I SA/Wr 207/10

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości w podatku od towarów i usług postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym. Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata uzasadniając, że ma ponad 60 lat, jest schorowany, ma rentę chorobą w kwocie 500 zł, która jest niewystarczająca na pokrycie podstawowych wydatków oraz lekarstw. Do wniosku załączona została kopia odcinka z renty. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca podał, że prowadzi gospodarstwo wraz z córką (ur. w 1992 r.), nie posiada żadnych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Jego jedynym źródłem dochodu jest renta chorobowa. Na wezwanie do przedłożenia dodatkowych informacji i dokumentów dotyczących stanu majątkowego, finansowego i rodzinnego, skarżący nadesłał zeznanie podatkowe za 2009 r., z którego wynika, że w tym roku uzyskał przychód z tytułu renty w wysokości 9.703,69 zł oraz z działalności gospodarczej w kwocie 11.970 zł (dochód z działalności, po odliczeniu kosztów uzyskania przychodu, wyniósł 1.559 zł). Ponadto skarżący wyjaśnił, że nie posiada rachunków bankowych, jego miesięczne wydatki to koszty leczenia – 100 zł i związane z utrzymaniem mieszkania – około 150-220 zł. Dodał, że zgodnie z umową w formie aktu notarialnego o wyłączeniu współwłasności, prowadzi oddzielne gospodarstwo domowe. Posiada samochód ciężarowy marki Hanomag, rocznik 1968, którym dysponuje na podstawie umowy użyczenia. Jest też współwłaścicielem samochodów Jest też współwłaścicielem samochodów osobowych Volkswagen Polo, rocznik 1976 i Renault Clio, rocznik 1992, które są użytkowane przez współwłaścicieli. Wszystkie wymienione samochody – jak wskazał wnioskodawca – są bez wartości. Nieruchomość leżąca pod adresem wskazanym przez skarżącego jako adres zamieszkania, stanowi jego współwłasność z byłą żoną, zamieszkałą tamże z całą rodziną. Wnioskodawca wskazał, że nigdy nie korzystał z Pomocy Społecznej. Dalej podał, że zmuszony był do prowadzenia działalności gospodarczej pomimo przewlekłej choroby. Obecnie, to jest od 1 lutego 2010 r., już jej nie prowadzi i jedynym źródłem utrzymania jest renta chorobowa. Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata, czyli w zakresie całkowitym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powyższe wnioskodawca wykazał. Obecnie jego jedynym źródłem dochodu jest renta choroba w kwocie 500 zł, która z pewnością nie wystarcza na pokrycie podstawowych potrzeb. Wprawdzie skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów dotyczących jego dochodów z prowadzonej dotychczas działalności gospodarczej ani dokumentu wykazującego, że działalność została zakończona, niemniej zauważyć trzeba, że już z zeznania podatkowego za 2009 r. wynika, że działalność ta nie przynosiła przychodów, które by pozwoliły na poczynienie jakichkolwiek oszczędności. Zwłaszcza, gdy drugi dochód, w postaci renty chorobowej wynosił, 500 zł. Co do posiadanych samochodów osobowych, to w istocie – mając na uwadze ich rocznik – ich wartość może być znikoma. Poza tym, wnioskodawca nie jest ich jedynym właścicielem, co mogłoby się wiązać z trudnością w ich byciu. Powyższe dane wskazują zatem, że skarżący nie dysponuje jakimikolwiek środkami na opłacenie kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie, co uzasadnia przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 i 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.