I SA/Wr 204/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, sędzia WSA Piotr Kieres, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 kwietnia 2018 sprawy ze skargi T. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi T. K. (dalej: skarżący, strona) jest postanowienie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...] stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że decyzją z [...] r. nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej W. określił stronie zobowiązanie w podatku dochodowym osób fizycznych za 2011 r. w wysokości 250.106 zł oraz wysokość odsetek za zwłokę nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za styczeń, wrzesień i październik 2011 r. w łącznej kwocie 8.977 zł. W dniu 25.05.2016r. skarżący wniósł odwołanie wraz z wnioskiem przywrócenie terminu. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. postanowieniami z dnia [...]r., nr [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokami z dnia 17.01.2017 r., sygn. akt I SA/Wr 1211/16 oraz I SA/Wr 1210/16 WSA we Wrocławiu uchylił ww. postanowienia z uwagi na to, że decyzja organu kontroli skarbowej nie weszła skutecznie obrotu prawnego. W związku z powyższymi orzeczeniami sądu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] stwierdził niedopuszczalność odwołania nakazując organowi I instancji ponowne doręczenie decyzji oraz odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Decyzja ta została ponownie doręczona w dniu 12.09.2017 r. Od ww. decyzji w dniu 25.09.2017 r. skarżący wniósł odwołanie. Z uwagi na fakt, że podanie nie spełniało norm prawnych wskazanych w art. 168 § 2 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015, poz. 613 ze zm.) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. wezwał stronę do uzupełnienia braku formalnego podania. Skarżący w terminie 7 dni nie uzupełnił braku formalnego odwołania w związku z tym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] - pozostawił odwołanie bez rozpoznania. Na postanowienie to skarżący wniósł zażalenie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia odwołania. Zażalenie podatnika zostało rozpatrzone przez organ postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] utrzymującym w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] r. Wniosek strony złożony w zakresie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych został rozpatrzony postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...] odmawiającym przywrócenia terminu do uzupełnienia podpisu na odwołaniu. Na postanowienie to podatnik wniósł zażalenie. W dniu 17.11.2017 r. skarżący wniósł odwołanie uzupełnione o podpis. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał, że przedmiotowe odwołanie uzupełnione o własnoręczny podpis, zostało złożone po terminie. W związku z powyższym zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej powołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] r. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Na postanowienie organu odwoławczego z dnia [...] r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożył skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi zarzucił naruszenie art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej przez błędne przyjęcie, iż skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu skargi wskazał, że uchybienie terminowi do złożenia odwołania nastąpiło nie z jego winy, z przyczyn od niego niezależnych. Podniósł, że pismo organu wzywające go do uzupełnienia braków odwołania zostało odebrane przez jego ojca J. K., który zobowiązał się oddać przesyłkę właściwemu adresatowi. Ojciec podatnika nie dochował jednak należytej staranności i poinformował skarżącego o przesyłce dopiero po upływie terminu do uzupełnienia braków. W związku z tym, zdaniem skarżącego, nie miał wiedzy o rzeczywistym terminie wyznaczonym przez organ do dokonania tej czynności. Uchybienie terminowi nastąpiło zatem bez jego winy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Należy też wskazać, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, [...]. Przedmiotem zaś niniejszej skargi jest postanowienie stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Rolą zaś Sądu jest ocena zaskarżonego postanowienia pod kątem jego zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 223 § 2 pkt 1 O.p. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Zaś zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2 O.p. organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Redakcja art. 228 § 1 pkt 2 O.p., a w szczególności użyty tam zwrot "stwierdza", nakazuje przyjąć, że organ podatkowy obowiązany jest wydać postanowienie na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. w każdym przypadku uznania, że odwołanie zostało wniesione z przekroczeniem terminu z art. 223 § 2 pkt 1 O.p. Poza jakąkolwiek oceną organu podatkowego pozostają okoliczności, z powodu których doszło do uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, a jedynym uprawnieniem a zarazem obowiązkiem organu odwoławczego we wstępnej fazie kontroli odwołania jest ustalenie, czy środek zaskarżenia został wniesiony w terminie 14-dni od daty doręczenia decyzji pierwszej instancji. W istocie, charakter zaskarżonego postanowienia, które wydawane jest na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p., w ogóle wyklucza możliwość brania pod uwagę zarówno przez organ podatkowy, jak i Sąd (przy kontroli legalności postanowienia wydanego na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p.) jakichkolwiek przesłanek z powodu których termin do wniesienia odwołania lub uzupełnienia braków formalnych nie został zachowany. Jak to zostało zaakcentowane na wstępie rozważań, stosując normę z art. 228 § 1 pkt 2 O.p. organ podatkowy nie wyjaśnia, ani nie analizuje okoliczności z powodu których doszło do uchybienia terminowi (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 7 września 2017 r., I SA/Wr 650/17, CBOSA). Na tle okoliczności sprawy nie ma zaś wątpliwości, że Skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania, co zresztą sam przyznaje w skardze. Z akt sprawy wynika, że decyzja została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 12 września 2017 r. co jednoznacznie wynika z pokwitowania odbioru. Decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o prawie, terminie oraz sposobie wniesienia odwołania do organu odwoławczego. W sprawie czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upływał z końcem 26 września 2017 r. Skarżący sporządzone (uzupełnione o podpis) odwołanie wniósł w dniu 17 listopada 2017 r, już po upływie wskazanego terminu, a zatem po upływie terminu do wniesienia odwołania. . Organ odwoławczy prawidłowo zatem ocenił zebrane w sprawie dowody ustalając stan faktyczny w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy i zasadnie stwierdził, że nastąpiło uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, co czyni wniesiony środek odwoławczy bezskuteczny. Organ prawidłowo ustalił datę doręczenia decyzji stronie oraz datę wniesienia odwołania. Skoro odwołanie zostało wniesione po terminie, o którym mowa w art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 O.p., to obowiązkiem organu było wydanie postanowienia w trybie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. Tym samym przedstawione okoliczności przesądzają o tym, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Za chybiony uznać należało także zarzut naruszenia art. 162 O.p., albowiem w spornym postanowieniu organ przepisu tego nie stosował. Powyższy przepis reguluje kwestie związane z przywróceniem uchybionego terminu i nie można uznać, że zaistnienie przesłanek niezawinienia uchybionego terminu powoduje, że uchybienia terminu w ogóle nie było. Negatywne skutki, jakie wywołało uchybienie terminowi w postaci tamowania rozpoznania odwołania mogą zostać zniesione przez przywrócenie terminu (vide: wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2012 r., I FSK 1443/11 LEX 1219192). Kwestia wniosku o przywrócenie terminu jest odrębna od postępowania w niniejszej sprawie i została rozstrzygnięta odrębnym postanowieniem organu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.