I SA/Wr 207/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Kieres po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 9 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do września 2012 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia, A. B. wniosła o wstrzymanie zaskarżonej decyzji wskazując, iż wszczęcie postępowania egzekucyjnego i zajęcie wynagrodzenia za pracę stanowiłoby dla skarżącej znaczną dolegliwość i źródło poważnych problemów. W krótkim uzasadnieniu wniosku strona podniosła, iż jej jedynym źródłem utrzymania jest pensja nauczyciela, z której spłaca ponadto kredyt mieszkaniowy jak i stara się pomagać będącej na emeryturze matce. Skarżąca nie posiada oszczędności, dodatkowo zmaga się z problemami zdrowotnymi (stożek rogówki). Pismem z dnia [...] marca 2018 r. (data stempla pocztowego) strona uzupełniła argumentację wniosku zawartego w skardze oraz przedłożyła szereg dokumentów obrazujących zawarte w piśmie twierdzenia. Wnioskodawczyni podała, iż jest osobą samotną, która poza kosztami własnego utrzymania pomaga finansowo matce opłacając za nią telefon, telewizję kablową oraz w miarę możliwości pomagając w zakupach. Z tytułu zatrudnienia w A nr [...] w G. skarżąca otrzymuje wynagrodzenie w kwocie około 2700 zł, w tym wynagrodzenie zasadnicze 2194 zł oraz dodatek motywacyjny, dodatek za staż i nadgodziny. Następnie wymieniła strona ciążące na niej miesięczne zobowiązania, tj.: czynsz – około 300 zł, energia – 80 zł, telewizja kablowa – 270 zł, telefon – 130 zł, kredyt mieszkaniowy – około 450 zł, dodatkowy kredyt w B – 300 zł. Z pozostałej części pensji skarżąca spłaca zadłużenie na karcie kredytowej (w sumie około 40 000 zł) a następnie powstałe w ciągu miesiącu wydatki pokrywa korzystając z limitu na karcie kredytowej. Dodatkowo pokrywa wydatki związane z chorobą rogówki, w wysokości około 100 zł miesięcznie (krople i maści). W dalszej kolejności skarżąca odwołała się do okoliczności związanych z pełnieniem funkcji prezesa C sp. z o. o. podkreślając, iż obecne problemy finansowe wynikają z niezawinionych przez stronę okoliczności. Do wniosku dołączone zostały zaświadczenie o wynagrodzeniu, zaświadczenie lekarskie potwierdzające problemy okulistyczne, potwierdzenie zadłużenia na karcie kredytowej, zaświadczenie o obsłudze kredytu hipotecznego oraz pożyczki, potwierdzenia wykonania operacji finansowych dokonanych w celu opłacenia abonamentu telefonicznego (kwota 119, 80 zł), telewizji kablowej (268,99 zł), energii elektrycznej (168, 00 zł). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługiwał na uwzględnienie. Jego zasadność Sąd oceniał przez pryzmat przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), odniesionych do argumentacji wniosku oraz potwierdzającej twierdzenia skarżącej dokumentacji. Jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wymienione przesłanki wstrzymania wykonalności aktów lub czynności, stanowiące tzw. pojęcia niedookreślone, precyzuje i rozwija orzecznictwo sądowe, podkreślając jednocześnie, że wystąpienie tych przesłanek oraz ich charakter uwarunkowane będzie każdorazowo okolicznościami konkretnego przypadku. Odwołując się do orzecznictwa, niebezpieczeństwo wystąpienia szkody o jakiej mowa w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia (który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego) lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie i przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 1539/14 i powołane tam orzecznictwo; postanowienie dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy definiowanych w ten sposób przesłankach z art. 61 § 3 p.p.s.a., orzecznictwo sądowe dopuszcza, by wnioskodawca powołujący się na te przesłanki (jedną lub obie) jedynie uprawdopodobnił niebezpieczeństwo ich wystąpienia, przy czym, uprawdopodobnienie to nie może ograniczać się do samych tylko twierdzeń wnioskodawcy. Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu (dużo mniej sformalizowanym) stwarzającym prawdopodobieństwo twierdzeń o określonym fakcie. Konstatacja ta oznacza, że argumentacja wniosku o wstrzymanie powinna wskazywać na konkretne relacje pomiędzy odmową wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt II OZ 296/14, LEX nr 1447312). W ocenie Sądu, złożony w sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, przy uwzględnieniu dowodów znajdujących się w aktach sądowych sprawy, spełniał ww. wymogi, co przemawiało za jego uwzględnieniem. Z argumentacji wniosku oraz dowodów przedstawionych przez skarżącą na jego poparcie wynika, że skarżąca jest osobą samotną uzyskującą regularne dochody z tytułu świadczenia pracy w kwocie około 2700 zł. Wnioskodawczyni oprócz stałych wydatków na utrzymanie, posiada kredyt hipoteczny w wysokości 23 695, 30 CHF, pożyczkę w kwocie 8.659 zł oraz zadłużenie na karcie kredytowej w wysokości 39 546,22 zł. Wprawdzie obowiązujące przepisy normujące postępowanie egzekucyjne w administracji przewidują ochronę zobowiązanego w postaci stosownych ograniczeń i zwolnień spod egzekucji, to jednak istnienie ww. obciążeń, przy uwzględnieniu niezbędnych wydatków na życie, w tym leczenie schorzenia okulistycznego oraz pomoc matce w podeszłym wieku uprawdopodobniają obawę, że wdrożenie postępowania egzekucyjnego w tych konkretnych okolicznościach faktycznych może wiązać się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, przede wszystkim z trudnymi do odwrócenia konsekwencjami związanymi z zaprzestaniem obsługi zobowiązań kredytowych. Wskazując na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.