I SA/Wr 2091/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. z o.o. z/s w M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia oleju smarowego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 23 października 2013 r. skarżąca spółka wniosła - za pośrednictwem organu podatkowego - skargę na opisaną w sentencji postanowienia decyzję. Zarządzeniem z 2 grudnia 2013 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wezwał stronę do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w kwocie 1.030 zł. W odpowiedzi na wezwanie, spółka wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W dniu 2 czerwca 2014 r. tutejszy Sąd odmówił przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) postanowieniem z dnia 31 lipca 2014 r. (I GZ 222/14) oddalił zażalenie spółki na ww. postanowienie. Po uprawomocnieniu się postanowienia Sądu skarżąca spółka została ponownie wezwana do uiszczenia wpisu od skargi, pod rygorem jej odrzucenia, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzaniem odbioru, odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu 8 września 2014 r. Pismem z dnia 15 września 2014 r. skarżąca spółka ponownie wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych, nie uiszczając żądanej opłaty. Postanowieniem z dnia 7 października 2014 r. tutejszy Sąd odmówił zmiany postanowienia z dnia 2 czerwca 2014 r. odmawiającego przyznania stronie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Postanowieniem z 27 listopada 2014 r. NSA oddalił zażalenie spółki na to postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 219 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) opłatę sądową (wpis) należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. W myśl art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. pismem podlegającym opłacie jest także skarga. Zgodnie zaś z art. 220 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W przypadku, gdy nie został uiszczony odpowiedni wpis, przewodniczący - w oparciu o art. 220 § 1 zdanie drugie w zw. z § 3 p.p.s.a. - wzywa wnoszącego skargę, aby pod rygorem jej odrzucenia, "uiścił od tej skargi wpis, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania". Bezskuteczny upływ tego terminu skutkuje, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., odrzuceniem skargi przez sąd. Wymaga przy tym podkreślenia, iż nie przerywa biegu siedmiodniowego terminu do uregulowania wpisu sądowego ponowne wniesienie przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy. W orzecznictwie sądowym utrwalone jest bowiem stanowisko, że z przymiotu prawomocności postanowienia odmawiającego zwolnienia z kosztów sądowych wypływa obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu. Ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie ma wpływu na bieg terminu określonego na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 29 września 2005 r., II FZ 608/05; postanowienie SN z dnia 21 kwietnia 1999 r., I CKN 1461/98, OSNC z 1999 r., z. 11, poz. 96). Strona zaś składając kolejny wniosek o prawo pomocy nie wykazała, że w sprawie doszło do takiej zmiany jej sytuacji finansowej i majątkowej, która uzasadniałaby przyznanie prawa pomocy. W konsekwencji, Sąd uznał, ze strona winna w pierwszej kolejności uiścić należny wpis sądowy. Jak wynika natomiast z akt sprawy, odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi został ponownie doręczony pełnomocnikowi spółki w dniu 8 września 2014 r. W konsekwencji, wyznaczony termin upłynął w dniu 15 września 2014 r. (poniedziałek). Pomimo zawartego w wezwaniu pouczenia, skarga nie została przez spółkę opłacona. W tym stanie rzeczy, Sąd - na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. - był obowiązany odrzucić skargę.