I SA/Wr 205/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Spółki z o. o. w C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące VI – VIII oraz X – XII 2004 r. na skutek wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zamieściła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji oznaczonej w sentencji. Uzasadniając wniosek skarżąca wskazała, iż natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadziłoby do negatywnych i nieodwracalnych skutków dla strony. Ponadto możliwości finansowe strony skarżącej i obecnie uzyskiwane przez nią dochody nie pozwalają stronie na uregulowanie zobowiązania podatkowego określonego w zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym skarżąca wskazała, że zarówno dobrowolne wykonanie obowiązku, jak również ściągnięcie wszelkich należności w trybie egzekucji znacznie pogorszy jej sytuację finansową. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. podniósł, iż z pisma Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] r. wynika, że zobowiązania w podatku od towarów i usług wynikające z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] r. Nr [...] , utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją, zostały uregulowane za czerwiec, lipiec, sierpień, październik, listopad i grudzień 2004 r. w całości. Strona skarżąca otrzymała odpis odpowiedzi na skargę w dniu [...] r., jednak nie ustosunkowała się do podniesionych przez organ podatkowy twierdzeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: W myśl przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwana dalej p. p. s. a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei zgodnie z art. 61 § 3 p. p. s. a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowaniu trudnych do odwrócenia skutków. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania całości aktu lub czynności w trybie art. 61 § 3 p. p. s. a. wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać okoliczności uzasadniające jego żądanie. Tym samym, wymóg uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r.; sygn akt FZ 496/204). Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy zatem poprzedzić analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku strony. Konieczna jest zatem spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych dowodów, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu strona skarżąca nie wykazała, że w jej sytuacji finansowej – na skutek wykonania zaskarżonego aktu – zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotowy wniosek uzasadniono pobieżnie i mało precyzyjnie. Jednocześnie skarżąca nie przedłożyła żadnych dowodów na poparcie podnoszonych argumentów. Ponadto, po otrzymaniu w dniu [...] r. odpowiedzi na skargę sporządzoną przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. podnoszącą, iż zaskarżona decyzja została już wykonana, skarżąca nie ustosunkowała się do stanowiska organu podatkowego w tej kwestii i tym samym, zdaniem Sądu, uznała je za prawdziwe. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.