I SA/Wr 2083/14

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 29 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi C. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Strona skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego uzasadniając, że ma niską emeryturę, a stan jej zdrowia jest coraz cięższy. Brakuje jej na wykupienie lekarstw, spłaca raty kredytowe w kwocie 225,53 zł do 2016 r. Ze względu na stan zdrowia skarżąca nie może podjąć dodatkowej pracy. Musiała zmienić mieszkanie na mniejsze, gdyż nie była w stanie go utrzymać. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że strona prowadzi gospodarstwo domowe samodzielnie, posiada mieszkanie o powierzchni 32,40 m2, poza tym nie dysponuje żadnymi zasobami pieniężnymi ani przedmiotami o wartości powyżej 3.000 euro. Jej jedynym dochodem jest emerytura w wysokości 1.182,43 zł netto. Przedstawione wyżej dane dają podstawę do uwzględnienia przedmiotowego wniosku. Podstawą prawną jego rozpoznania są przepisy art. art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z ich treścią, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika z urzędu, czyli w zakresie całkowitym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Zdaniem referendarza sądowego, strona skarżąca powyższe wykazała. Zwrócić należy uwagę, że jej jedynym dochodem jest emerytura w kwocie niespełna 1.200 zł. Kwota ta jest stanowi w istocie niezbędne minimum na pokrycie podstawowych potrzeb socjalnych. Tymczasem strona dodatkowo, ze względu na stan zdrowia, musi ponosić wydatki na lekarstwa. Skarżąca nie posiada też jakiegokolwiek majątku, z którego mogłaby pozyskać dodatkowe środki finansowe. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 1 i 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.