I SA/Wr 209/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. B. "A" Firmy Handlowo – Usługowej we W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za okresy od VII do XII 2005 r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżący wniósł o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych uzasadniając, że prowadzi automyjnię ręczną, a jego miesięczne wynagrodzenie wynosi 1.000 zł brutto. Ma półtorarocznego syna, na utrzymanie którego przeznacza 400 zł. Pozostała kwota przeznaczona jest na jego własne utrzymanie. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca wskazał, że w jego gospodarstwie domowym pozostaje jego syn, nie posiada żadnych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Jego jedynym źródłem dochodu jest wskazana wyżej działalność gospodarcza. Na wezwanie Sądu do przedłożenia dodatkowych dokumentów i informacji dotyczących stanu finansowego, majątkowego i rodzinnego, skarżący nie udzielił odpowiedzi w zakreślonym terminie. Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.. Zwrócić trzeba uwagę, że wyrażenie zawarte w powołanym wyżej przepisie art. 246 p.p.s.a. "gdy wykaże" wskazuje, iż to na wnioskodawcy ciąży obowiązek udowodnienia w wiarygodny sposób, że nie jest w stanie ponieść kosztów procesu bez uszczerbku dla własnego koniecznego utrzymania. Winien zatem dochować szczególnej staranności przy wskazywaniu podstaw, które uzasadniają jego żądanie, poprzez przedłożenie wszelkich dokumentów i oświadczeń potwierdzających brak środków na opłacenie tych kosztów. Skarżący natomiast nie uczynił zadość temu obowiązkowi pomimo wezwania Sądu. Dodatkowo wskazać należy, że wezwanie do przedłożenia dodatkowych dokumentów – zgodnie z treścią art. 255 p.p.s.a. – ma miejsce w sytuacji, gdy oświadczenie strony zawarte na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości. Wezwany jest wtedy obowiązany złożyć, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe. Skoro zatem Sąd uznał oświadczenia strony za niewystarczające do realnej oceny jej sytuacji finansowej i majątkowej, a strona mimo wezwania nie przedłożyła dodatkowych dokumentów, to tym samym nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów procesu bez uszczerbku dla utrzymania własnego i rodziny . Mając zatem na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.