I SA/Wr 2060/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Marta Semiczek, Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka - sprawozdawca, Protokolant: starszy inspektor sądowy Katarzyna Motyl, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2014 r. w Wydziale I sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 19 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za okres od 1 lipca 2011 r. do 31 grudnia 2011 r., za 2012 r. oraz za okres od 1 stycznia 2013 r. do 30 czerwca 2013 r. oddala skargę. | Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 19 maja 2014 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia 11 grudnia 2013 r. nr [...], określającą zobowiązanie w podatku od nieruchomości A. spółce z o. o. (dalej Spółka) za okres od 1 lipca 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. w kwocie 2.511,00 zł, za 2012 r w kwocie 5.409,00 zł oraz za okres od 1 stycznia 2013 r. do 30 czerwca 2013 r. w kwocie 2.833,00 zł, na podstawie art. 1a, art. 2, art. 3 , art. 4 i art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.: Dz. u. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), dalej u.p.o.l. Organ pierwszej instancji wskazał w uzasadnieniu decyzji, że Spółka w okresie od 15 czerwca 2011 r. do 5 czerwca 2013 r. była właścicielem działki gruntu nr [...] o powierzchni 6.439 m2, sklasyfikowanej jako zurbanizowane tereny niezabudowane, obręb P., położonej w L. przy ul. [...]. Spółka na podstawie decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia 6 marca 2013 r. nr [...] podjęła działania inwestycyjne, polegające na budowie parkingu z odwodnieniem i pylonem. Inwestycja została zakończona w dniu 23 sierpnia 2013 r. (data wniosku o udzielnie pozwolenia na użytkowanie). Zakończenie inwestycji zostało potwierdzone decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 września 2013 r. nr [...], udzielającą pozwolenia na użytkowanie parkingu z odwodnieniem, oświetleniem i pylonem. Spółka deklarowała do opodatkowania w latach 2011 – 2013 działkę gruntu o powierzchni 6.439 m2 według stawek właściwych dla gruntów pozostałych. Organ podatkowy uznał, że powyższa działka gruntu powinna być opodatkowana według stawki właściwej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, ponieważ działka ta stanowiła własność przedsiębiorcy i była wykorzystywana przez Spółkę do prowadzenia działalności gospodarczej, skoro Spółka zrealizowała inwestycję. W odwołaniu Spółka wniosła o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie art. 122, art. 188 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, przez przyjęcie, że strona wykorzystywała nieruchomość do prowadzonej działalności gospodarczej, pomimo że z przyczyn technicznych nie było możliwe wykorzystanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka wskazała, że z ogłoszenia o przetargu dotyczącego sprzedaży nieruchomości wynika, iż siec kanalizacji sanitarnej wraz ze studniami rewizyjnymi oraz kanalizacja deszczowa nie nadają się do eksploatacji z uwagi na zły stan techniczny, a przebiegająca przez działkę sieć wodociągowa i gazowa stanowiła dodatkowe ograniczenie i utrudnienie w jej zagospodarowaniu i wykorzystaniu. Ponadto nieruchomość nie miała dostępu do drogi publicznej, ponieważ możliwość dojazdu do niej została zapewniona dopiero w drugiej połowie 2013 r., gdy na sąsiedniej działce została zrealizowana inwestycja drogowa, umożliwiająca komunikację. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy wskazało, że grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą bez względu na to, czy są wykorzystywane do jej prowadzenia czy też nie. Natomiast przez względy techniczne, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., należy rozumieć w szczególności specyficzne warunki geologiczne, skażenie chemiczne, radioaktywne lub bakteriologiczne gruntu uniemożliwiające wykorzystanie gruntu do prowadzenia działalności gospodarczej. Chodzi tu o takie wady fizyczne, które w sposób stały, a nie przejściowy uniemożliwiają korzystanie przez przedsiębiorcę zgodnie z celem działalności gospodarczej. Od istotnych przeszkód w możliwości wykorzystania nieruchomości odróżnić należy ograniczenia i utrudnienia w zagospodarowaniu i wykorzystaniu nieruchomości, a właśnie na takie okoliczności wskazuje strona. Pomimo że z ogłoszenia o przetargu wynika fakt istnienia możliwej kolizji sieci uzbrojenia działki z planowaną inwestycją, to nabywca nieruchomości uzyskał zapewnienie o możliwości przełożenia tego uzbrojenia na własny koszt. Skoro Spółka wybudowała parking wraz z odwodnieniem, oświetleniem i pylonem, to nie istniały przeszkody o charakterze trwałym, uniemożliwiające wykorzystanie nieruchomości w działalności gospodarczej. Organ odwoławczy wskazał również, że z mapy ewidencyjnej wynika, że działka nr [...] (obecnie podzielona na działki nr [...] i [...]) przylega bezpośrednio do ul. [...] i ul. [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez błędną wykładnię pojęcia "względy techniczne". Według strony, pogląd Kolegium odnośnie rozumienia "względów technicznych" jest nieaktualny i błędny. Opodatkowanie gruntu jako związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej wymaga bowiem ustalenia, czy nie zachodzi negatywna przesłanka względów technicznych, uniemożliwiających wykorzystanie go do konkretnej działalności gospodarczej prowadzonej przez przedsiębiorcę, będącego podatnikiem. Kolegium nie uwzględniło, jakiego rodzaju działalność gospodarczą prowadzi strona, a przecież do chwili uzyskania pozwolenia na budowę strona nie wykorzystywała nieruchomości do celów działalności gospodarczej z powodu względów technicznych. Możliwość wykorzystania nieruchomości do działalności gospodarczej strony otworzyło dopiero uzyskanie pozwolenia na budowę, na podstawie którego możliwe stało się usunięcie starej, zdewastowanej sieci kanalizacyjnej i deszczowej oraz zabudowanie nieruchomości parkingiem, wykonanie odwodnienia i posadowienie pylonu. Natomiast dostęp do drogi publicznej nieruchomość uzyskała dopiero na podstawie prawomocnej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta L. z dnia 11 września 2013 r. o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie zakończonego zadania "budowa drogi dojazdowej (...) z ul. [...] w L." wraz z odwodnieniem i oświetleniem, zlokalizowanej na działkach [...], [...], [...]. Bez znaczenia jest natomiast okoliczność, że bezpośrednio do nieruchomości przylegała ul. [...] i ul. [...], skoro nie było tam urządzonego dojazdu, a tym samym dostępu do drogi publicznej. Tak więc przeszkody do wykorzystania przez stronę nieruchomości do działalności gospodarczej ustały najwcześniej, gdy decyzja z dnia 6 marca 2013 r. o pozwoleniu na budowę stała się ostateczna. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, nie wskazując powodów odrzucenia skargi i jednocześnie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiot sporu pomiędzy stronami dotyczy ustalenia, czy stanowiąca przedmiot opodatkowania działka gruntu nie mogła być wykorzystywana przez Spółkę do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uznaje się takie, które są w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Należy wskazać, że podatek od nieruchomości jest podatkiem majątkowym, a więc dla opodatkowania istotne jest wyłącznie kryterium posiadania określonych rzeczy przez podmiot prowadzący działalności gospodarczą. Bez znaczenia są zatem zarówno zamiary podatnika, co do określonej nieruchomości, jak i faktyczne wykorzystywanie nieruchomości w bieżącej działalności gospodarczej. W przypadku podatnika, będącego spółką kapitałową, której przedmiotem statutowej działalności są czynności mające wyłącznie zarobkowy charakter, nie występują w jej mieniu takie nieruchomości, które nie byłyby związane z prowadzeniem działalności gospodarczej z uwagi na zapis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poza wyjątkiem dotyczącym przesłanki względów technicznych. W omawianej definicji legalnej nie ma warunku wykorzystywania nieruchomości przez przedsiębiorcę na cele związane z działalnością gospodarczą, a wystarczający jest sam fakt ich posiadania (wyrok NSA z dnia 11 lipca 2014 r. sygn. akt II FSK 1927/12). Oznacza to, że grunt, będący w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą podlega opodatkowaniu według stawki właściwej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W rozpatrywanej sprawie niesporne jest, że Spółka posiada status przedsiębiorcy i jak wynika z Krajowego Rejestru Sądowego prowadzi działalność gospodarczą, obejmującą m. in. roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych oraz kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek. W przepisach u.p.o.l. brak jest definicji pojęcia "względy techniczne". Jako wyjątek ustawowy pojęcie to powinno być interpretowane ściśle, a więc wykładnia rozszerzająca tego wyjątku jest niedopuszczalna. W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie przyjęto, że pod tym pojęciem należy rozumieć obiektywne przeszkody sprawiające, że przedmiot opodatkowania nie jest i trwale nie może być wykorzystywany w działalności gospodarczej. Przeszkody te nie mogą być determinowane wolą (działaniem lub zaniechaniem) podatnika, lecz okolicznościami zewnętrznymi i fizykalnymi, odnoszącymi się do substancji przedmiotu opodatkowania (wyrok NSA z dnia 16 września 2014 r., sygn. akt II FSK 2221/12, Centr. Baza Orzeczeń Sądów Adm.). Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 19 września 2014 r. sygn. akt II FSK 2361/12 (CBOSA) względy techniczne winny w sposób trwały wyłączać możliwość wykorzystywania nieruchomości do prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarcze. Zbliżony pogląd wyraził NSA w wyroku z dnia 11 lipca 2014 r. sygn. akt II FSK 1927/12 (CBOSA) wskazując, że pod pojęciem względów technicznych należy rozumieć okoliczności obiektywne, trwałe, nieusuwalne, niezależne od przedsiębiorcy. Koniecznym jest aby dany przedmiot opodatkowania nie mógł być wykorzystywany w ogóle, w jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Przedmiot opodatkowania nie może nadawać się do prowadzenia działalności gospodarczej przez konkretnego przedsiębiorcę i jednocześnie nie mógłby być wykorzystywany przez inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą o innym charakterze. Subiektywne przekonanie podatnika, czy też samo jego oświadczenie o niemożności wykorzystania przedmiotu do prowadzonej działalności nie stanowi o istnieniu względów technicznych. Jednocześnie w orzecznictwie wskazuje się, że przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części nie daje podstaw do zastosowania innych stawek podatku niż przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość taka mimo czasowego jej niewykorzystywania, z różnych przyczyn, nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą (wyrok NSA z dnia 16 września 2014 r., sygn. akt II FSK 2221/12, CBOSA). Należy też zauważyć, że art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. odnosi się zarówno do teraźniejszości, jak i przyszłości, na co wskazuje sformułowanie "nie jest i nie może być". W rozpatrywanej sprawie organy podatkowe zasadnie przyjęły, że nie występują względy techniczne, które w sposób trwały uniemożliwiałyby wykorzystywanie gruntu do działalności gospodarczej, prowadzonej przez Spółkę. Można jedynie mówić o ewentualnych przejściowych trudnościach w zagospodarowaniu gruntu zgodnie z profilem działalności gospodarczej Spółki. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, w ogłoszeniu trzeciego przetargu dotyczącego sprzedaży gruntu poinformowano, że kanalizacja sanitarna i deszczowa nie nadają się do eksploatacji z uwagi na zły stan techniczny, a przez działkę przebiega również sieć wodociągowa i gazowa oraz słupy energetyczne. Jednakże zastrzeżono, że w przypadku wystąpienia kolizji z planowaną inwestycją na nabywcy ciąży obowiązek przełożenia uzbrojenia na koszt własny. Tak więc przyszły nabywca działki gruntu miał możliwość dostosowania uzbrojenia działki do potrzeb swojej działalności. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że Spółka po otrzymaniu pozwolenia na budowę z dnia 6 marca 2013 r. przystąpiła do budowy parkingu i dostosowała uzbrojenie działki do potrzeb swojej działalności gospodarczej, a budowa została zakończona w dniu 23 sierpnia 2013 r. (data wniosku o udzielnie pozwolenia na użytkowanie). Okoliczności te wskazują, że częściowo niesprawne uzbrojenie gruntu stanowiło usuwalną przeszkodę w zagospodarowaniu działki przez Spółkę i nie uniemożliwiało na stałe prowadzenia działalności gospodarczej. Brak jest więc podstaw do uwzględnienia żądania spółki odnośnie opodatkowania gruntu według stawki podatku właściwej dla pozostałych gruntów, przynajmniej do momentu uzyskania pozwolenia na budowę parkingu. Jeżeli chodzi o następną okoliczność, stanowiącą według Spółki względy techniczne, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., a więc brak dostępu do drogi publicznej, to należy wskazać, że działka gruntu położona jest w L. na skrzyżowaniu dwóch dróg publicznych, ulic [...] i [...]. Bez znaczenia dla występowania względów technicznych z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jest brak urządzonego dojazdu na teren nieruchomości z tych ulic, ponieważ nie jest to trwała i nieusuwalna przeszkoda. Obecnie dojazd zapewniony jest nowowybudowaną drogą dojazdową z ul. [...]. Jak wskazała Spółka w odwołaniu inwestycja ta została zakończona w drugiej połowie 2013 r. Jednakże budowa parkingu prowadzona była przez Spółkę w pierwszej połowie 2013 r., co dodatkowo potwierdza brak występowania trwałych przeszkód w prowadzeniu działalności gospodarczej na spornym gruncie, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W ocenie Sądu nieuzasadniony jest zarzut Spółki odnośnie błędnej interpretacji przez organy podatkowe art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Z powyższych względów, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 p.p.s.a, skargę oddalił.