I SA/Wr 2072/97

postanawia odrzucić skargę. W przedmiotowej sprawie skarżący wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w (...), w przedmiocie dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym samochodu oraz wymiaru należności celnych wywodząc, że odwołanie od tej decyzji, wniesione do Prezesa Głównego Urzędu Ceł, zostało pozostawione bez rozpoznania wskutek uchybienia terminu do jego wniesienia. W tej sytuacji strona domagała się od Naczelnego Sądu Administracyjnego zajęcia stanowiska co do zgodności z prawem decyzji organu pierwszej instancji. Sąd uznał, że skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługiwałaby skarżącemu na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł, wydaną po rozpatrzeniu odwołania wniesionego w terminie. Skarga przysługuje również na postanowienie Prezesa Głównego Urzędu Ceł wydane w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia spóźnionego przez stronę odwołania. Zgodnie zaś z art. 34 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych, zaś przez wyczerpanie środków odwoławczych należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek odwoławczy przewidziany w ustawie. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że skarga skarżącego nie może być przez Sąd rozpatrzona, gdyż jako pozbawiona podstaw prawnych jest niedopuszczalna, w związku z czym podlega odrzuceniu.