I SA/Wr 2053/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Olejnik, Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Borońska - sprawozdawca, Sędzia WSA Marta Semiczek, Protokolant: Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2014 r. w Wydziale I sprawy ze skargi "A" z o.o. z siedzibą w K. na interpretację indywidualną Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę. Przedmiotem skargi "A"Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: skarżąca spółka) jest interpretacja indywidualna Burmistrza Miasta i Gminy K. (dalej: organ interpretujący) z dnia [...]r. nr [...]w przedmiocie podatku od nieruchomości, udzielona na wniosek z dnia 10 maja 2013 r. We wniosku skarżąca spółka przedstawiając zdarzenie przyszłe wskazała, że jest użytkownikiem wieczystym działki nr [...]w K. przy ul. [...][...]. W związku z planowaną inwestycją skarżąca spółka zmodernizuje istniejącą bocznicę kolejową i wybuduje dwa tory bocznicowe. W ramach tej pozycji planuje ponieść nakłady na modernizację istniejącej bocznicy kolejowej i budowę dwóch nowych torów bocznicowych. Wybuduje rozjazdy i tory w technologii podsypkowej (budowa odcinków torów o podbudowie podsypkowej, użyte materiały to np. tłuczeń kamienny, podkłady drewniane, tor z szyn S49) i bezpodsypkowej ( budowa odcinków torów o podbudowie betonowej, na fundamencie płyty żelbetowej, użyte materiały to np. beton, płyta żelbetowa, zbrojenie stalowe, tor z szyn S49). Tory w technologii podsypkowej znajdować się będą przy północnej krawędzi działki, spełniając funkcje transportowe komunikacyjne - mają one połączenie z publiczną siecią kolejową. Tymi torami transportowane będą ładunki na terminal kontenerowy. Tory komunikacyjne będą łączyć się z torami zlokalizowanymi w ramach placu, w centralnej części terminala kontenerowego. Tory w centralnej części terminala będą łączyć się rozjazdami z torami komunikacyjnymi (przy północnej granicy działki), by następnie połączyć się z torami zlokalizowanymi we wnętrzu hali magazynowej. Tory zlokalizowane na placu (w centralnej części terminala), przed halą magazynu powiązane będą funkcjonalnie z tą halą. Tory te od wschodniej granicy działki do samej hali wskazywać będą na wyłączne powiązanie funkcjonalne i użytkowe z halą. Tory będą dedykowane obsłudze hali i prowadzić będą do odcinka torów zlokalizowanych we wnętrzu samej hali. Tym odcinkiem torów wtaczane będą wagony do wnętrza hali. Tory te wybudowane zostaną częściowo w technologii podsypkowej (od centralnej części terminala po wschodnią granicę działki - z przerwami na przejazdy dla pojazdów kołowych) i wtedy też ich konstrukcja zostanie wzmocniona ścianami oporowymi (chroniąc przed naporem powierzchni placu manewrowego). Ponadto, część odcinka torów znajdująca się przed halą wybudowana zostanie w technologii bezpodsypkowej - głównie będzie to odcinek przylegający do hali. Tory zlokalizowane w centralnej części terminala łączyć się będą z torami wybudowanymi w technologii bezpodsypkowej w samej hali. Tory w technologii bezpodsypkowej muszą być poprzedzone budową dodatkowych fundamentów po tej stronie hali. Tory w hali stanowić będą element funkcjonalny hali związany z tym budynkiem - halą. Dzięki torom umiejscowionym w hali możliwym będzie wypełnienie funkcji magazynowych przez halę - torami tymi wtaczane będą ładunki celem ich składowania. Ponadto, w ramach budowy części kolejowej terminala kontenerowego powstaną jednocześnie ściany oporowe (jak już wskazano powyżej - chronić będą tory w technologii podsypkowej przed naporem powierzchni placu manewrowego), oraz odwodnienie (wykopy, układanie drenów, drenokolektorów, kolektora, studnie z kręgów betonowych, włazy żeliwne). Elementy odwodnienia są niezbędnym elementem torowisk i zostały zaprojektowane tylko i wyłącznie w celu prawidłowego funkcjonowania torów. Tory w hali także posiadać będą instalacje odprowadzające wodę. Elementy odwodnienia (ciągi drenarskie wzdłuż projektowanych torów) będą niezbędnymi elementami torów. Skarżąca spółka wskazała również na ciąg drenarski między zbiornikiem retencyjnym (przy północnej granicy działki) i torem istniejącej linii kolejowej PKP. Zrealizowany będzie on w ramach planowanej inwestycji. W tym przypadku ciąg ten znajdować się będzie na gruncie PKP (poza działką). Na późniejszym etapie inwestycji skarżąca spółka rozważy przekazanie tego ciągu drenarskiego podmiotom z [...]. Skarżąca spółka wskazała ponadto, że przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe zaakceptował zespół projektantów opracowujący projekty inwestycji. W związku z powyższym skarżąca spółka zadała dwa pytania: 1) Czy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budynek podlegać będzie łącznie hala magazynowa rozumiana jako obiekt magazynowy wraz z torami wewnętrznymi i torami w centralnej części terminala prowadzącymi bezpośrednio do hali; 2) Czy powstanie dla Spółki obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości z tytułu ciągu drenarskiego między zbiornikiem retencyjnym i torem istniejącej linii kolejowej PKP znajdującego się na terenie PKP. Zajmując własne stanowisko w zakresie pytania pierwszego, skarżąca spółka po przywołaniu definicji budowli i budynku określonej w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej: u.p.o.l.), a uszczegółowionej w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.; dalej: u.p.b.) stwierdziła, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości - jak budynek - podlegać będzie łącznie hala magazynowa rozumiana jako obiekt magazynowy wraz z torami wewnętrznymi i torami w centralnej części terminala prowadzącymi bezpośrednio do hali. W opinii skarżącej spółki, kierując się poglądem zawartym w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2002 r. sygn. akt ICK 5/02, tory we wnętrzu hali wchodzić będą w skład budynku i będą one z nim fizycznie i funkcjonalnie związane tworząc razem gospodarczą całość. Opodatkowaniu podlegać będzie sam budynek ze względu na fakt, iż podstawą opodatkowania budynków jest ich powierzchnia użytkowa, nie wartość. W zakresie pytania drugiego skarżąca spółka stanęła na stanowisku, że nie powstanie wobec niej obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości z tytułu ciągu drenarskiego między zbiornikiem retencyjnym i torem istniejącej linii kolejowej PKP znajdującego się na terenie PKP. Skarżąca spółka wskazała, że w myśl przepisów art. 48 i 191 Kodeksu cywilnego wszystko, co zostaje trwale z gruntem połączone staje się częścią składową nieruchomości gruntowej i własnością właściciela gruntu. W związku z tym, w opinii skarżącej spółki, nie powstanie obowiązek podatkowy z tytułu opodatkowania drenu, który znajdować się będzie na gruncie należącym do osoby prawnej ([...]). W interpretacji indywidualnej z dnia [...]r. [...]organ intepretujący uznał stanowisko skarżącej spółki za nieprawidłowe w części dotyczącej opodatkowania torów wewnętrznych i torów w centralnej części terminala prowadzącymi bezpośrednio do hali (pytanie numer jeden) oraz za prawidłowe w części dotyczącej obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości z tytułu ciągu drenarskiego między zbiornikiem retencyjnym i torem istniejącej linii kolejowej PKP znajdującego się na terenie PKP (pytanie numer dwa). W jej uzasadnieniu, organ interpretujący wskazał w zakresie pytania pierwszego, że rozstrzygnięcia wymaga na podstawie u.p.o.l. i pomocniczo na podstawie u.p.b., czy tory kolejowe wewnątrz hali magazynowej - budynku i tory w centralnej części terminala prowadzące bezpośrednio do hali magazynowej, stanowią odrębne od budynków przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Mając na uwadze treść art. 2 u.p.o.l., w myśl którego w myśl którego opodatkowaniu podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty; budynki lub ich części; budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, organ intepretujący odwołał się do definicji budowli zawartej w art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. i definicji budynku zawartej w art. 1a ust. 1 u.p.o.l. Z przepisów tych wynika, zdaniem organu interpretującego, że aby określić, czy dany składnik majątku podatnika podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości konieczne jest dokonanie weryfikacji, czy stanowi on obiekt budowlany w rozumieniu przepisów u.p.b. Organ interpretujący przytoczył zatem treść: art. 3 pkt 1 u.p.b. definiującego "obiekt budowlany", przez który rozumieć należy: budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, obiekt malej architektury; art. 3 pkt 3 u.p.b. definiującego "budowlę" oraz art. 3 ust. 3a u.p.b. definiującego "obiekt liniowy". Po analizie przytoczonych przepisów organ intepretujący uznał, że opisane we wniosku tory kolejowe, stanowią odrębne od budynku obiekty budowlane wymienione wprost w definicji obiektu liniowego (linia kolejowa), a w konsekwencji będą stanowić budowle zrealizowane w ramach odrębnego procesu inwestycyjnego oraz podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości odrębnie od hali magazynowej. Niemniej jednak w sytuacji, gdyby przedmiotowe tory kolejowe stanowiły element konstrukcyjny budynku, to w takim przypadku, nie stanowiłyby odrębnego przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W zakresie dotyczącym pytania drugiego organ intepretujący stwierdził, kierując się treścią powołanego art. 2 ust. 1 u.p.o.l. i art. 3 ust. 1 u.p.o.l., określającego krąg podmiotów będących podatnikami podatku od nieruchomości oraz art. 47 i 48 Kodeksu cywilnego, że w przypadku wybudowania przez skarżącą spółkę obiektów budowlanych na gruncie należących do [...]właścicielem wybudowanych obiektów będzie właściciel gruntu, a nie podmiot, który poniósł nakłady (skarżąca spółka). Wskazane obiekty budowlane stanowią bowiem części składowe gruntu a ich własność nie może być rozpatrywana odrębnie od własności gruntu. W związku z powyższym, organ intepretujący stwierdził, że wobec skarżącej spółki nie powstanie obowiązek podatkowy z tytułu opodatkowania podatkiem od nieruchomości ciągu drenarskiego między zbiornikiem retencyjnym i torem istniejącej linii kolejowej PKP, który znajdować się będzie na gruncie należącym do PKP. Po bezskutecznym wezwaniu organu intepretującego do usunięcia naruszenia prawa, skarżąca spółka (reprezentowana przez pełnomocnika procesowego) wniosła skargę na wymienioną interpretację, żądając jej uchylenia w części, w jakiej uznaje stanowisko skarżącej spółki za nieprawidłowe, uznanie stanowiska prezentowanego przez skarżącą spółkę we wniosku o wydanie interpretacji podatkowej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie: art. 1a ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 2, pkt 3 oraz pkt 9 u.p.b. poprzez błędną i nieuzasadnioną interpretację; art. 120 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez wykroczenie przez organ podatkowy poza prawnie wyznaczone granice; - art. 121 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych; - art. 121 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez naruszenie zasady udzielania niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Skarżąca spółka podniosła w odniesieniu do stanowiska dotyczącego pytania pierwszego, że tory we wnętrzu hali nie stanowią odrębnego przedmiotu opodatkowania, gdyż są one częścią składową hali, będąc fizycznie i funkcjonalnie z nią związane, tworząc gospodarczą całość. Co więcej, tory i hala wypełniać będą wspólnie jedną funkcję – magazynowanie towarów w hali. To właśnie dzięki torom możliwe będzie składowania towarów w hali i wypełnianie przez nią swojej roli. Istotne wskazówki interpretacyjne w tym zakresie, jak wskazała skarżąca spółka, zawiera powołany we wniosku wyrok SN sygn. akt I CK 5/02. W konsekwencji, zdaniem skarżącej spółki, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegać będzie budynek – hala magazynowa rozumiana jako obiekt magazynowy wraz z opisanymi torami łącznie. Uzasadniając zarzuty natury procesowej skarżąca spółka podniosła, że niezastosowanie odpowiednich przepisów doprowadziło do naruszenia zasady praworządności i zasady zaufania do organów podatkowych. Ponadto wskazała, że stanowisko organu nie ma uzasadnienia prawnego, co więcej organ zastosował w wydanej interpretacji rozszerzającą wykładnię prawa, której stosowanie jest zabronione w prawie podatkowym. Nie odniósł się także do wskazanych przez skarżąca spółkę orzeczeń sądowych. W odpowiedzi na skargę organ interpretujący wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącej kosztów postępowania, podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko wraz z jego argumentacją. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór w sprawie wymaga odpowiedzi na pytanie czy tory kolejowe wewnątrz hali magazynowej - budynku i tory w centralnej części terminala prowadzące bezpośrednio do hali magazynowej stanowią odrębne od budynków przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zgodnie z przepisem art. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst, jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 z późn. zm; dalej: u.p.o.l.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W myśl przepisu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. przez budowlę rozumie się obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Z kolei budynkiem, w świetle definicji zawartej w art. 1a ust. 1u.o.p.l. jest budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Treść powyższych pojęć, zawartych w ustawie podatkowej, jest zatem determinowana zawartym w tej ustawie odesłaniem do przepisów prawa budowlanego, Stąd też, jak słusznie stwierdził organ w zaskarżonej interpretacji, aby określić, czy dany składnik majątku podatnika podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości konieczne jest dokonanie weryfikacji czy stanowi on obiekt budowlany w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) - dalej: u.p.b. Pojęcie "obiektu budowlanego" zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 1 u.p.b. jako: 1) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, 2) budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, 3) obiekt małej architektury. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 3 u.p.b., budowlę stanowi obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Z kolei w myśl przepisu art. 3 ust. 3a u.p.b., obiektem liniowym jest obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami, linia kolejowa (podkreślenie Sądu), wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i, umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable w niej zainstalowane nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego. W świetle powyższych definicji prawidłowe jest, zdaniem Sądu, stanowisko organu podatkowego, iż opisane we wniosku o wydanie interpretacji tory kolejowe wewnątrz hali magazynowej oraz tory w centralnej części terminala prowadzące bezpośrednio hali magazynowej stanowiły samodzielną budowlę – obiekt liniowy, podlegający opodatkowaniu niezależnie od nieruchomości budynkowej. Kwestia opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli ( w rozumieniu u.p.b.) usytuowanych w budynkach była przedmiotem rozważań w orzecznictwie i doktrynie. W komentarzu doi art. 1(a) u.o.p.o.l. L. Etel wyraża pogląd o dopuszczalności odrębnego opodatkowania budynku i znajdującej się w nim budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, zwracając uwagę, że "budynek" i "budowla" to pojęcia rozłączne, mające odmienne znaczenie: "Budowlą jest przy tym nie tylko obiekt budowlany, ale również urządzenie budowlane, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Ustawodawca nie rozróżnia przy tym, czy urządzenie budowlane znajduje się na zewnątrz obiektu budowlanego, czy też w tym obiekcie. Możliwe jest zatem również opodatkowanie jako budowli urządzeń budowlanych oraz obiektów budowlanych usytuowanych w budynkach będących de facto też obiektem budowlanym". Jeżeli zatem w budynku jest usytuowany obiekt spełniający samodzielnie definicję budowli, to stanowi on odrębny od budynku przedmiot opodatkowania. W taki wypadku opodatkowaniu podlega zarówno budynek (w przypadku którego postawę opodatkowania stanowi powierzchnia użytkowa) i znajdująca się w nim budowla - od wartości budowli (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 15 października 2008 r., sygn. akt I SA/Bk 254/08) Sam fakt, że przedmiotowe tory znajdują się wewnątrz budynku i są z nim połączone, jak również to, że pozostają z nim w związku funkcjonalnym - w ten sposób, że służą obsłudze transportu w hali magazynowej, nie przesądza, wbrew poglądom skarżącej spółki, że powinny być one traktowane jako całość stanowiąca jedną budowlę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. W opisanym stanie faktycznym brak też, zdaniem Sądu, podstaw do uznania, że powyższe obiekty stanowią części składowe rzeczy w rozumieniu art. 47 § 2 k.c. i że z tego też względu powinny być traktowane jako jedna, nierozłączna całość dla celów opodatkowania. Częścią składową rzeczy, w myśl powyższego przepisu, jest wszystko, co nie da się od niej odłączyć bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego. Przedmioty podłączone z rzeczą tylko dla przemijającego użytku nie stanowią części składowych (art. 47 § 3 k.c.). Tak więc, aby można było potraktować przedmiotowe tory jako część składową budynku, musiałyby one być fizycznie i funkcjonalnie z nim trwale połączone - w ten sposób, że stanowiłyby całość w sensie gospodarczym. W przekonaniu Sądu tego rodzaju związek nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie pomiędzy budynkiem hali magazynowej a linią kolejową (tory wraz z częścią fundamentową) zlokalizowaną wewnątrz tego budynku oraz w centralnej części terminala. Nie jest to takie powiązanie o charakterze użytkowym, do jakiego odwołuje się definicja budowli w ustawie Prawo budowlane. Powyższe, wbrew temu co wydaje się sądzić skarżąca Spółka, potwierdza powołany przez nią wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2002 r., sygn. akt I CK 5/02, w którym SN dokonał oceny możliwości uznania za część składową budynku umieszczonej w nim wagi wagonowej. Stan faktyczny w sprawie, w jakiej zapadł ten wyrok był bowiem inny – Sąd Najwyższy uznał, że urządzenia tejże wagi nie zostały połączone z budynkiem jedynie dla przemijającego użytku i stanowią one część rzeczy złożonej (nieruchomości budynkowej), jednak z ustaleń poczynionych w sprawie wynikało, że budynek w tym przypadku został wzniesiony dla celów utrzymania konstrukcji wagi i urządzenia wagowe nie mogłyby funkcjonować zgodnie ze swoim przeznaczeniem bez ulokowania części sterującej w tym budynku, podobnie budynek ten utraciłby swą przydatność, gdyby nie był wyposażony w urządzenia wagi. Taka sytuacja nie występuje w przedmiotowej sprawie. Niewątpliwie sporny odcinek linii kolejowej wraz z fundamentami byłby zdolny do samodzielnego funkcjonowania zgodnie z przeznaczeniem (rozumianym jako umożliwienie ruchu pojazdów po torach, w tym transportu towarów), podobnie jak nie można uznać, że budynek hali magazynowej nie mógłby istnieć bez spornych torów. Jakkolwiek istnienie torów umożliwia transport towarów do hali w określony, preferowany przez Spółkę sposób, to jednak, jak słusznie zauważył w interpretacji organ podatkowy, aby przedmiotowa hala pełniła funkcje magazynowe nie jest konieczne wybudowanie torowiska łączącego ją z linią kolejową - funkcje magazynowe polegają bowiem na umożliwieniu składowania towarów/produktów, nie zaś na dostarczaniu ich w miejsce składowania (która to funkcja może de facto być realizowana różnymi sposobami, niekoniecznie drogą kolejową). Ponadto, jak zauważono w zaskarżonej interpretacji, tory te powstaną w wyniku prac budowlanych prowadzonych w ramach inwestycji innej niż budowy hali magazynowej. Również fundamenty części bezpodkładowej, która będzie zlokalizowana wewnątrz hali magazynowej, stanowić będą obiekty odrębne od konstrukcji budynku. Mając na uwadze powyższe zasadnie, zdaniem Sądu, uznano w zaskarżonej interpretacji, że tory kolejowe, których dotyczyło pytanie postawione we wniosku o wydanie interpretacji, stanowią odrębne od budynku obiekty budowlane wymienione wprost w definicji obiektu liniowego (linia kolejowa), przez co w konsekwencji będą stanowić budowle podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości odrębnie od hali magazynowej. Za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania – art. 121 § 1 i § 2 O.p. Wbrew bowiem stanowisku strony interpretacja zawiera uzasadnienie prawne, w którym wyjaśniono rozumienie zastosowanych przepisów oraz odniesiono je do przytoczonych przez stronę okoliczności. Organ też odnosił się do podniesionych przez stronę argumentów, w tym wywiedzionych z powołanych orzeczeń sądowych, natomiast realizacja zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych nie wymaga od organu szczegółowej analizy i odniesienia się do wszystkich przywołanych przez stronę orzeczeń. Bezpodstawny jest także zarzut naruszenia zasady udzielania niezbędnych informacji i wyjaśnień przepisów prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem postępowania gdyż przepis ten nie znajduje zastosowania w postępowaniu o udzielenie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Z tych względów skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. , poz. 270 ze zm.).