I SA/Wr 2061/97

Żądanie uzupełnienia rozstrzygnięcia decyzji lub pouczenia co do środków zaskarżenia, można wnieść w terminie 14 dni od dnia otrzymania tej decyzji. Wydana w tym trybie odpowiedź organu ma wpływ na termin wniesienia odwołania. Uzupełnienie decyzji dotyczyć może rozstrzygnięcia lub pouczenia o środkach zaskarżenia decyzji bądź o uprawnieniu do wniesienia powództwa do sądu powszechnego. Decyzja wymaga uzupełnienia, gdy jest niekompletna, a więc zawiera rozstrzygnięcie, które jest niepełne oraz nie zawiera pouczenia o zakresie i trybie weryfikacji decyzji lub też zamieszczone w niej pouczenie nie daje pełnej informacji co do uprawnień stron. Z kolei żądanie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji można wnieść w każdym czasie i wydane w tym trybie postanowienie nie ma wpływu na termin wniesienia odwołania. Żądanie uzupełnienia rozstrzygnięcia decyzji lub pouczenia co do środków zaskarżenia oraz żądanie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji, są odrębnymi instytucjami prawa procesowego i nie mogą być zamiennie stosowane. Nie można zatem powołując się jednocześnie na obydwie te instytucje prawa procesowego tworzyć nowej instytucji, będącej kompilacją obydwu, gdyż decydujące znaczenie ma rzeczywista treść żądania. Decyzją z dnia 30 czerwca 1997 r. Urząd Skarbowy określił zobowiązanie w podatku od towarów i usług stanowiące nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za kolejne miesiące 1995 r. Powyższą decyzję doręczono pełnomocnikowi spółki w dniu 15 lipca 1997 r. Pismem opatrzonym datą 21 lipca 1997 r. pełnomocnik spółki w dniu 25 lipca 1997 r. zwrócił się do Urzędu Skarbowego o wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji. Jako podstawę prawną żądania wskazał przepisy art. 111 par. 1 w związku z art. 113 par. 2 Kpa. Z treści wniosku wynikało jednak, że spółka żąda wyjaśnienia jakie przepisy prawa materialnego stanowiły podstawę do wydania powyższej decyzji. Postanowieniem z dnia 5 sierpnia 1997 r. Urząd Skarbowy powołując się na art. 113 par. 1 i 2 Kpa udzielił odpowiedzi na wątpliwości pełnomocnika spółki i pouczył o prawie zaskarżenia postanowienia. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 8 sierpnia 1997 r. Nie wniesiono na nie zażalenia. W dniu 25 sierpnia 1997 r. do Urzędu Skarbowego wpłynęło opatrzone datą 8 sierpnia 1997 r. odwołanie spółki na decyzję tego Urzędu z dnia 30 czerwca 1997 r. Postanowieniem z dnia 27 października 1997 r. Izba Skarbowa na podstawie art. 134 Kpa stwierdziła, że powyższe odwołanie zostano wniesione z uchybieniem terminu i w związku z tym pozostawiła je bez rozpatrzenia. Izba Skarbowa stwierdziła, że postanowienie Urzędu Skarbowego wydane na podstawie art. 113 par. 1 i 2 Kpa - na żądanie strony - wyjaśniające wątpliwości co do treści decyzji nie ma wpływu na termin wniesienia odwołania, bowiem żądanie takie można wnieść w każdym czasie. Na powyższe postanowienie sp. z o.o. złożyła skargę do NSA. Strona skarżąca powołując się na art. 196 par. 1 i 3 Kpa wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając mu niezgodność z art. 111 par. 1 w związku z par. 2 Kpa. W uzasadnieniu skargi spółka podniosła, że żądanie strony uzupełnienia treści decyzji o podanie przepisu prawa materialnego, upoważniającego organ I instancji do pozbawienia podatniczki prawa do odliczenia naliczonego w określonej w sprawie sytuacji, nie jest żądaniem uzupełnienia wyjaśnienia lecz samo w sobie jest żądaniem uzupełnienia podstawy prawnej przyjętego rozstrzygnięcia, czego organ w decyzji nie uczynił. Strona skarżąca wywiodła, że w takiej sytuacji stronie przysługiwało prawo wniesienia odwołania w terminie 14 dni od daty wydania postanowienia w tej sprawie przez organ I instancji zawarowane w art. 111 par. 2 Kpa. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie. Podtrzymała zaskarżone postanowienie i argumenty zawarte w jego uzasadnieniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy pismo pełnomocnika skarżącej spółki opatrzone datą 21 lipca 1997 r. było przewidzianym w art. 111 par. 1 Kpa żądaniem uzupełnienia decyzji Urzędu Skarbowego z dnia 30 czerwca 1997 r., czy też unormowanym w art. 113 par. 2 Kpa żądaniem wyjaśnienia wątpliwości co do treści tej decyzji. Zgodnie z art. 111 par. 1 Kpa strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do Sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. W myśl par. 2 tego artykułu w przypadkach określonych w par. 1 termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia doręczenia jej odpowiedzi. Art. 113 par. 2 Kpa stanowi natomiast, iż organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji. Przewidziane w art. 113 Kpa żądanie można wnieść w każdym czasie i wydane w tym trybie postanowienie nie ma wpływu na termin wniesienia odwołania. Unormowane w przytoczonych wyżej przepisach żądania są odrębnymi instytucjami prawa procesowego i nie mogą być zamiennie stosowane. Od rozstrzygnięcia tego, jaki charakter miało żądanie zawarte w opatrzonym datą 21 lipca 1997 r. piśmie pełnomocnika skarżącej Spółki zależy zatem, czy odwołanie od przedmiotowej decyzji Urzędu Skarbowego zostało wniesione w terminie, czy też z jego uchybieniem. Rozważając powyższą kwestię zauważyć należy, iż w wymienionym piśmie pełnomocnik strony skarżącej powołał się na art. 111 par. 1 Kpa w związku z art. 113 par. 2 Kpa, co mogłoby wskazywać, iż jego wolą było nadanie wniesionemu żądaniu cech obu wyżej przedstawionych instytucji prawa procesowego. Jak jednak wyżej podniesiono są to instytucje odrębne i nie można powołując się jednocześnie na oba cytowane przepisy tworzyć nowej instytucji, będącej kompilacją obu poprzednich. Samo zaś powołanie się w piśmie na art. 111 par. 1 Kpa nie może przesądzać o charakterze przedmiotowego żądania. Przyjęcie bowiem odmiennego stanowiska musiałoby skutkować koniecznością uznania, że termin do wniesienia odwołania biegnie od dnia doręczenia stronie odpowiedzi na każde pismo, w którym - niezależnie od jego rzeczywistej treści - powołano by się na art. 111 par. 1 Kpa. Decydujące znaczenie ma zatem treść przedmiotowego pisma. Z treści powołanego wyżej pisma wynika, iż jego autorowi w istocie chodziło o wyjaśnienie wątpliwości co do treści przedmiotowej decyzji. Tak też zostało potraktowane przez Urząd Skarbowy. Z całą jednak pewnością z treści tego pisma nie wynika, aby było to żądanie uzupełnienia tejże decyzji co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Pełnomocnik skarżącej Spółki nie domaga się bowiem w przedmiotowym piśmie uzupełnienia rozstrzygnięcia, ani też nie porusza w nim w ogóle kwestii pouczeń zawartych w decyzji. Żąda jedynie wyjaśnienia wskazanych przez siebie kwestii. W tym stanie rzeczy brak jest jakichkolwiek uzasadnionych podstaw do przyjęcia, iż opatrzone datą 21 lipca 1997 r. pismo pełnomocnika skarżącej Spółki, wniesione do Urzędu Skarbowego w dniu 25 lipca 1997 r., było żądaniem przewidzianym w art. 111 par. 1 Kpa. Konsekwencją powyższego jest fakt, że w rozpatrywanej sprawie nie ma zastosowania przepis art. 111 par. 2 Kpa. Odmienne w tej kwestii stanowisko strony skarżącej nie jest więc prawidłowe i nie zasługuje na uwzględnienie. W tej sytuacji Izba Skarbowa prawidłowo przyjęła, iż odwołanie strony skarżącej od wyżej wymienionej decyzji Urzędu Skarbowego zostało wniesione z uchybieniem terminu. Mając na względzie powyższe - zgodnie z art. 27 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy o NSA skarga została oddalona.