I SA/Wr 2083/14

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku r. pr. T. S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi C. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego postanawia: przyznać pełnomocnikowi r. pr. T. S. wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej na zasadzie prawa pomocy, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, w kwocie 221,40 (słownie: dwieście dwadzieścia jeden 40/100) złotych, w tym 23% VAT. Postanowieniem z dnia 29 września 2014 r., przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Izby Radców Prawnych we W., na pełnomocnika C. S. został wyznaczony r. pr. T. S., który zastępował skarżącą przed tutejszym Sądem. Wynagrodzenie w tym zakresie zostało mu przyznane w wyroku z dnia 13 stycznia 2015 r. Następnie pełnomocnik sporządził i skutecznie wniósł skargę kasacyjną, w której zawarł wniosek o przyznanie od Skarbu Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu kasacyjnym w wysokości 360 zł, powiększonej o 23% VAT oraz 87,21 zł tytułem zwrotu wydatków. Oświadczył jednocześnie, że koszty te nie zostały zapłacone w części ani w całości. W związku z powyższym wnioskiem załączył dokument pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącą w dniu 3 marca 2015 r. wraz z jej oświadczeniem o wizycie pełnomocnika datowanym na ten sam dzień, dowód opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa oraz kalkulację wydatków, w której wnioskodawca zawarł poza opłatą kancelaryjną, zryczałtowaną wartość kosztów podróży samochodem prywatnym, wyliczoną wg przepisów rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej i samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej. Wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2015 r. został wydany na posiedzeniu niejawnym. Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, że zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do treści § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.), koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-4, oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Wynika z powyższego, że wydatki, które poniósł pełnomocnik z urzędu, muszą być konieczne dla prawidłowego wykonywania czynności pełnomocnika procesowego w postępowaniu sądowym, a nadto muszą być potwierdzone stosownymi dokumentami. W niniejszej sprawie żaden z podanych wydatków nie spełnia ww. wymogów, obu jednocześnie. Co do opłaty kancelaryjnej od dokumentu pełnomocnictwa, to wskazać należy na regulację zawartą w art. 244 § 2 p.p.s.a., który stanowi, że ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa. Co za tym idzie, odrębne udzielanie pełnomocnictwa i uiszczanie opłaty skarbowej od dokumentu, który je stwierdza, było zbędne. Umocowanie do zastępowania skarżącej w sprawie dawało bowiem ustanowienie pełnomocnika orzeczeniem sądowym i wyznaczenie go przez Okręgową Izbę Radców Prawnych. Na marginesie jedynie zauważyć wypada, że pełnomocnik podjął pierwsze czynności przed tutejszym Sądem z początkiem stycznia 2015 r., gdy tymczasem przedłożone pełnomocnictwo datowane jest na 3 marca 2015 r. Nadto opłata skarbowa została opłacona niewłaściwie na rachunek UM w O., gdy właściwy miejscowo jest w tym względzie UM we W. Jeśli zaś chodzi o zryczałtowane koszty przejazdu, to nie można ich kwalifikować jako udokumentowanego, realnie poniesionego, wydatku – jedynie bowiem o takich jest mowa w powołanym rozporządzeniu z dnia 28 września 2002 r. W tym stanie rzeczy uwzględnić należało wniosek tylko w zakresie opłaty za dokonane czynności, co do których pełnomocnik jeszcze nie otrzymał wynagrodzenia. Zastosowanie w związku z tym znajduje regulacja zawarta w § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b/, który stanowi, że za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej radcy prawnemu, który prowadził sprawę w pierwszej instancji, przysługuje wynagrodzenie w wysokości 50% stawki minimalnej, określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 powyższego rozporządzenia, jednak nie mniej niż 120 zł. Stawkę minimalną w niniejszej sprawie określa § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia i wynosi ona 240 zł. Zauważyć wypada, że sprawa ze skargi kasacyjnej była rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, a nie na rozprawie, tym samym nieuzasadnione było żądanie wynagrodzenia w kwocie 360 zł, która stanowi równowartość 150% stawki minimalnej za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym dla pełnomocnika, który nie brał udziału w postępowaniu w pierwszej instancji (§ 14 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia) W ocenie referendarza sądowego należało jednak uwzględnić nakład pracy wnioskodawcy i przyznać wynagrodzenie w wysokości 150% ww. stawki minimalnej za sporządzenie i wniesienie wymienionego środka zaskarżenia. Wobec tego wynagrodzenie to wynosi 180 zł, która to kwota podlega podwyższeniu o 41,40 zł, to jest wartość podatku od towarów i usług według stawki 23 %, na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia. Mając na uwadze powyższe, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.