżone postanowienie zawierało prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia. W niniejszej sprawie, jak wynika z akt sprawy strona nie złożyła zażalenia lecz skargę do Sądu, a zatem nie wyczerpała środków zaskarżenia jakie służyły jej w administracyjnym toku instancji. W tym stanie rzeczy, skargę jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., należało odrzucić, o czym orzeczono jak w sentencji.